Beste wensen voor 2019!

Spirit Of Three-family

wenst u allen een bijzonder, gelukkig en gezond 2019!

wishing you all a special, happy and healthy 2019!

wunscht euch allen ein besonderes, fröhliches und gesundes 2019!

Forum

Vooralsnog is het forum niet in werking. Dit komt, omdat deze gevoelsmatig nog onvoldoende beveiligd is. Zodra dat wel zo is, dan zal dat hier geplaatst worden. Plannen daarvoor blijven bestaan.

Persoonlijke Vrije Ruimte

Soms kom ik tot nieuwe inzichten. Hierbij weer een nieuw inzicht om te delen:
 
Een paar maanden geleden was er iemand erg boos op mij. Diegene vond dat ik een meeloper was, omdat ik veel goed vond in diegene zijn ogen. Ik snapte niet waarover diegene het had, echter inmiddels heb ik daarover nagedacht wat er nu precies aan de hand was en dat wil ik graag hier delen.
 
Ik lijk op mijn moeder.
Mijn moeder is van Indo-komaf. Ze is erg gastvrij en erg begripvol. En er is vrijwel altijd genoeg eten en je kan zo een bakje eten meekrijgen of iets anders. Ze is lief en een fijne moeder. Nu wil het zijn dat lieve mensen ook grenzen hebben, het duurt even voordat je er bent. Als het dan zover is, berg je dan maar.
Zo heeft in het verleden mijn moeder na een dure aankoop van mijn vader, waar ze het niet mee eens was, mijn vader 3 maanden niet gesproken en alles ging via ons, de kinderen. Dat had impact op mij, als kind. Kennelijk kan je ook te ver gaan en dan zijn de rapen gaar. Inmiddels zijn ze meer dan 40 jaar getrouwd en nog altijd houden ze van elkaar.
 
Terug naar mij:
Ik lijk dus op mijn moeder. Ik ben erg begripvol en probeer uit het (be/ver)oordelen te blijven. Ik heb geleerd dat er namelijk altijd wel een reden is, waarom de mensen handelen zoals ze handelen. Hell, er is ook een reden waarom ik handel zoals ik handel en dat is niet alleen omdat ik op mijn moeder lijk, maar vooral ook omdat mensen mij in het verleden weinig gunden. Ik ben jarenlang gepest en voelde mij lang niet begrepen en voelde weinig ruimte om te zijn zoals ik was, ik met al mijn kwetsbaarheden en fouten, zowel fysiek als geestelijk.
En als ik dan iemand trof, die mij accepteerde zoals ik was en ik kon zijn zoals ik was, dan kwam er vaak een moment in zo’n vriendschap dat diegene voor mij ging denken en besloot mij niet van feedback te voorzien. Terwijl ik dat juist nodig heb, ik ben intelligent en capabel genoeg om daarmee om te gaan.
Die vriendschappen hielden geen stand. Ik heb toen in al mijn kwetsbaarheid, besloten dat ik niet zou veranderen op het gebied van begripvol of gastvrij.
Wat ik in de tussentijd wel veranderd heb, is hoe flexibel ik kan zijn in mijn contacten en hoe ik contact maak. Ook heb ik ruimte gemaakt voor mensen, fysiek en mentaal, om ook dat zij fouten kunnen maken: een vrije ruimte. Natuurlijk kan ik boos zijn op ze, ergens van balen en andere emoties ook hebben in die situatie, maar juist door die vrije ruimte, kan ik ook begripvol zijn en zeggen dat ik verder dan die situatie kan kijken. En naargelang de hoogte van mijn commitment naar diegene toe, zo lang doe ik er ook over om daarvan te herstellen om daarna de vrije ruimte te kunnen zoeken.
 
Voor een buitenstaander kan dit overkomen als dat ik te begripvol ben en teveel dingen goed vind. Teveel dingen accepteer. Of een meeloper ben. Dat kan frustreren. Dat is het recht van diegene om dat te vinden en daarna te handelen.
Het feit dat diegene na ons gesprek mij op fb ontvriend en geblokkeerd heeft, vind ik jammer.
 
Ik heb namelijk ook rechten.
Ik heb het recht om in dialoog met iemand te (kunnen) gaan en blijven.
Ik heb het recht op fysieke en mentale vrije ruimte bij mezelf, maar ook bij een ander.
Ik heb het recht om mezelf te zijn.
Ik heb het recht om te handelen zoals ik handel. 
 
