Dagboek Nijmeegse 4Daagse

Dagboek Nijmeegse 4Daagse
21 juli 2018 Reacties uitgeschakeld voor Dagboek Nijmeegse 4Daagse Bloggen, Caro Deelt ..., Wij Caro(lien) Jansen

Maandagavond leerden we 2 zussen kennen, Tjitske en Sanne. Nadat ik aangaf dat ik langs de route van Martin in ieder geval zou staan en het leuk zou vinden om hun ook te volgen, wisselden we elkaar telefoonnummers uit en wenste elkaar welterusten.

17.07.2018: De 1e dag: 01:30 Meneer stond naast zijn stretcher te stuiteren, dus die was de hele tent al overhoop aan het halen. Ik ‘lag’ nog…dat heb ik volgehouden tot 02:00 en daarna heb ik mezelf uit de tent getorpedeerd om vervolgens op een drafje naar de wc’s te rennen. Na terugkomst, de laatste dingetjes door besproken en hij zei dat ik wel weer kon gaan liggen. Ik zou nl ong bij 12,5 km, 25 km en 37,5 km staan. Het zou per keer ong 2,5 uur duren. Dus 4:00 starten, zou ong half 7/7 uur zijn. 03:00 stond de bus te wachten en dankzij de goede zorgen door Alwin, met een kop koffie in de mik, gingen ze op pad. 7x 50 km lopers en 1x 40 km veteraan Ronald, in rolstoel.

Dat terug naar bed, kwam er niet van. Nog een berg afwas, wilde nog een wasje met de hand doen, moest zelf nog onder de douche en in de tent opruimen. Meneer was nl weer teruggelopen, omdat hij wat kaartjes vergeten was.

Ik bleek op bijna 15 km te staan in Valburg. 2e stop was zo rond de 28 km in Arnhem. Ik had mooi zicht op de brug en de langsrazende verkeer van de A325. Daar stond ik te ver van de route, dus volgend jaar gaan we dat mooi anders doen. En op 38,0 km als laatste.

Ik kwam op de camping aan, ik ging het badje oppompen, water sjouwen…en toen ik klaar was, toen dacht ik…ik ga eventjes op de grond liggen…zo lekker in het gras…slippers uit en gewoon…

Een uur later werd ik wakker, met de afdruk van grassprieten overal en pijn in mijn rug bij het opstaan.

Tijdens het eten, zag ik een aantal mensen zitten met rode bandjes en in mijn hoofd begon er zich een ideeetje tot iets groters te ontwikkelen.

Durf ik om ze aan te spreken? Echter het moment ging voorbij en we taaide af naar onze tent. Slapen…

18.07.2018: De 2e dag: 02:00 Opstaan, stervenskoud…dus lange broek aan en mijn nieuwe met logo bedrukte vest. Nadat ik de eerste groep mensen had uitgezwaaid en aan Martin had gevraagd of als er nog mensen interesse hadden, om ze dan toe te voegen aan de groepsapp, die ik ging aanmaken. Ik vind nl dat als ik toch voor 1 iemand sta, dat ik dan net zo goed voor anderen ook kan gaan staan. Eerst Jeroen en daarna Jeffrey kwamen erbij.

06:15 toch maar in de auto gaan zitten, verwarming aan en terwijl de ramen steeds beter door te kijken zijn, af en toe in slaap vallen en opschrikken. Een klein half uur later stond ik op de 1e stop op de groep te wachten. 4 Mannen kwamen eraan. Allemaal inmiddels toegevoegd aan de app.

De eerste stop was in Alverna, op 13 km. Tweede was Maasbandijk in de lus. Dus ik dacht, laat ik ff boodschappen tussendoor gaan doen. Toen ik net klaar was, toen werd ik opgebeld: Schatje, ik stop ermee. Mijn knie wil niet meer. Ik: Wacht, ik kom eraan. Ik heb nog tape. Heel gedoe, vanwege drukte en niet toegankelijke wegen en toen ik uiteindelijk in Balgoij aankwam, toen was meneer al verder gelopen. Hij ging toch niet opgeven. Ook nog ergens een tas opgepikt, die daar was blijven liggen. Helaas, niemand tegengekomen die een tas zocht. Dus meegenomen, foto gemaakt en op fb-pagina van de 4daagse geplaatst, en volgende ochtend is door Martin de tas afgegeven op de wedren. Op naar de 3e stop, maar eerst had mijn auto ook nog dorst. In de tussentijd, hoorde ik dat Tjitske nog bij de 1e EHBO-post zat. We maakte ons zorgen of ze het wel ging halen. Dus nadat de mannen langs kwamen, toen belde ik haar op. Ze liep helemaal alleen, achteraan, mensen gingen opruimen, mensen riepen tegen haar dat ze het toch niet ging halen…ik snap dat niet, want ik ervaar dat als demotiverend en verdrietig. Ze had 3 uur lang gewacht, totdat ze werd geholpen. Ik wilde op haar wachten, maar zij zei dat ze toch alleen maar langs kwam stiefelen, dus dat ik daar niks aan had, dus ik heb mijn spullen ingepakt en ben na een halfuur weggereden. Bij de camping aangekomen, weer eenzelfde ritueel als de dag ervoor, zonder het water dragen. Gewoon even op de grond zijn, het gras voelen … en weer werd ik een uur later wakker. Net op tijd om de laatste bus te horen aankomen. Wat bleek, Tjitske was iemand tegengekomen die tegen haar gezegd had, toen je aan het bellen was, toen liep je veel beter. Ik ga met jou verder lopen. Ze heeft daarna een topprestatie geleverd, door nog voor 17:00 uur binnen te komen. Wat een enorme mentaliteit en (veer)kracht! Halverwege kregen we het nieuws dat Martin zijn moeder was uitgevallen. Was letterlijk gevallen en had haar knie en elleboog flink gekneusd. Dat was wel flink balen even. Na het eten, ging iedereen bijna direct naar bed. Op naar de 3e dag.

