Zicht op Diagnose

Zicht op Diagnose
7 juni 2018 Reacties uitgeschakeld voor Zicht op Diagnose Bloggen, Caro Deelt ... Caro(lien) Jansen

Een diagnose is een term, een omschrijving van het lijden op psychisch gebied, die wordt gebruikt in met name de psychiatrie. Hierdoor kunnen alle zorgprofessionals met elkaar praten en weten ze bijna precies waar ze het over het met elkaar hebben. Een diagnose is, samen met andere diagnoses, opgenomen in de DSM, een handboek geschreven in het Engels. Inmiddels zijn daar meerdere versies van en zijn we aanbeland bij versie 5.

De samenkomst van verschillende beschavingen, die eenzelfde handboek gebruikten, merkte dat niet alles erin stond, in de originele DSM, en door steeds specifiekere  omschrijvingen, bang om in het perfectionisme diagnoses te missen, kwamen er dus andere versies op de markt. Ook was het niet helpend, dat krachten buiten de psychiatrie: de overheid en de farmaceutische bedrijven het handboek naar een ander niveau gingen tillen. Als je een diagnose hebt, dan kun je dat potje krijgen.

Het gevaar van diagnoses krijgen, is dat je ook een verkeerde diagnose kan ontvangen. Welke kan leiden tot nog meer ontwrichting, verkeerd medicatiegebruik etc. Allemaal stuk voor stuk schadelijk voor de mens. Men gaat zich ook blindstaren op de diagnose of ineens hele rare sprongen maken, omdat ze niet weten hoe ze met zoiets moeten omgaan. En vanuit goede intenties worden er verkeerde acties gedaan, waardoor het lijden vergroot of versterkt wordt.

Het gebied, de mens, steeds kleiner en kleiner wordt. Terwijl juist de diagnose steeds kleiner en kleiner moet worden. Je wordt gedwongen om te demenselijken, een diagnose, meerdere diagnoses, een nummertje.

 

Ik heb het ook gemerkt aan het schrijven van mijn verhaal en het presenteren ervan. In het begin heb ik mijn verhaal verteld, zo uit de losse pols. Het vertellen van het verhaal, het doorgaan van de emoties stond centraal. Maar door mijn angst dat ik wat zou vergeten, merkte ik dat toen ik mijn verhaal ging presenteren, dat ik mij ging richten op het verhaal wat ik geschreven had. Ik werd minder flexibel. Ik ‘luisterde’ minder naar hoe het resoneert binnen mij. Ik denk dat het ook met de DSM en zijn/haar gebruikers is gebeurd.

 

Ik denk dat een diagnose zeker kan helpen, echter iets wat ik geleerd heb in de 14 jaar dat ik mijn diagnose autisme heb gekregen, is dat het veranderd, het groeit, het gaat mee in de flow. Op het moment dat ik mijn professionele begeleiders hun gang liet gaan, hoe verder ik kwam te staan van mijn menszijn en daarmee mijn herstel. Ik liet dat ook gebeuren, omdat ik vertrouwen in ze had. Wat zij zeiden klopte (op dat moment). Ik hospitaliseerde, ik ging mij gedragen naar hoe zij aan hadden gegeven dat ze verwachtte dat ik mij ging gedragen. Ik voelde mij beperkt en zo ging ik mij ook gedragen.

Toen ik mijn eigen weg ging, toen reageerde mijn toenmalige jobcoach, een autisme specialist als geschokt. Dit kan niet! Zo hoort Caro(lien) zich niet te gedragen!

 

Mijn gevoel is dat een diagnose is om inzichtelijk te krijgen, waar de pijnpunten zijn. Het geeft richting, het is niet bepalend hoe jij je als mens kan herstellen of dat je voor de rest van je leven aan een diagnose vast zit. No way, Josè. Niet meer!

 

Mijn herstel stopt niet, ik kom steeds nieuwe situaties tegen, waarbij ik toch in oude patronen verval. Dat is ok.

 

Ik heb 4 jaar geleden het een en ander over de diagnose Autisme gedeeld op fb, met wat aanpassingen (+4 jaar) staat de tekst nu op mijn website: 14-jarige Verjaardag

Ik heb dit geschreven nav een opdracht binnen de opleiding Leertraject Ervaringsdeskundigheid, waarbij ons gevraagd werd om een visie neer te schrijven en te delen over diagnoses. We konden dit doen aan de hand van dit filmpje.