Ik wil daarom iedereen uitnodigen, die in het verleden besloot om ons contact te verbreken, om in gesprek te gaan.
 
Emoties zijn belangrijk, maar mensen ook. Laatste keer dat ik keek, was ik ook nog steeds een mens. Laat dat de basis zijn om elkaar te ontmoeten: mens tot mens.

Samenwerking

Met trots kan ik jullie melden, dat ik naast WOT Zuid Schiedam een nieuwe samenwerking ben aangegaan. Dit keer met Herstelacademie in Delft/Schiedam.

Herstelacademie in Delft/Schiedam kan je vinden in Delft Het Buitenhuis op de Buitenhofdreef 276 en in Schiedam MAC Brandersstad op de Spinhuispad 19. Beiden zijn voortvloeisels vanuit GGZ Delfland.

De bedoeling is dat ik mijn initiatief kan gaan uitbreiden en dat hoop ik in deze samenwerking te vinden.

Daarnaast ben ik ook creatief bezig geweest en heb een soort logo ontwikkeld waaraan je mij kan herkennen met peer support. Hierbij de onthulling:

Sterilisatie Gail

Vandaag was de grote dag voor onze Gail, Jacquelines Gail. Ze ging vanochtend onder het mes, omdat ze gesteriliseerd zou worden. Het was best spannend, vooral voor Jacqueline.

Gelukkig kregen we vooraf nog een duidelijke uitleg van dierenarts Yuri en na een check (volledig gezond verklaard en met nadruk op lief) kwam er dan de prik. Na nog wat praten, gingen we daarna naar huis om even een boterham met wat drinken te nemen. Daarna even met Zorro en Hope gelopen en toen was het tijd om Gail alweer op te halen.

Een beetje wankel, maar met een grotere snee. Yuri had tijdens de operatie gezien dat de ene hoorn van de baarmoeder vergroot was en op dat moment besloten om de baarmoeder in zijn geheel te verwijderen. Ook de tandjes zijn weer blinkend schoon en mooi.

Bij thuiskomst, was het wat gesnuffel door de 2 mannen, maar Gail liet toch even horen dat ze daar niet van gediend was. Nu op weg naar een spoedig herstel.

ECVO/gonioscopie 2018

De uitslag van de ECVO en de gonioscopie-testen voor Hope, Freya en Nik.

Het was vandaag een spannende dag. Eentje waarvan ik hoopte dat alles met een goed en vrij terug zou komen.

Inmiddels weet ik het een en ander beter. Voor alledrie was de uitslag van de ECVO helemaal goed, echter de gonioscopie niet helemaal. Freya en Nik hadden goede uitslagen. Hope niet. Ik zal uitleggen wat er aan de hand is.

Hope heeft nl op 1 van de onderdelen van de gonioscopie, een minimale afwijking op het iridocorneale hoek (ICA). Er wordt gezegd dat als op 1 van de onderdelen van de gonioscopie dat gebeurd, er een hogere kans is dat de hond op latere leeftijd glaucoom, ook wel staar in de volksmond, kan ontwikkelen.

Ik ben opgelucht dat ik erop aandring om deze test te doen, want anders was mij dit echt ontgaan. Nu kunnen we haar in de komende jaren gaan monitoren hoe dit zich gaat ontwikkelen. Het kan nl 3 kanten op: het kan verergeren, het kan minder worden en het kan verdwijnen. Nog een andere optie is dat het hetzelfde blijft. Mw Verbruggen gaf aan dat ze niet verwacht dat het een enorme vererging gaat worden, maar het geeft wel te denken. Ook zei ze dat als je er een vrije partner tegenover zet, dat Hope prima in de fokkerij ingezet kan worden.

Dit nieuws heb ik met mijn Spirit-of-Three-family gedeeld. Wat het precies voor impact zal hebben op ons, weet ik niet. Dat ik er wat van ondersteboven ben, weet ik wel.

Hope heeft er op dit moment geen last van, ze had meer last van dat mw Verbruggen in haar ogen wilde kijken. Ze wrong zich in allerlei bochten, maar het 2e onderdeel van de sessie ging beter.

Het betekent iig voor mijn kennel en voor mij, dat ik graag het verloop wil weten voor Hope. Ook is het van belang wat de andere pups doen op dit gebied. Zowel Elena als Ice zijn ook op gonioscopie klinisch onderzocht en zijn beiden voor dat moment vrij bevonden. 