19.07.2018: De 3e dag: 02:10. Het opstaan ging lastig, maar moest. Ik was er eerder uit dan Martin en heb hem ff van zijn stretcher gelicht. Na het uitzwaaien van de kanjers! Boeltje opgepakt en in de auto gedaan. En gaan rijden.

Stop 1 was op ong 8 km afstand, in Malden. Heren waren goed op dreef, om 06:05 kwamen ze aangelopen. Nadat ze waren doorgelopen, ging ik wachten op de dames. Op een gegeven ogenblik, na een dik uur, ging ik vragen waar ze waren…liepen ze een stuk verder. Hm, zomaar mij gemist…Er was nl in de tussentijd een auto ertussen komen te staan en die blokkeerde mij. Maar goed, snel alles ingeladen en op naar stop 2: Plasmolen, naast een dj, die flink stond los te gaan om 08:00. Fantastisch overigens dat gevoel wat erbij komt kijken. Stond gewoon, terwijl ik wachtte op de lopers, te dansen en mee te zingen. Ik voelde mij ineens vol leven en energiek. Jeroen kwam als eerste en die was ook snel weer doorgelopen, daarna de andere mannen. Sanne kwam aangelopen en na een korte stop is zij ook doorgelopen. Tegen die tijd, moest ik erg nodig naar de wc…(hoe toepasselijk in Plasmolen)…dus ik appte dat ik dat ging doen en in ene lag ik op de grond: wilde de grond wel eens van dichtbij weer bekijken. Handen open, zere knie. Gelukkig liepen er ambulancepersoneel rond en die tilden mij van de grond op mijn voeten. Ze keken naar mijn wonden en zeiden goed ff schoonmaken en daarna drogen aan de lucht…leuk als je dan mensen moet verzorgen. Teruglopend vanaf de toiletten naar de auto, had ik contact met Tjitske en ze is mij voorbij gelopen. Op naar stop 3, maar eerst langs de supermarkt. Stop 3 was op 34 km ong. Ik kon niet dichterbij de Zevenheuvelenrug bij Groesbeek komen. Ik kruis liever niet de lopers. Het is namelijk erg lastig om na een bepaald tempo ineens stil te moeten staan of af te remmen. Je moet namelijk dan weer opstarten en dat, is als je al het een en ander onder weg te verduren hebt, bijna niet te doen.

Jeroen kwam als eerste, samen met een bekend gezicht: Marnix. Die was al eens eerder langs geweest en na telefoonnummer uitwisselen, ook toegevoegd tot de groepsapp. Na een kwartier, liepen ze door. Ook Roberto, die alle dagen al met Jeffrey mee liep, werd toegevoegd tot de whatsapp-groep. Rond 13:00 waren ook Martin, Roberto, Jeffrey en een onbekende jongen aangekomen. De jongen had niks bij zich, heel erg goed voorbereid, maar niet heus. Dan toch ook knap dat hij het tot dat punt al had gelopen. Kwart over vertrokken ze naar de Zevenheuvelenrug. Dit hebben ze continue gelopen, waarna ze rond kwart voor 4 tot 16:00 allemaal langs kwamen lopen. Voor allemaal een flesje water in de handen gedrukt. Toen ik daar moest wachten, heb ik langs de kant van alles lopen aanmoedigen. Daarna terug naar de camping, even een detour voor een laatste dag boodschappen doen. Aangezien ik last had van mijn knie en rug, gevraagd of ik dit keer niet al teveel hoefde te sjouwen en de auto bij de tent mocht laten staan. Dat mocht gelukkig.

