Vorm

Vorm
1 juli 2018 Reacties uitgeschakeld voor Vorm Bloggen, Caro Deelt ..., Elena, Gedichten, Spirit Of Three, Wij Caro(lien) Jansen

Ik merk dat mijn verdriet veranderd over Sander. De scherpe randjes zijn er over het algemeen vanaf.

Ook de afgelopen maand, merkte ik dat door ook andere zaken, dat het leek te verdwijnen. Echter bepaalde thema’s kwamen in andere verhalen juist meer op de voorgrond. Het was een vruchtbare maand wat betreft blogs.

Vorige maand heb ik mijn verhaal, mijn kiezel, geschreven en gepresenteerd. Gedurende de cursus, maakte ik kennis met het gedicht in elf-vorm. Het zijn 11 woorden, welke je het ritme 1e zin 1 woord, 2e zin 2 woorden, 3e zin 3 woorden, 4e zin in vraagvorm 4 woorden en 5e zin 1 woord. Samen dus 11 woorden.

Halverwege de maand kwam ik met het gedicht: Elf. Ik dacht bij mezelf, wel een beetje vroeg, maar super top. Ik voelde mij senang met de vroege inzet.

Naarmate de maand vorderde, waarin overigens een heleboel gebeurde, waarin ik ook afscheid moest nemen na 2 jaar dienstverband, merkte ik ineens dat het gedicht wat ik had geschreven, wel heel dichtbij kwam.

Ik was gisteren aan het klooien en toen kwam de 2e elf naar boven: Hope.

En omdat ik in 3-en denk, nu net de 3e elf: Accept(eren).

Vanochtend zijn we rond 7 uur (Sander zijn sterftijd) wakker geworden, na alles gedaan te hebben, zijn we met 2 auto’s, 4 mensen en 4 hondjes naar het strand van Hoek van Holland gereden.

Het zonnetje begon al op te warmen, maar er was een heerlijk briesje aan het waaien. De hondjes en kinderen zijn goed uitgelaten en ik heb een boel foto’s kunnen maken. Daarna hebben we een ontbijtje bij de Mac gehaald, waarna we naar huis reden.

Hier ben ik in de middag in slaap gevallen. Eindelijk. Ik was totaal klaar.

Toen vorige maand, ik slecht in slaap kwam, wist ik op de een of andere manier, dat hoe meer energie in het proberen in slaap te vallen, juist het nog zou verergeren. Ook het afscheid nemen, viel mij zwaar en dat mocht er allemaal zijn. Ook wist ik, van de ervaring van de afgelopen 10 jaar, dat dit overleefstandje na 1 juli afgelopen zou zijn. Mijn gevoel en ervaring klopte, want de zwaarte die ik ervoer, is nu weg.

Ik heb de spanning/stress weerstaan en ik heb er zoveel inzichten door gekregen. Aan de ene kant wenste ik dat het weggaat, zeker op moment van doorgaan zeker, echter aan de andere kant levert het mij enorm veel op.

Vandaag, 5 jaar geleden, is ook de dag dat Elena toetrad tot onze familie. Ik ben nog altijd, toendertijd niet zo (aangezien ze nogal een blafferd was/is), zeer dankbaar voor deze beslissing om dat te doen en vooral om haar te houden. Dank, Serge.