EDIT: Inmiddels heb ik Hope ook via de nieuwe DNA-test op het gebied van Goniodysgenesis en Glaucoom laten testen. Daarvan kreeg ik het resultaat drager terug.

 

De toekomstige partner van Hope zal dus zowel via de klinische weg gonioscopie en via dna-test met resultaat vrij in zijn testresultatenpakket moeten hebben.

Loops!

In de week dat vorig jaar Elena The Originals-nestje heeft geworpen op de aarde, is haar als derde geboren pup en dochter Spirit Of Three Freya Of Ice And Fly “Freya” voor de eerste maal loops geworden.

Dit is fantastisch nieuws! Elena zelf is namelijk op de leeftijd van 13 maanden voor de eerste keer loops geworden, zusje Hope was met 9,5 maand voor de eerste keer loops.

The Originals 1 jaar!

Vandaag is het dan echt waar.

De pups zijn 1 jaar!

Dus van harte proficiat, lieve Hope, Elijah, Freya, Snow (Enzo), Nik(laus) en Finn: Eindelijk mogen jullie 12 maanden-kaarsjes uitblazen 🙂

Dit zal de laatste keer zijn dat we maandelijks van elke pup wat laten horen, het weegmoment gaat nu naar elk half jaar, maar als er nieuws is, dan zullen we dat zeker hier delen.

Zodra elke pup is gewogen, zal deze toegevoegd worden in de tekst bij de foto’s.

Met dank aan Sylvia (eigenaresse Ice), die altijd weer op creatieve wijze de pups weer weet te vangen. Danke fur deine kreativitat, liebe Sylvie!

Yup…uitdaging

Ik hou van uitdagingen. Ik hou ervan, omdat ik daarmee mezelf uit mijn comfortzone plaats. Ok, soms is de werkelijkheid anders dan de verwachting. Het valt tegen, maar vaak valt het mee.

Zo heb ik al meerdere keren dat ik met Danielle Spenner’s Challenge of gratis cursus meedeed. Nu doe ik met haar een challenge, die 4 weken duurt. Elke week krijgen we via een filmpje een praatje met de opdracht. Erg leuk om te doen. Er zit een heel werkblad bij en we mogen de resultaten delen in de FB-groep.

Maar zij is niet de enige. Al eens eerder deed ik mee met Foto7daagse, vorig jaar niet, maar de jaren ervoor wel. Ik wilde mezelf leren hoe ik op een andere manier naar dingen kan kijken en dat aan de hand van een specifieke opdracht. FB-groep toegevoegd en ik keek mijn ogen uit. Wat een diversiteit en wat vooral een drukte.

En nu heb ik het tekenen opgepakt. Na enige twijfel, van zal ik het wel of niet doen. Dacht ik: o, waarom niet. Tekenen is iets wat ik vroeger heel vaak deed. Alleen dan ging ik voor alles en het moest perfect zijn ook.

Ik had ook best wel een portfolio opgebouwd, maar toen moest ik het gaan bewaren en het was te groot, te onhandig…en te nat…dus na een van mijn laatste verhuizingen moest ik het meeste wegdoen, wel met iets van een steek in mijn hart. Dat was IETS wat IK gecreĂ«erd had en wat leuk was en nu moest het weg.

Maar omdat ik al een tijdje op zoek ben naar een mooi hoofdlogo en een logo voor mijn bedrijf, was ik een beetje mijn motivatie alsook inspiratie kwijt.

Nu stuitte ik een kleine maand geleden op de Teken4Daagse. Ik schreef mij in, want er zou een symbolenboekje gemaakt moeten worden. Dat wekte mijn interesse. Ook hier werd ik toegevoegd aan een FB-groep, waar we van alles delen. 

Ik merk dat dat helpt, soms met enige jaloezie, maar grotendeels met bewondering en ook vooral inspirerend.  Ik mag het van mijzelf doen op mijn manier en kan ik het later gaan uitbreiden. Het minimale is ook ok. Ik zal als ik de tijd heb, hier mijn resultaten ook neerzetten.

Voor nu hou ik het ook erg simpel, want ik heb werkelijk nu al een waslijst 1 en 2 en vermoedelijk gaat daar nog een 3 en 4 aankomen, mezelf kennende.

