Bloggen, Caro Deelt ..., Inspiratie, Opleiding, Peer Support

Ik dacht dat ik het wist …

Ik weet hoe het zat, ten minste dat dacht ik…je weet wel met dat voelen. Binnenwereld ontdekken, woorden aan wat daar gebeurt leren geven, al dat wat ik met het leertraject begonnen was. Nou, die zeepbel werd doorgeprikt al in de eerste paar opleidingsdagen Systemisch en Energetisch Werken met Honden.

Welke leerstijl heb jij? Daar begon het mee. Ik las alles door, beredeneerde alles en kwam tot de conclusie: alles. Toen gingen we een oefening doen en daar kwam naar voren dat ik een denker ben, qua leerstijl.

Hm…

Het voelde voor dat moment alsof dat het verkeerde antwoord was. Over vol oordeel en perfectionisme gesproken. Dus zoals het altijd bij mij gaat: Ik besloot als leerdoel te nemen dat ik moest leren gaan voelen: Ik wil leren om in contact te staan met mijn gevoelens.

Een lange weg te gaan, dacht ik.

Ik zag tegen een aantal oefeningen op, het energetische gedeelte met name. Ik besloot om bij de HerstelAcademie Delft mindfullness-lessen te gaan volgen bij Inder.

Ik zag dus beren op de weg, allerlei soorten: grote, kleine, bruine, witte…

Inmiddels weet ik dat ik de goede richting opga. Het voelen spreidt zich, met hulp van Inder en met Danielle,  uit.

Dankzij het denker zijn, dacht ik dat het voelen iets eenvoudigs was en dat ik dat niet kon, daarvan dacht ik chips, wat een loser ben ik zeg. (Oordeel)

In de opleiding zit ik niet alleen, 6 prachtige dames doen ook mee. 1 van de prachtige dames, vertelde de eerste keer dat ze een puppy was, qua voelen. Ik voelde mij een prematuurtje.

Les 4 kreeg ze een groot compliment, net als de rest, dat ze prachtig gecommuniceerd hadden met honden via een foto en dat ze nu echt puppy af was.

Op dat moment voelde ik mij nog een puppy.

Een andere prachtige dame, een vrij heftige intens voelende dame, doet al zoveel voelen, dat ik mij nog meer een puppy voelde.

Zucht: ik heb mij altijd zo gevoeld en deels komt het ook omdat ik mij altijd spiegelde aan anderen. Als ik keek naar leeftijdsgenoten tijdens mijn tienerjaren, alsook tijdens mijn jongvolwassen periode, dan was als ik hun leven met mijn leven vergeleek, dat ik altijd een soort van achterliep. Hierdoor voelde ik mij altijd minder. Laatste tijd moet ik daarvan zuchten. Ook als ik op social media meelees, hoe anderen hun moment pakken en bij mij? Bij mij blijft het stil.

Niet stil stil, maar stil als in …

Mijn ademhaling veranderd, wordt hoger. Mijn bloed stroomt sneller. De druk neemt toe. Negatieve gedachten kloppen op mijn voorhoofd: ‘En wat heb jij bereikt?’ ‘Zie je wel dat er iemand anders weer je voor is’ ‘Tja, wat verwacht je nou? Dat iemand jou ziet staan’. Hoofdpijn bonkt op mijn hoofd, ik slik.

Tegenwoordig adem ik een paar keer diep in en doe een visualisatie-oefening. Adem in en adem uitttt.

Ik moet mezelf dwingen om af te remmen, niet alleen in mijn gedachtengang, mijn denkpatroon, maar ook om de focus te leggen waar het voor mij van belang is: nl op mijn eigen proces in het hier en nu.

Mijn proces is iets moois en kostbaars. Een dierbaar bezit! De weg die ik al heb afgelegd en wat er voor mij ligt is veelbelovend.

Het een en ander heb ik al mogen afsluiten en er is een reden waarom ik deze opleiding ben begonnen. De dingen die in de modules stonden, die spraken mij aan en dat deden ze niet voor niets.

Zoals ik al vorige week het nodig vond om te benoemen dat ik mezelf serieus neem, is dat ik mijn proces ook serieus neem.

Tijdens de oefening met communiceren met de hond, kreeg ik van mijn studiegenoot (die Zorro deed) en van de hond met wie ik communiceerde los van elkaar het woord loslaten door.

Door ergens in vast te bijten, heb ik mijn hele leven mij bepaalde vaardigheden eigen gemaakt, nu realiseer ik mij dat bij het voelen dat niet gaat werken.

Hoe erger ik wil voelen, hoe lastiger het is om daadwerkelijk te voelen. Ik ben nu aan het leren los te laten. Loslaten van gedachtes, oordelen over mezelf, oordelen van de ander, oordelen ten aanzien van wat ik nu aan het doen ben.

Hell, de laatste dagen laat ik Zorro zelfs weer loslopen tijdens het wandelen, terwijl ik weet dat hij niet zoveel ziet. Het voelt vreemd, maar het is ok.

Ook ik moet leren vertrouwen dat het goed komt en inmiddels heb ik dat wel.

Zorro doet wat nodig is in onze verbinding, zelfs als dat betekent dat hij soms een spurt neemt de verkeerde kant op en ik achter hem aan moet rennen om hem weer terug te halen naar waar we waren, en ik doe wat nodig is in onze verbinding.

De laatste les, bleek overigens dat ook ik geen prematuurtje meer was, zelfs geen puppy, maar eerder een puber (net als Hope).  Ik had mij niet gehouden aan de huiswerkopdracht (ook omdat ik elke keer de opdracht las en als ik klaar was, dan wist ik nog steeds niet wat ik nou gelezen had), maar ik had wel contact gehad met een hond van 1 van mijn sessies. En dat hielp mij door de sessie heen om begrip te hebben voor het gedrag van de hond en daarop fijn te tunen. Zo heb ik dus direct iets uitgeprobeerd, van nature, omdat het goed voelde intuïtief.

De beren zijn nog soms actief. Vooral als ik online weer iets lees, maar dan denk ik: Caro, das leuk. Maar focus op je eigen proces, je eigen toko. Jij komt er wel! Adem in, adem uit en hou dit plaatje voor je en draai dit muziekje erbij: