Maand: september 2018

Peer Support Groep

Ik ben een peer support groep (PSG) gestart in Schiedam. Deze is voor een ieder toegankelijk, ongeacht de achtergrond.

Om de drempel zo laag mogelijk voor een ieder te houden, heb ik de samenwerking met WOT Zuid en Herstelacademie Delft/Schiedam opgezocht, zodat de kosten niet door deelnemers gedragen hoeven te worden.

Wat is een PSG?

In het leven, maakt iedereen wel eens ontwrichtingen mee. Het kan zijn door van alles waar je tegenaan kan lopen. In het verwerkingsproces van deze ontwrichtingen verloopt voor iedereen anders, de een gaat er anders mee om dan de ander, door de normen en waarden waarmee diegene is opgegroeid. Het verwerkingsproces wordt ook wel herstel genoemd, vanuit de psychiatrie. Het herstelproces kan jaren duren of juist heel kort.

Als peer support werker, heb ik gemerkt dat het delen van mijn verhaal, maar ook het horen van andere verhalen, dat het mij inspireert, ik kan woorden geven aan wat mijn ontwrichtingen zijn, ik kan herstellen ervan. Er gebeurt zoveel met mijn binnenwereld. Hoewel de huidige mens graag met oplossingen wil komen, is er weinig ruimte voor wat er werkelijk gebeurt in een ieders binnenwereld.

Ik hoop dat ik dat samen met de deelnemers mag ontdekken, aan de hand van peer waardes (herstel, empowerment, ervaringsdeskundigheid, wederkerigheid, eigen regie, stigma, steun, dromen en doelen) en actueel spelende situaties (zoals feestdagen) waarbij thema’s als eenzaamheid of overvraging door bepaalde bijeenkomsten kunnen lopen.

Het vergt een hoge mate van veiligheid om (kwetsbare) verhalen te delen, vandaar dat ik voor maximaal 10 vaste deelnemers hebben gekozen. Ook al ben ik de kartrekker, de initiatiefneemster, ik ben geen doorgeefluik! Alles wat in de groep besproken wordt, blijft in de groep.

Gegevens mbt de PSG Schiedam!

2 uur op de woensdagavond. 19:00-21:00.

Zaal is open vanaf 19:00.

Het Dock, Leliestraat 10, Schiedam

Maximaal 10 deelnemers per keer (vol is vol).

16/01 – 2/10 deelnemers 
30/01 – 4/10 deelnemers 
13/02 – 5/10 deelnemers 
27/02 – 5/10 deelnemers 
13/03 – 5/10 deelnemers 
27/03 – 5/10 deelnemers

Aangezien dit een pilot is, zullen er voor deelnemers geen kosten aan verbonden zijn. Dit zou in de toekomst kunnen veranderen.

Kan via: LINK.

Bij aanmelding, heb bewoners uit de wijk De Gorzen, Schiedam voorrang. Bewoners uit andere wijken van Schiedam zijn ook welkom. Net als bewoners, die niet uit Schiedam komen.

The Originals – 11 maanden!

De lieve pups uit het The-Originals-nest zijn alweer 11 maandjes oud. Nog 1 maandje en dan zijn ze alweer een jaar!

  • Hope gaat straks ingezet worden, samen met Freya als peerhond. Vooralsnog gaan ze naar de hondenschool voor de basislessen.
  • Elijah is met Annemarie al erg goed aan de gang met obedience, ook doggydance schuwen ze niet.
  • Snow zit op de hondenschool en vermaakt zich prima bij zijn baasjes.
  • Nik doet het ook goed in de basislessen op de hondenschool.
  • Finn doet samen met Petra de eerste voorzichtige stappen in de agility.

Peer Support

Een van de praktijkopdrachten tijdens het leertraject is om naar zoveel mogelijk initiatieven te gaan, op gebied van peer support en daar dan te gaan onderzoeken.

Vandaag kreeg ik in persoon het verhaal van PEPteam, het Pameijer Empowerment Promotion team, uit de eerste hand van Lenneke Elfers te horen.Gewoonweg wow! Hoe vanaf januari 2009 er keihard aan getrokken is om over herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid de juiste bagage mee te geven aan alle deelnemers van dat team.