Mocht je interesse hebben in bovenstaande onderwerpen:

 

 

Je hebt je diploma …

en dan …

In juli 2016 kreeg ik te horen dat ik mijn diploma zou krijgen. Mijn harde werken had zijn vruchten afgeworpen en nu kon ik even uitrusten…

Dat even uitrusten heeft welgeteld nog geen maand geduurd en toen ging ik aan de slag bij Lister. En daar kreeg ik nog meer ideeĂ«n…ik en die stomme ideeĂ«n ook van mij…want van het een kwam het ander…

Het leren stopt voor mij niet en zeker als ik de zogehete kolder in de kop krijg en van alles verzin. Hence mijn 3 studies nu.

Ook in de afgelopen 2 jaar heb ik niet stilgezeten, zoals een professional betaamt, heb ik mij doorontwikkeld. Ik vind het ook een must voor de ervaringsdeskundige.

Een diploma is ‘leuk’, staat goed op je cv, maar als je dat niet verder brengt, laten groeien, water geeft, dan sta je stil.

En stilstaan ben ik bekend mee. Dat is geen toffe modus.

Voor even kan het, maar de huidige markt, zowel in de GGZ als Sociaal Domein, gaat ook bepaalde eisen stellen. En dat vind ik logisch. Echter dan vind ik ook dat daar ook een gewoon salaris tegenover mag staan.

Het klopt dat net als iedere andere medewerker, ook de ervaringsdeskundige kan uitvallen. Daar heb ik zelf ook mee te maken gehad en ik zie het nog geregeld bij collega ervaringsdeskundigen.

Wat ik daarbij uit de wereld wil helpen, is het volgende. Wij hebben te maken met spanningsvelden en dimensies. We weerstaan die spanningen, omdat we graag, net als de zorgprofessional, de cliënten willen helpen. De triggers is ook niet de uitdaging, waardoor we uitvallen. Het is het bestaande systeem, waarin we ons bewegen, wat teveel van ons vergt. Als het bestaande systeem ons niet de steun en de veiligheid biedt, die wij nodig hebben, dan is het water dragen naar de zee en is er een verhoogde kans dat we uitvallen. Dit heb ik helaas aan den lijve mogen ondervinden.

Ik geef toe dat ik deze beide facetten schrijf vanuit mezelf, waar ik ook werk, dat is wat ik nodig heb. Het is namelijk onderdeel van mijn basis. Gevolg is ook dat als mijn basis in orde is, dat ik dan op zoek ga naar de deskundigheidsbevordering. Ok, het klopt dat ik daar zowiezo op zoek naar ga. Maar het is toch wel fijn als je gesteund voelt en erkent wordt, zeker door je leidinggevende.

Ik pleit daarom voor een leidinggevende op de werkvloer, die steun en erkenning geeft.

Zelf haal ik grotendeels mijn deskundigheidsbevordering uit Leertraject Ervaringsdeskundigheid en ik verwacht ook de studies (Leergang Maatschappelijk Ondernemen voor Herstelinitiatieven en Zelfregiecentra, alsook Opleiding Systemisch en Energetisch Werken met Honden) die er straks bijkomen. Ook ben ik aangesloten bij de Vereniging voor Ervaringsdeskundigheid en ik ben daarin erg actief.

Ik merk dat ik het fijn vind, als ik een afspraak binnen het ledennetwerk heb.  Het kunnen sparren met mijn peers, op welke plek dan ook binnen organisaties, ik zie dat als een groot rijkdom. Wat een schat aan ervaring en kennis is daar. En ik moet eerlijk bekennen dat ik eigenlijk iedereen wil aanraden, die als Ervaringsdeskundige of als Ervaringswerker aan de slag is, om daar lid te worden. Het is een jonge vereniging, die nog veel ‘moet’ leren, maar dat ook dolgraag wil. Net als ik 🙂

Peer Support Groep

Ik ben een peer support groep (PSG) gestart in Schiedam. Deze is voor een ieder toegankelijk, ongeacht de achtergrond.

Om de drempel zo laag mogelijk voor een ieder te houden, heb ik de samenwerking met WOT Zuid en Herstelacademie Delft/Schiedam opgezocht, zodat de kosten niet door deelnemers gedragen hoeven te worden.

Wat is een PSG?

