Huilen

Huilen
29 juni 2018 Reacties uitgeschakeld voor Huilen Bloggen, Caro Deelt ... Caro(lien) Jansen

Verdriet overmand mij, niet alleen qua gedachten, maar ook de emoties die daarbij horen.

Ik moest gisteravond huilen, heel hard. Eerst in mezelf, uit onmacht. Later bij mijn vriend.

Het stapelt zich op. Mensen die in conflict gaan en blijven gaan. Geen ruimte hebben of rekening houden met de ander, het oneerlijke zie ik dan. Het einde van mijn baan is nabij. Geen vastlegging voor het volgende. Onzekerheid. Sanders sterfdag die eraan komt en wat ondergesneeuwd lijkt te worden. Mijn hondjes zouden dit weekend allemaal bij mij zijn en daar leek ook niks van te komen. Ik laat dingen weer te zeer oplopen, teveel zaken trek ik mij persoonlijk aan. Ruimte-verkleinend.

Waarom doe ik dat toch? Van de week gaf iemand de feedback dat ze mij betrokken vonden. Via het Quadrant van Offmann, kwam ik erop uit dat ik mij te betrokken voelde bij veel zaken en als ik niet betrokken erbij wordt of er wordt niet geluisterd naar wat ik zeg, dan voelt het voor mij als dat ik niet gehoord of gezien wordt. Zeker op gebied van privé-zaken. Niet gehoord of gezien = niet een partij. Huilbui…check. Depressieve gevoelens…check. Betrokken is ook zijn dat het mij aan het hart gaat, wat er gebeurt. Ik laat het binnenkomen, resoneren…en het doet pijn. Verschrikkelijk veel pijn.

In diezelfde bijeenkomst, zei iemand iets wat door mijn hoofd blijft gaan: mensen met autisme zijn juist megagevoelig en vol met emotie, echter doordat er zulke hoge eisen gesteld worden (door henzelf en/of door anderen), hebben ze een muur om zichzelf gezet. Zo kunnen ze omgaan met dat stukje.

Ik heb een paar jaar geleden een nare ervaring gehad. Ik was hevig bevriend met een groep mensen, waarbij ik mij senang voelde. Ik had het gevoel dat ik mezelf mocht zijn. Op een gegeven ogenblik ging dat stuk, door redenen waar ik nu niet meer op wil ingaan, maar ik kreeg een bak verwijten op mijn bord oa dat ze niks tegen mij zei, vanwege mijn autisme. Op dat moment, dat cruciale moment, stond ik voor een dilemma, een keuze: laat ik mij door deze nare ervaring beïnvloeden en ga ik dit soort vriendschappen uit de weg, trek de muur tot hoog om mij heen: beschermd en veilig. Of blijf ik bij mijzelf en ga ik zelfde soorten vriendschappen aan, waarbij ik wel steeds mij blijf verhouden tot de ander.

Ik was er voor mezelf al vrij snel achter, dat als mensen mij zien als autist of iemand met autisme, dat ze dan mij in bescherming moeten nemen en daarom niets moeten vertellen of juist ‘iets’ moeten doen. Deze aanname slaat nergens op. In mijn ogen praat je dan alleen maar je eigen acties goed. Ik wil dat je mij ziet als mens, gelijkwaardig. Ik wil dat je keuzes bij mij laat, die van mij zijn. Ik wil dat er vertrouwen is in mijn kunnen, mijn kennis en mijn zijn. Zo kan ik ook mijn zelfvertrouwen, alsook het vertrouwen richting anderen basis geven. Ik wil niet meer de keuze moeten maken of ik een muur moet bouwen rond mezelf, ja of nee. Ik kan je nu al zeggen dat ik dan altijd voor nee ga.

Natuurlijk moet ik voor mezelf zorgen, dus vanuit die hoek, zal ik ook op een moment dat ik voel, zoals vanavond, dat het mij overspoelt, dan huil ik. Zoals ik al zei, eerst van binnen en eigenlijk stiekem, zodat niemand het ziet. Ik wil dat niemand het ziet, want ik ben Caro superpositief etc.

Mijn vriend zei: er is wat. En toen kwam alles eruit. Met huilende stoten vertelde ik zachtjes waar ik allemaal mee zat. Het begrip wat ik van hem ontving, was daarna ruimte-vergrotend. Ik moest lucht geven aan mijn emoties, ze de plek geven waarbij ze mee in verbinding staan. Hij zei dat het teveel is om te dragen, een stapeling, dat ik dat niet hoef. Dat het echt wel goed gaat komen, hij heeft vertrouwen in mij.

Ik heb soms iemand nodig die dat soort dingen tegen mij zegt. Het helpt mij om eruit te stappen. Het maakt de stapeling dragelijk, vandaag dus een nieuwe dag, nieuwe situaties die mij op stang kunnen jagen, oude en nieuwe situatie waarvan ik spanningen verdragen kan, schouders eronder en gaan! Op naar de verbinding en spanningen om te weerstaan!