Bloggen, Caro Deelt ...

Verlies

Jaren geleden, het jaar 2013, eerste week van november, toen zweefde ik met mijn poezelige voetjes in hogere sferen.

Ik vloog toen met een select gezelschap van 13 naar New York, op studiereis. Een onbewuste droom buiten mijn comfortzone, die ik graag nogmaals nu bewust als doel heb.

Maar daarover gaat deze blog dit keer niet.

Het gaat dit keer om dingen verliezen. Ik verloor toen hetzelfde, namelijk mijn portemonnee. Ik zat in de trein naar Poughkeepsie, normaal ben ik zeer oplettend, maar waarschijnlijk in mijn controledriften, die ik toen niet onder controle had, liet ik dus mijn portemonnee liggen.

Iedereen was in alle staten, echt iedereen. Behalve ik. Ja, ik was wel not amused, maar ik had mijn paspoort nog, mijn reisgezelschap waarin ik voor de reis 2 mindguards had gevraagd, mijn hondjes thuis, mijn ouders. Ik reageerde met een veerkracht, die ik niet gewend was van mezelf. Anderen ook niet, want ik kreeg allerlei opmerkingen ‘nou als IK mijn portemonnee verloren ben, dan reageer ik echt niet zoals jij!’.

Let wel in mijn hoofd was het een chaos, waarin door de reis chaos toch al zegevierde. Ik had nl voor mezelf een beslissing genomen. Niet dat ik met veerkracht zou reageren (wat wel een gevolg was ervan), ook niet dat ik het slachtofferrol op mij geen nemen of ahhh en wee zou roepen.

Ik had besloten dat ik van de reis zou gaan genieten en de situatie te laten zijn voor wat het is. Dat er veel meer nare dingen kunnen gebeuren, welke ook zouden gebeuren, maar dat ik steun had van mijn reisgezelschap, mijn mindguards en dat natuurlijk ik zwaar de balen had van het verlies. Echter ik kan alle pasjes, mijn rijbewijs (ja, ergens had ik de hoop te rijden in Amerika), dat alles kan vervangen worden. Ja, het ging geld kosten, maar dat is ok. Deze dingen gebeuren.

Afgelopen weekend werd ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Ik verloor mijn portemonnee, waar? Ik heb mijn auto binnenstebuiten gekeerd, al mijn tassen…nadenken nadenken nadenken.

Het voorval in New York kwam weer op mijn netvlies en ondanks dat ik giga ervan baalde, besloot ik dezelfde beslissing te nemen. Ik had in de tussentijd contact gehad met de ING, politie etc. Ook even op de website van de gemeente gekeken. Het enige wat ik nl moest doen wat enigszins tijdrovend was, dat was mijn rijbewijs opnieuw aanvragen.

Ala, ik had alles uitgezocht, de limieten van de bankpassen erop en contactloos betalen eraf en toen dacht ik. Ik ga toch even naar waar ik zaterdag was. Voor de hondentraining was ik nog even bij de Dirk op het Prinsenplein geweest en daar had ik voor de laatste keer betaald. Ik hoopte op een eerlijke vinder!

Met knikkende knietjes in de auto, laatste keer doorzocht, geparkeerd vlakbij waar ik zaterdag ook stond. Ik keek snel om mij heen, ik zag niks liggen. Ok, de Dirk binnen. Er stond een rij bij de servicebalie. Slik. De rij slonk en ineens stond ik vooraan. Ik haalde adem en in 1 stoot, vertelde ik dat ik mijn portemonnee kwijt was en dat het een zwarte met zilveren sterren was en of ze hem misschien gevonden hadden? (adem op, normaal ademhalen) Wis en waarachtig, zei de baliemedewerkster, is dit hem? Ze hield hem omhoog en mijn hart sprong op met een vuist van Yes!!!

Dus ik heb hem weer terug. Gelukkig niet een totaal dezelfde ervaring als in New York, maar vergelijkbaar in mijn reacties.

Ik vertrouwde op anderen, maar ook op mezelf en op dat het goed zou komen. Bovenal hoopte ik dat het goed zou komen.

Ik wil de medewerkster van Dirk Prinsenplein te Rotterdam hartelijk bedanken. Ook de medewerkers van de ING, die ik zowel telefonisch als via pb (fb) heb gesproken, bedankt! Jullie waren mijn mindguards, naast mijn vriend, dit keer.