In het leven, maakt iedereen wel eens ontwrichtingen mee. Het kan zijn door van alles waar je tegenaan kan lopen. In het verwerkingsproces van deze ontwrichtingen verloopt voor iedereen anders, de een gaat er anders mee om dan de ander, door de normen en waarden waarmee diegene is opgegroeid. Het verwerkingsproces wordt ook wel herstel genoemd, vanuit de psychiatrie. Het herstelproces kan jaren duren of juist heel kort.

Als peer support werker, heb ik gemerkt dat het delen van mijn verhaal, maar ook het horen van andere verhalen, dat het mij inspireert, ik kan woorden geven aan wat mijn ontwrichtingen zijn, ik kan herstellen ervan. Er gebeurt zoveel met mijn binnenwereld. Hoewel de huidige mens graag met oplossingen wil komen, is er weinig ruimte voor wat er werkelijk gebeurt in een ieders binnenwereld.

Ik hoop dat ik dat samen met de deelnemers mag ontdekken, aan de hand van peer waardes (herstel, empowerment, ervaringsdeskundigheid, wederkerigheid, eigen regie, stigma, steun, dromen en doelen) en actueel spelende situaties (zoals feestdagen) waarbij thema’s als eenzaamheid of overvraging door bepaalde bijeenkomsten kunnen lopen.

Het vergt een hoge mate van veiligheid om (kwetsbare) verhalen te delen, vandaar dat ik voor maximaal 10 vaste deelnemers hebben gekozen. Ook al ben ik de kartrekker, de initiatiefneemster, ik ben geen doorgeefluik! Alles wat in de groep besproken wordt, blijft in de groep.

Gegevens mbt de PSG Schiedam!

2 uur op de woensdagavond. 19:00-21:00.

Zaal is open vanaf 19:00.

Het Dock, Leliestraat 10, Schiedam

Maximaal 10 deelnemers per keer (vol is vol).

16/01 – 2/10 deelnemers 
30/01 – 4/10 deelnemers 
13/02 – 5/10 deelnemers 
27/02 – 5/10 deelnemers 
13/03 – 5/10 deelnemers 
27/03 – 5/10 deelnemers

Aangezien dit een pilot is, zullen er voor deelnemers geen kosten aan verbonden zijn. Dit zou in de toekomst kunnen veranderen.

Kan via: LINK.

Bij aanmelding, heb bewoners uit de wijk De Gorzen, Schiedam voorrang. Bewoners uit andere wijken van Schiedam zijn ook welkom. Net als bewoners, die niet uit Schiedam komen.

The Originals – 11 maanden!

De lieve pups uit het The-Originals-nest zijn alweer 11 maandjes oud. Nog 1 maandje en dan zijn ze alweer een jaar!

  • Hope gaat straks ingezet worden, samen met Freya als peerhond. Vooralsnog gaan ze naar de hondenschool voor de basislessen.
  • Elijah is met Annemarie al erg goed aan de gang met obedience, ook doggydance schuwen ze niet.
  • Snow zit op de hondenschool en vermaakt zich prima bij zijn baasjes.
  • Nik doet het ook goed in de basislessen op de hondenschool.
  • Finn doet samen met Petra de eerste voorzichtige stappen in de agility.

Peer Support

Een van de praktijkopdrachten tijdens het leertraject is om naar zoveel mogelijk initiatieven te gaan, op gebied van peer support en daar dan te gaan onderzoeken.

Vandaag kreeg ik in persoon het verhaal van PEPteam, het Pameijer Empowerment Promotion team, uit de eerste hand van Lenneke Elfers te horen.Gewoonweg wow! Hoe vanaf januari 2009 er keihard aan getrokken is om over herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid de juiste bagage mee te geven aan alle deelnemers van dat team.

Ik voel me erg vereerd dat Len voor mij de tijd heeft genomen om erover te vertellen.Ik vond het aan de ene kant jammer dat ik ‘te laat’ was, om het te zien. PEPteam bestaat namelijk niet meer…

Maar hoe mooi is het, als de behoefte veranderd en daardoor Howie The Harp in Rotterdam is ontstaan. Hoeveel Len ook erover kon vertellen, het was vooral over de beginperiode, ze kon mij niet vertellen…hoe het nu gaat.

Ik hoop dat ik ook te gast mag zijn, daar. Zodat we mogelijk een interactieve les kunnen vullen…Ik hou van elkaar inspireren, verhalen delen en steunen.