Ik voel me erg vereerd dat Len voor mij de tijd heeft genomen om erover te vertellen.Ik vond het aan de ene kant jammer dat ik ‘te laat’ was, om het te zien. PEPteam bestaat namelijk niet meer…

Maar hoe mooi is het, als de behoefte veranderd en daardoor Howie The Harp in Rotterdam is ontstaan. Hoeveel Len ook erover kon vertellen, het was vooral over de beginperiode, ze kon mij niet vertellen…hoe het nu gaat.

Ik hoop dat ik ook te gast mag zijn, daar. Zodat we mogelijk een interactieve les kunnen vullen…Ik hou van elkaar inspireren, verhalen delen en steunen.

Het onderzoeksgedeelte is wb het Leertraject, de interactieve les is mijn eigen invulling. Ik hou van dit soort kruisbestuiving. Wie doet er mee op gebied van peer support? 

Zorro blaft …

Het is een hoge, dwingende kreet. Voor mij klinkt dit alsof hij mij zoekt. Hij is mij kwijt…

Zorro is een 12 jaar en 8 maanden oude gecastreerde border collie reu, die sinds een kleine 2 jaar van alles aan het mankeren is, waaronder erg last van zijn heupen en hij is compleet blind aan het worden, maar een enorme slimpieper. Maar ritsel met iets en hij staat naast je, als een ninjahond (dank aan Ronald Goedemondt voor het beeld). Vanaf een pup van 7,5 week kwam hij bij mij. Lief, eigen-wijs, maar vooral zorgzaam richting mij.

Mijn eerste eigen hond, een border collie. Hij paste precies bij mij. Ik was en ben nog steeds eigen-wijs, echter doordat ik niet zo goed wist hoe ik moest omgaan met mijn binnenwereld en daardoor ook niet met mijn buitenwereld, nam hij het op zich om mij te beschermen, liefdevol aanwezig te zijn.

Naarmate ik steeds beter wist hoe ik met deze twee werelden om moest gaan, op mijn eigen-wijze manier, besefte ik ook dat doordat hij dat deed, hij zichzelf voorbij liep. Hij was niet gelukkig. Toen ik mij dat realiseerde, brak mijn hart. Het kwam door onze relatie, dat hij niet gelukkig was.

Ik wilde dat hij wel gelukkig was, dus ging ik met hem in gesprek. ‘Je mag luisteren naar mijn frustraties, mijn verdriet, maar je hoeft er niets mee te doen. Vrouwtje wil alleen dat je er voor haar bent en niet dat je het gaat dragen voor haar. Jij met je mooie en lieve bruine ogen. Jij bent lief.’ Hij keek mij daarop aan op een vragende manier. ‘Nee, lieverd, je bent ook belangrijk en vrouwtje kan het zelf oplossen.’ Met een zucht ging hij liggen.

Daarna zijn er nog verschillende situaties geweest, waarin ik het ook tegen hem moest herhalen. En steeds ging hij met een zucht liggen.

Tegenwoordig hoeft dat niet meer, echter de laatste tijd merk ik steeds vaker dat hij mij roept. Hij is mij kwijt. Hij ‘ziet’ mij zoals het hoort, als zijn vrouwtje, zijn beschermster, maar hij ‘ziet’ mij soms echt niet staan. Elena, Hope en Freya ‘helpen’ hem mee, ze beschermen hem ook. Vaak komen ze mij halen, als ik niet snel genoeg ben of reageer met mijn stem.

Een dwingende poot, een blaf. Soms reageren mensen uit zijn omgeving geërgerd. ‘Stil, Zorro’ of ‘Nee, Zorro’. Ik reageer vooral met compassie: ‘Wat is er, Zorro? Wat wil jij? Hij laat mij weten wat hij wil…hij is erg goed daarin.

Je kan wel willen dat iemand stil is of iets niet doet wat je wil, maar als je in Zorro zijn geval niet hem voorziet in wat hij nodig heeft: veiligheid, iemand die naar hem luistert, iemand die hem knuffelt en liefheeft, iemand die nee zegt als hij weer om wat lekkers vraagt. Hoe kun je dan van hem verwachten dat hij ophoudt met het blaffen? Of pootjes geven?

