God(in), je bent ook maar een mens…

God(in), je bent ook maar een mens…
5 juli 2018 Reacties uitgeschakeld voor God(in), je bent ook maar een mens… Bloggen, Caro Deelt ..., Freya, Spirit Of Three Caro(lien) Jansen

Die woorden zeg ik nu letterlijk in mijn hoofd en ik besluit direct een blog te schrijven. Heerlijk als dat zo kan.

Iig ik zeg het dus letterlijk in mijn hoofd en dat komt eigenlijk nav een contact, wat mij heel erg raakte.

In de wereld van de goden en godinnen, heb je voor elke zaak/taak een god of godin die daarvoor is en een god of godin heeft meerdere zaken/taken. In de Noorse mythologie heb je de godin Freya en zij is een vechtersbaas, een Walkure (een strijdgodin, een lelijke heks die ten strijde trekt met wapens en al), de godin van vruchtbaarheid, liefde en schoonheid en met haar 2 boskatten, een zwarte en een witte, stond zij ook voor magie.

Volledig verliefd, wilde ik haar houden, alle redenen om haar te houden klopte ook. En dankzij mijn ouders, kon ik haar ook houden.

Nu is mijn geliefde witkop, ook een vechtersbaas, geheel eer aan haar naam. Ze is een felle tante. Zondag liepen we over het strand en als een walkure met heksengedrag, rende ze op alle honden af, om onze roedel te verdedigen en ook daadwerkelijk aan te vallen met veel vertoon van tand en al. Hierin werd ze door Elena ondersteunt en Hope kwam ook even helpen. De mensen die met de honden aan kwamen lopen, begrijpen overigens niets van het feit dat het niet slim is om op zo’n roedel af te stappen, mogelijk verblind door onze schitterend hondjes, neem ik dan maar aan. Gisteren liep ik in het bos met Zorro en haar; Freya is in The Originals-serie ook een heks, een bezemsteel had haar niet misstaan.

Dus ze heeft zichzelf inmiddels de irritante gewoonte aangeleerd om rechtstreeks op een andere hond af te rennen en deze een soort van aan te vallen. Daar zijn we nu achter dat ze zich prima door de eigenaar of ander mens laat afremmen, door dat diegene tussen de andere hond(en) in gaat staan en haar blokt.

Ik vond het niet leuk om te horen en te moeten merken dat Freya zich op dit moment zo gedraagt. Dat wil ik niet. En toen dacht ik, ze is in eerste plaats hond, net zoals het contact, wat mij raakte, in eerste plaats mens is. Door alles was ik dat uit het oog verloren.

Toen ik de focus op de hond Freya ging leggen, toen veranderde wat voor mij. Van onvoorwaardelijke liefde, tot afschuw, naar weer terug onvoorwaardelijke liefde maar wel met een realistischer kijk op Freya.

In de tijd toen Elena in diezelfde periode zat, was het er ook eentje met haar op haar tanden. Ik besloot toen dat als ik op de relatie zou gaan zitten, een lange adem (dus veel geduld), voor mij Elena een goede hond zou zijn. Wat ook inmiddels zo is. En dat kost tijd, geduld en ruimte om te verdragen dat dat zo is.

Het is dan ook niet vreemd dat Freya hetzelfde heeft en mogelijk een tandje erger ivm dat ze in de moeder-dochter dynamiek zit vanaf het begin.

Vandaag tijdens de les van het leertraject, kwam naar voren hoe belangrijk het is om op de relatie te gaan zitten als ED-er, maar ook gewoon als mens. Om als mens een andere mens te mogen ontmoeten. Of als wezen een ander wezen te mogen ontmoeten.

Ik heb in de laatste maanden nogal veel films gekeken over goden en godinnen. Een reeks ging bv over de zoon van een van de goden en een mens. De zoon wilde niks weten van zijn vader, ook het feit dat een zoon zijnde met speciale talenten mocht niet baten. Totdat de zoon op een t-splitsing kwam. Koos hij voor het ene pad, dan zouden goden niet meer bestaan, alsook de mensheid en koos hij voor het andere pad, dan zou hij een kant van hem accepteren die hij lang niet wilde kiezen. Toen hij voor het laatste koos, toen koos hij er wel voor om zijn vader niet te verafgoden zoals de mensheid deed. Hij deed zijn ding, redde de mensheid en de goden, en werd vervolgens op een voetstuk geplaatst door de mensheid. Dat laatste wilde hij niet, dus hij verdween weer van het voetlicht. Vervolgens moest hij in de andere films weer in het voetlicht komen, om zowel de goden als de mensheid te redden. Hij deed dat, omdat het in hem zat om grote dingen te doen en daarin werd hij ondersteund door die speciale talenten. Echter diep van binnen was hij nog steeds de zoon van een god en een vrouw en wilde hij het liefst zijn leven als visser hebben. In de films kwamen ook wat figuren langs, die hem wilde stoppen in zijn strijd. Ze konden niet verdragen wat hij deed. Het zette hen aan tot niet leuke daden, welke hem schaadde in hoe de zoon als halfgod/halfman was.

Ik wilde er ook TEDtalks en College tours bijhalen, maar dat gaat hem nu niet worden, merk ik.

Ik denk dat als we voor ons houden dat elk wezen, wat ik als wezen ook mag ontmoeten, dat deze er mag zijn met al zijn of haar kanten, realistisch maar toch vol bewondering, verdragend dat er meerdere, ook soms mindere, kanten aan haar zijn, dat ook dan mijn lieve pittige ijsheks Freya ook haar weg zal vinden in haar leven, het liefst niet als vechtersbaas, maar op haar manier met of zonder bezemsteel.