Bloggen, Caro Deelt ...

Over leven

14 juni 2017 deelde ik deze foto met onderstaande tekst:
Hm…
Ik wilde jullie niet deze foto onthouden, waar ik vanaf maandag al naar aan het kijken ben.
Ik heb in de ambulance infuus gehad en ook later is daar bloed vandaan getapt.Ik wilde dat dat het enige was waar ik tegenaan loop, niet dus.
De vermoeidheid houdt me momenteel gegijzeld, het toilet ook trouwens.
Continue word ik overvallen door overprikkeling en dat is niet tof.
Mijn ogen dichtknijpen, de situatie uitgaan, veel slapen, steeds vragen om iets te herhalen (omdat ik het niet hoor, ineens overvallen wordt door overprikkeling), dicht ook op het randje lopen van uitbarstingen van laat me met rust als er over in mijn ogen onbenulligheden wordt gesproken en over mijn grenzen wordt gegaan en ik het niet kan benoemen dat het zo is. Waar is mijn ruimte gebleven om na te denken?

Frustratie
Pijn
Lijden

We zijn weer op een punt van puur overleven aangekomen.

Ik loop weer tegen mijn grenzen aan en die zijn kort op dit moment. De ruimte die ik had is schrikbarend klein geworden.
Hoewel ik de beslissing van de dokter (want wie is hij wel niet? En ik weet het zelf toch wel beter?) niet op prijs stel dat ik niet mag werken, ben ik ook blij dat iemand me begrenst.
En er zijn maar weinig mensen die dat tegen mij kunnen zeggen en het nog na kunnen vertellen.

Ik moet weer gereset worden.
En daar heb ik mijn (onder)steuners voor.
Als ik iets aanbiedt is het niet alleen vanuit mijn pure zijn, maar ook nodig voor mijn zijn.
Ik heb vertrouwen dat ik hieruit kom en de magische dingen weer kan doen die ik deed. De ruimte weer krijgen en innemen.
Deze wetenschap maakt dat ik mij kan overgeven aan mijn herstel. Niet te lang en niet te kort….maar gewoon voor zolang ik dat nodig heb.

Vandaag:

Alweer een jaar geleden en nadat het eerst een stuk slechter ging, waarin ik niet de ruimte nog het vertrouwen kreeg, kwam ik terecht op Enik, dankzij meerdere mensen die zich voor mij inspande.

Hier kon ik in de eerste maanden gewoon alleen maar zijn. Steeds iets langer, steeds meer zijn. Ik ging weer dingen oppakken en aan het einde van 2017 had ik de wens en behoefte om weer snel op mijn aantal uren te gaan zitten. Binnen 1 maand zat ik van de helft van mijn uren, weer op het oude niveau van 20 uur.

Inmiddels dus een jaar later, alle miserie van die tijd voorbij, op wat medicatie na en herstelgebeuren na. Ik kan nu zeggen dat ik ook deze ontwrichting boven ben gekomen, op naar de volgende… (die al bezig is). Dit keer met mijn hondjes Zorro, Elena, Freya en Hope en mijn andere (onder)steuners naast me. Ik krijg weer ruimte en neem het weer in.