14-Jarige verjaardag

14-Jarige verjaardag
4 juni 2018 Reacties uitgeschakeld voor 14-Jarige verjaardag Bloggen, Caro Deelt ... Caro(lien) Jansen

Vandaag, 4 jaar geleden zette ik deze tekst op facebook en hoe treffend zijn de woorden die ik toen neerzette. Daarna ga ik verder in het hier en nu.

10 jaar…. (04.06.2004-04.06.2014)

Wat kan er veel veranderen in die tijd en wat een avonturen heb ik beleefd.
Goede herinneringen en ook de nare.

10 jaar geleden werd bij mij de diagnose pdd nos gesteld, een vorm van autisme.
Als de dag van gisteren herinner ik mij nog mijn reactie…ik was in tranen.
Geen tranen van verdriet, nee…tranen van opluchting.
Eindelijk wist ik wat ik had….ik kon het een naam geven, waarom ik ben zoals ik ben.

En toen…ja, toen was ik in ene een autist…maar ik wilde geen autist worden genoemd….want ik was geen autist, ik had autisme.

Ik ben toen keihard aan de slag gegaan, zoals ik natuurlijk alleen maar aan de slag kan gaan, om het autisme te onderzoeken…en wat in mij was dat nou precies en waar lag het aan mijn karakter.
Aan het einde van de zoektocht, wat ongeveer een half jaar duurde, heb ik een evaluatieverslag geschreven, wat voor mij op dat moment gold.

Maar toen, was ik nog niet klaar…ik voelde dat ik nog niet klaar was.
Want het leven stopte niet, na de diagnose…het begon pas.
Vriendschappen kwamen en gingen, maar bleven ook. Veranderde, evolueerde.
Net als ik zelf…ik bleef ook niet stilstaan.
En het autisme, mijn autisme, veranderde met mij mee.

Ik kreeg in ene last van overprikkeling en onderprikkeling, ten minste…niet in ene…ik had er al veel langer last van, maar het kwam in eens op de voorgrond. Boem, het was er ineens. Niet omheen te lopen, deze jungle.
Gelukkig kon ik met mijn diagnose hulp inschakelen.
Met een jobcoach (die ikzelf op een sollicitatieronde met 3 kandidaat jobcoachen heb uitgekozen) en een pb-er ging ik de strijd aan.
Ups en downs, overwinningen en grote verliezen kenmerkte dit.

Het grootste verlies was het verliezen van mijn jongere broertje Sander. Elke dag denk ik nog aan hem, op de een of andere manier. Maar het is goed, want hij waakt over ons. Als je wilt weten hoe, dan moet je maar eens meegaan als ik mijn verhaal ga vertellen.

Sinds 1,5 jaar, of eigenlijk al veel eerder, merk ik dat ik aan het groeien ben…eindelijk.
Ik heb zo lang stilgestaan, dat ik dacht o, is dit het nou? Mag ik niet of zo?
Mijn gevoel was dat ik stond te wachten op een verlaten perron op een trein die nooit stopte, want ze raasden allemaal keihard langs.

Het enige wat ik hoefde te doen is mijn mond open te doen en risico’s te nemen….
Ho, geen grote risico’s, maar gewoon mezelf kwetsbaar opstellen en erover te praten.
Sindsdien blijf ik praten….en praten…..en praten….
En tuurlijk luister ik ook, maar ik wil gehoord worden….want na 10 jaar, of eerder gezegd 35 jaar, stilzwijgend van alles maar opgelegd krijgen en alles maar slikken, ondanks de pijn, want het zal heus wel beter worden….ben ik er eindelijk aan toe om te zeggen.

Ik ben Carolien, heb wel een paar borsten, maar mn ogen zitten hier en daarboven zit een hele scherpe geest, dus je moet van verdomd goede huize komen om op mij een stempel te drukken…autisme my ass, ik ben vooral een mens 

Nog eens 4 jaar later, vandaag, kijk ik terug op weer een verandering. Ik zei het deze week in een gesprek. 14 jaar geleden begon het voor mij als een groot blok aan mijn been, een molensteen om mijn nek bijna, in de jaren erna leefde ik erna, ademde ik het in … en uit. In mijn herstel, want ik denk zeker dat je kan herstellen van het autisme, alleen dat is een neverending story, merkte ik dat waar het eerst overheerste, heeft het nu een plekje (met recht geen plek op de voorgrond) gekregen, kan ik meedraaien in de maatschappij en ben ik vooral mens, die niet meer het autisme de hoofdrol geeft, maar een bijrol. Zoals het hoort!