Seemann

Seemann
30 juni 2019 Reacties uitgeschakeld voor Seemann Caro Deelt ..., Caro(lien), Gedichten, Wij Caro(lien) Jansen

12 Jaar geleden ging je een andere koers varen…

En vanaf die tijd,  woedde een storm in mij rond…

Ik kon jouw gaan niet verklaren

Ik stond niet stevig, maar ik weerstond

Ik droeg het met mijn hart, mijn verdriet over jouw niet hier zijn

Kwetsbaar en vol pijn

De jaren die volgde, voelden vreemd en raar

Gelukkig hadden we, als gezin, steun aan elkaar

Elk jaar verandert het een beetje weer

Ook al blijft jouw plek leeg elke keer

Het is er nog wel, het gemis

Bij Lauries en Martijns trouwen was je erbij

Dat maakte mij verdrietig, maar ook blij

Je voelt niet als stuurloos zoals ik ben geweest, San

Ik sta nu wijdbeens aan het roer van mijn boot, als stuurman

Niet zoals jij toen, met het achter het net-gevis

Maar richting gevend, kansen creërend en pakkend, levend in het hier en nu

Dat het zo voorbij kan zijn, weet ik van jou, is te cru

Maar wel werkelijkheid

Een feit

12 jaar geleden ging je een compleet andere richting op

Het is tijd dat ik dat ik, op eigen wijze, kies voor het ruime sop

Met als co-piloot mijn peerhonden

Heb ik mijn weg gevonden

Bijgevoegd is het lied Seemann van Rammstein, wat we tijdens jouw afscheid hebben gedraaid! Het was de inspiratiebron van mijn gedicht aan jou.

 

Komm in mein Boot
Ein Sturm kommt auf und es wird Nacht
Wo willst du hin
So ganz allein treibst du davon
Wer hält deine Hand
Wenn es dich nach unten zieht

Wo willst du hin
So uferlos die kalte See
Komm in mein Boot
Der Herbstwind hält die Segel straff

Jetzt stehst du da an der Laterne
Mit Tränen im Gesicht
Das Tageslicht fällt auf die Seite
Der Herbstwind fegt die Straße leer

Jetzt stehst du da an der Laterne
Hast Tränen im Gesicht
Das Abendlicht verjagt die Schatten
Die Zeit steht still und es wird Herbst

Komm in mein Boot
Die Sehnsucht wird der Steuermann
Komm in mein Boot
Der beste Seemann war doch ich

Jetzt stehst du da an der Laterne
Hast Tränen im Gesicht
Das Feuer nimmst du von der Kerze
Die Zeit steht still und es wird Herbst

Sie sprachen nur von deiner Mutter
So gnadenlos ist nur die Nacht
Am Ende bleib ich doch alleine
Die Zeit steht still
Und mir ist kalt, kalt, kalt, kalt