Het onderzoeksgedeelte is wb het Leertraject, de interactieve les is mijn eigen invulling. Ik hou van dit soort kruisbestuiving. Wie doet er mee op gebied van peer support? 

Zorro blaft …

Het is een hoge, dwingende kreet. Voor mij klinkt dit alsof hij mij zoekt. Hij is mij kwijt…

Zorro is een 12 jaar en 8 maanden oude gecastreerde border collie reu, die sinds een kleine 2 jaar van alles aan het mankeren is, waaronder erg last van zijn heupen en hij is compleet blind aan het worden, maar een enorme slimpieper. Maar ritsel met iets en hij staat naast je, als een ninjahond (dank aan Ronald Goedemondt voor het beeld). Vanaf een pup van 7,5 week kwam hij bij mij. Lief, eigen-wijs, maar vooral zorgzaam richting mij.

Mijn eerste eigen hond, een border collie. Hij paste precies bij mij. Ik was en ben nog steeds eigen-wijs, echter doordat ik niet zo goed wist hoe ik moest omgaan met mijn binnenwereld en daardoor ook niet met mijn buitenwereld, nam hij het op zich om mij te beschermen, liefdevol aanwezig te zijn.

Naarmate ik steeds beter wist hoe ik met deze twee werelden om moest gaan, op mijn eigen-wijze manier, besefte ik ook dat doordat hij dat deed, hij zichzelf voorbij liep. Hij was niet gelukkig. Toen ik mij dat realiseerde, brak mijn hart. Het kwam door onze relatie, dat hij niet gelukkig was.

Ik wilde dat hij wel gelukkig was, dus ging ik met hem in gesprek. ‘Je mag luisteren naar mijn frustraties, mijn verdriet, maar je hoeft er niets mee te doen. Vrouwtje wil alleen dat je er voor haar bent en niet dat je het gaat dragen voor haar. Jij met je mooie en lieve bruine ogen. Jij bent lief.’ Hij keek mij daarop aan op een vragende manier. ‘Nee, lieverd, je bent ook belangrijk en vrouwtje kan het zelf oplossen.’ Met een zucht ging hij liggen.

Daarna zijn er nog verschillende situaties geweest, waarin ik het ook tegen hem moest herhalen. En steeds ging hij met een zucht liggen.

Tegenwoordig hoeft dat niet meer, echter de laatste tijd merk ik steeds vaker dat hij mij roept. Hij is mij kwijt. Hij ‘ziet’ mij zoals het hoort, als zijn vrouwtje, zijn beschermster, maar hij ‘ziet’ mij soms echt niet staan. Elena, Hope en Freya ‘helpen’ hem mee, ze beschermen hem ook. Vaak komen ze mij halen, als ik niet snel genoeg ben of reageer met mijn stem.

Een dwingende poot, een blaf. Soms reageren mensen uit zijn omgeving geĂ«rgerd. ‘Stil, Zorro’ of ‘Nee, Zorro’. Ik reageer vooral met compassie: ‘Wat is er, Zorro? Wat wil jij? Hij laat mij weten wat hij wil…hij is erg goed daarin.

Je kan wel willen dat iemand stil is of iets niet doet wat je wil, maar als je in Zorro zijn geval niet hem voorziet in wat hij nodig heeft: veiligheid, iemand die naar hem luistert, iemand die hem knuffelt en liefheeft, iemand die nee zegt als hij weer om wat lekkers vraagt. Hoe kun je dan van hem verwachten dat hij ophoudt met het blaffen? Of pootjes geven?

Als ik dit meeneem naar andere kanten van mijn bestaan, dan merk ik dat ik ook met compassie kan reageren naar anderen. Wat maakt dat de ander zo reageert? Wat heeft de ander nodig? En wat mogelijk nog belangrijker is: Wat heeft de ander van mij nodig?

Soms is dat een vriendelijk woord, soms is dat gewoon luisteren, soms is dat feedback geven of tips, maar nooit dat ik voor de ander zijn of haar verhaal ga invullen of schrijven. Dat is niet aan mij.

En soms is dat (in Zorro) zijn geval: een knuffel, een aai, een spelletje, eten, zin in wat lekkers of een pilletje voor de pijn. Of een combinatie van het voorgenoemde.

Ik noem Zorro mijn autismehond, maar hij is eigenlijk mijn allessie en ik hoop dat ik nog lang van ‘mijn allessie’ mag genieten.