Winkelmand

0

Bloggen, Caro Deelt ..., Peer Support

Opstaan

Soms heb ik momenten, periodes, dat het mij veel moeite kost om op te staan. Dat kan variëren van dat mijn lichaam mij niet uit bed laat opstaan tot dat mijn denken en voelen blokkeren door een allesomvattende gedachte, wat vaak ook nog vrij negatief is over alles en iedereen en met name mezelf, of juist overspoelt raken door een tsunami aan gevoelens en gedachtes.

Wat mij erin kan doen belanden, is verschillend en doordat het verschillend is, kan ik het niet ontwijken. Ik wil namelijk leven en allerlei keuzes maken om dat leven te kunnen leven.

Kennelijk is dit een onderdeel wat hoort bij mijn leven, want het is altijd bij mij geweest en gedurende mijn levenspad altijd gebleven. De intensiteit, de frequentie, de duur en de manier waarop ik het ervoer veranderde steeds.

Vroeger onderging ik het vaak gelaten, alsof ik gestraft of bestraft word. Ook een tijdje dat ik het ervoer als een last.  Ik kon niet de dingen doen, die ik graag wilde doen.

Dit patroon, dit systeem, is eigenlijk op een bepaalde manier mijn redding.  Ik ben namelijk iemand die erg makkelijk over haar eigen grenzen heen gaat. Alles voor de sfeer, de ander. Maar nooit mezelf.

Laatste tijd kom ik dat steeds vaker tegen. Afgelopen maanden, maar in het bijzonder afgelopen week, waarin het opstaan niet zo lekker ging. Ik ervoer het dit keer als een last, het kwam voort uit mijn negatief zelfbeeld, want alle negatieve gedachten tuimelden weer eens rond in dat hoofd van mij. Het stormde weer eens. 

Het kostte moeite om te gaan staan en naar mijn afspraken gisteren te gaan, maar ik deed het toch, met een hart wat niet als heel voelde.

Ik vertelde over mijn worstelingen en kwam ook met feiten aan. Wat ik terugkreeg was iets wat ik niet verwachtte, nl complimenten dat ik sterk was en dat wat ik aan het doen was, toch succesvol is.

Man, dat was echt het laatst wat ik op dit moment van mezelf dacht, nl dat ik sterk ben of dat ik succesvol ben. Het voelt nl niet zo.

Toen ik van het ene gesprek terug naar huis liep, toen merkte ik dat mijn hart een stukje geheeld was en dat ik weer de ruimte voelde dat het ok was.

Thuisgekomen viel ik te midden van mijn 4 hondjes in slaap op de bank. Na wat getrut en geteut van mezelf, toen ik wakker werd, toch de dingen kunnen doen die ik moest doen en vervolgens in de auto stappend, op weg naar mijn eetafspraak met Lenneke.

Ik kreeg van haar precies dezelfde dingen terug als eerder met mijn gesprek met Maarten Jan.

De terugrit naar huis voelde ik dat mijn hart met weer een stukje geheeld was en de ruimte die ik voelde was ineens 10x zo groot.

Hm, als ik van 2 mensen affirmatie krijg, waarom voel ik het dan nog steeds niet zo. Waarschijnlijk omdat ik het zelf nog steeds niet zo zag.

Vanmorgen was het anders, toen ik opstond. Ik voel mij eindelijk weer een beetje ok en meer Caro.

Dank je wel, Maarten Jan en Len.

Ik weet van mezelf dat het mij helpt, als het mij niet lukt om op te staan vanuit mezelf, dat anderen door met mij te praten, dat ik tot een werkelijkheid kom, die we samen creëren. Deze is vaak milder en meer realistischer dan wat ik mezelf vaak voorschotel in mindere tijden. Het is de mentale duw die ik nodig heb om uit een bepaalde denk-/gedrags-/gevoelspatroon te komen.

Het is voor nu wel weer allemaal goed …

Kalender

maart 2019
M D W D V Z Z
« feb   mei »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
X