Bloggen, Caro Deelt ...

Geen land mee te bezeilen

Gisteravond toen had ik een contact met iemand en toen gebruikte diegene de woorden: ‘… met die persoon valt af en toe geen land mee te bezeilen’.

Ik had twee reacties, die ik zelf wel mooi vond dat ik ze had, moet er ook nog steeds een beetje om grinniken, vooral om de tweede reactie.

Het ene is dat ik dacht: het heeft altijd een reden, waarom iemand niet meewerkt. Het is dan goed om te kijken, wat de reden ervan is, nieuwsgierig te zijn naar de belevingswereld van de ander en ook je eigen innerlijke wereld te onderzoeken, en elkaar te ontmoeten op een punt waar je elkaar vind en dan dat als nieuw punt om te starten zien. En dan kan je SAMEN ook iets gaan creƫren/opbouwen, wat nodig is.

De 2e reactie was dat ik dacht: ach ja, over land valt toch zowiezo niet te zeilen, zeker als er geen wieltjes onder je surfbord zitten, dan gaat over water echt veel beter en geen land, zie ik als water. En mijn verbastering typte ik dus de woorden: als er geen land mee te bezeilen is, dan heet dat gewoon water.