Bloggen, Caro Deelt ...

Redderssyndroom

Heb je dat wel eens? Nou, dat je wel eens denkt van tjeetje val ik weer een hetzelfde oude patroon…

Ik merkte het nu net op. Ik was zo hard bezig om mee te helpen met van alles en nog wat.

Boem, loop ik ineens met mijn neus tegen een contact op, wat totaal niks van mij moet hebben. Mijn intenties, die goed bedoeld zijn, worden totaal verkeerd geïnterpreteerd.

Poeh, die had ik helemaal niet zien aankomen. Maar wat nu?

Inmiddels heb ik het contact gelaten voor wat het is. Deze persoon heeft duidelijk geen trek in mijn goede intenties.

Ik check mezelf, geestelijk. De gedachte: Wauw, dat is lang geleden. Ik voel me gekwetst. Huh, gekwetst? Waarom? Aha, het redderssyndroom heeft zich weer gemeld. De hulpverlener in mij.

Normaal ben ik heel relaxed, nou ja….ok, meer in tune in het contact met mensen. Dit keer niet, ik merk dat ik in de verdediging schiet als ik met haar praat. Ik kruis mijn armen en deze houding is een toonbeeld met hoe ik mij van binnen voel. Ik bescherm mezelf en zeg dat ook in het contact. Het contact weert mij af: Wie denk ik wel wie ik ben?

Hm…

Ik begin dit stuk te schrijven en ik weet het: Het contact heeft gelijk. Waar bemoei ik mij mee? Wat probeerde ik te bereiken?

Ik had wat berichten van het contact op facebook gelezen en terwijl ik ze las, hield ik ze bij mijn interne handboek van hulpverlener. Alarmbellen gingen af. Mijn vraag: Gaat het wel allemaal goed met je?

Nu ik dit schrijf, gaan er alarmbellen bij mij af. Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?

Ik heb het contact nogmaals aangeschreven en mijn excuses aangeboden. Soms heb je dit soort situaties nodig om weer alles in een beter perspectief te zien!

Hulpverlener Carolien is uitgelogd. Mens Caro is weer ingelogd!