20.07.2018: De 4e en laatste dag: 02:00 kreunend van mijn matras de tent uitgerold, gespeedstrompeld naar de wc’s. Snel aangekleed en auto gereden naar de vriezer om de boodschappentas eruit te vissen en toen naar de receptie. Daar stond Alwin al met koffie klaar. Koffie in de mik en gaan.

Ik werd ge-apped: ‘Schatje, kun je dat meenemen? Ben dat vergeten’. Ik werd gebeld: ‘Caro, kun je mijn ah-tas meenemen en o ja, mijn oplader ligt ook ergens in mijn tent…kun je die zoeken?’. Dus ik zoeken, geen oplader. Word ik ge-apped…we zijn er bijna, nog 900 meter…WTF!!! Ik alles in mijn auto getieft en gaspedaal werd stevig ingeduwd om op tijd bij de 1e stop aan te komen. ‘We lopen door, want we gaan wel bij mijn moeder stoppen.’ Ok, dus ik ving de 2 mannen die daar vrij kort achteraan liepen. Nadat die vertrokken, ben ik naar de 2e stop gereden. Daar stond een echtpaar klaar voor de mensen. Superlief. Brachten koffie en thee etc. Ik raakte met hen in gesprek. Woonde daar al bijna 50 jaar, naar alle tevredenheid en ze vonden het supergezellig om 1 dag in het jaar, zoveel ‘bezoek’, ook wel aanloop te krijgen. Ze deden het verzorgen met veel plezier. Ik ging weer in de auto zitten, wachten…en toen kwam er een peloton soldaten aangelopen, rechtstreeks waar ik stond…het enige wat ik kon voortdenken was Ja maar, ja maar…Commandant die de orders schreeuwde, riep in het voorbijgaan: Kwartier pauze, we gaan zo weer verder. Ik ging uit mijn auto, om het schouwspel te aanschouwen. Ik heb daar een foto van gemaakt en verstuurd via de groepsapp:

Ook is Martin gefotografeerd met ons t-shirt: HIER! En de ANDERE! Op de ene foto is ook Jeffrey te zien.

Zonder al teveel gedoe, naar de 3e stop: vlakbij Vianen. En nee, niet het Vianen bij Utrecht. Heerlijk rustige plek, waar iedereen, eerst Jeroen voorop en daarna de andere 3 mannen volgden. Na een kwartiertje, kwam er in ene in sneltreinvaart een ambulance, vanuit de verte op ons afgestoven. We drukten ons zelf snel tegen de zijden van de weg, maar die minderde niet eens zoveel vaart. Hopelijk is alles in orde gekomen met diegene waarnaar de ambulance onderweg was. Op naar de 4e stop, in Malden, naast de Hema. Ik dacht, laat ik eens de Hema binnenlopen…dicht natuurlijk. In ieder geval had ik een goede stek. De dames waren al verder gelopen, helaas net gemist. De heren na een korte stop, gingen verder. Op naar de laatste kilometers.

Natuurlijk ook nog eentje van ons samen!

De 5e stop, bij Irado, vlakbij het UMC Radboud. Daar waren de ouders van Martin. Zijn moeder was gelukkig opgeknapt en wilde graag nog de laatste kilometers meelopen.

Na een laatste foto, ging het illustere viertal op de finish af en ik ben naar de camping teruggereden. Wat was ik trots! Al mijn lopers hadden de finishlijn gehaald. Samen hadden we dat gedaan!

Bij terugkomst zag ik dat de dames al bijna klaar waren om te vertrekken. Na kennis gemaakt te hebben met hun familie, heb ik aan Tjitske haar een van mijn bandjes gegeven: Het SocialRun-bandje, waarop staat #meedoeniswinnen.

Ik heb de hele week ook dat bandje bij mij gehad. Voor mij was dat namelijk ook zo. Ik voelde mij onderdeel van het grote geheel, verbonden met iedereen. Echter het maakt voor mij niet uit in welke rol je de 4Daagse hebt meegemaakt: degenen die gelopen hebben, degenen die hebben moeten opgeven, degenen die verzorgt hebben, degenen die van de organisatie waren, degenen die de stad eo hebben ontvlucht, degenen die gefeest hebben tot in de late uurtjes, degene die thuis zijn gebleven etc etc: allemaal hebben ze hun steentje op hun manier bijgedragen en allemaal hebben ze meegedaan!

Dus … volgend jaar weer!

Dit keer ga ik de organisatie doen van alle afstanden. Iedereen is welkom om de gehele week verzorgt te worden door ons. Je kan ook doneren, zodat ook andere lopers ook kunnen meedoen als ze op dat moment dat nodig hebben. Ik zal nog een pagina aanmaken hoe of wat.

Ik heb er zin in. Jij ook?