Als ik dit meeneem naar andere kanten van mijn bestaan, dan merk ik dat ik ook met compassie kan reageren naar anderen. Wat maakt dat de ander zo reageert? Wat heeft de ander nodig? En wat mogelijk nog belangrijker is: Wat heeft de ander van mij nodig?

Soms is dat een vriendelijk woord, soms is dat gewoon luisteren, soms is dat feedback geven of tips, maar nooit dat ik voor de ander zijn of haar verhaal ga invullen of schrijven. Dat is niet aan mij.

En soms is dat (in Zorro) zijn geval: een knuffel, een aai, een spelletje, eten, zin in wat lekkers of een pilletje voor de pijn. Of een combinatie van het voorgenoemde.

Ik noem Zorro mijn autismehond, maar hij is eigenlijk mijn allessie en ik hoop dat ik nog lang van ‘mijn allessie’ mag genieten. 

Autisme en Herstel

Als ik zeg dat ik hersteld ben van de ontwrichting die autisme heet, dan krijg ik felle kritiek over mij heen.

Van mensen met autisme, maar ook mensen zonder autisme.

Zo ook gisteren een hele discussie met iemand met autisme, boosheid kwam op tafel. En wat ben ik daar blij mee, het is goed om emoties te hebben op dit vlak. Zeker zo’n sterke en krachtige emotie als boosheid.

Waarom? Het woord herstel is een lastig woord. Ik had er in de beginperiode, toen ik er pas mee kennismaakte ook veel moeite mee. Eigenlijk iedereen die ik spreek heeft er moeite mee.

Herstellen doe je als je ziek bent en autisme is geen ziekte, echter ik praat over herstellen van ontwrichtingen die het krijgen van diagnose, een stempel, met zich meebrengt.

Het autisme heeft mijn leven behoorlijk beïnvloed. Mijn broertje heeft de diagnose gekregen en later ik ook. Ik merkte dat ik mij ging conformeren wat anderen zagen als waarheid, ik hospitaliseerde.

Ik accepteerde de diagnose, ik legde mij neer bij de diagnose, toen.

Echter nu niet meer. Ja, ik heb een diagnose, meerdere zelfs. Op sommige momenten ben ik blij dat ik het heb, want er zijn niet veel ervaringsdeskundige op het gebied van autisme, ik kan de brug zijn tussen autisme en herstellen van autisme. En soms ben ik niet zo blij, want dan kom ik mensen tegen die vasthouden dat je niet hiervan kan herstellen.

Zo ook gisteren en hoewel mijn hart steeds luider en sneller begon te kloppen en ik zinnen begon en weer weghaalde, ze weer begon en weer weghaalde, ging ik mij afvragen welke dimensies hier aan het werk zijn, welke kaders. Ik begon begrip te krijgen, want ook ik had moeite met de term Herstel, in het begin en af en toe nog steeds.

Dezelfde discussie voeren we ook binnen de vereniging, sinds dat we ook ervaringsdeskundige vanuit andere hoeken mogen verwelkommen. Wat een rijkdom! Want zij kijken vanuit een ander perspectief naar herstel en schoppen er ook tegenaan.

In herstel, praat men over herstelprocessen. Iemand met ervaringsdeskundigheid, weet wat deze herstelprocessen inhouden, vanuit eigen ervaring, maar leert en neemt de kenniservaring van anderen hierin mee.

Mijn mening is dat iemand met autisme kan herstellen ervan, echter soms teruggeworpen wordt in zijn of haar herstelproces. Dat mag en kan. Er zullen altijd situaties komen op het levenspad, waardoor het weer een prominente rol krijgt. Het mooie aan een herstelproces is dat het na, in mijn geval, een herstelmoment (wat verschillend kan duren) de rol weer minder prominent wordt. Iedereen op zijn of haar manier kan herstellen. En ik bedoel ook werkelijk iedereen.

Ik ben het levende bewijs, dat het kan.

Ik vind het altijd fijn om te praten over bovenstaande, dus mocht je vragen/opmerkingen hebben, dan nodig ik je uit om met mij hierover in gesprek te gaan.