The Originals – 11 maanden!

De lieve pups uit het The-Originals-nest zijn alweer 11 maandjes oud. Nog 1 maandje en dan zijn ze alweer een jaar!

  • Hope gaat straks ingezet worden, samen met Freya als peerhond. Vooralsnog gaan ze naar de hondenschool voor de basislessen.
  • Elijah is met Annemarie al erg goed aan de gang met obedience, ook doggydance schuwen ze niet.
  • Snow zit op de hondenschool en vermaakt zich prima bij zijn baasjes.
  • Nik doet het ook goed in de basislessen op de hondenschool.
  • Finn doet samen met Petra de eerste voorzichtige stappen in de agility.

Peer Support

Een van de praktijkopdrachten tijdens het leertraject is om naar zoveel mogelijk initiatieven te gaan, op gebied van peer support en daar dan te gaan onderzoeken.

Vandaag kreeg ik in persoon het verhaal van PEPteam, het Pameijer Empowerment Promotion team, uit de eerste hand van Lenneke Elfers te horen.Gewoonweg wow! Hoe vanaf januari 2009 er keihard aan getrokken is om over herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid de juiste bagage mee te geven aan alle deelnemers van dat team.

Ik voel me erg vereerd dat Len voor mij de tijd heeft genomen om erover te vertellen.Ik vond het aan de ene kant jammer dat ik ‘te laat’ was, om het te zien. PEPteam bestaat namelijk niet meer…

Maar hoe mooi is het, als de behoefte veranderd en daardoor Howie The Harp in Rotterdam is ontstaan. Hoeveel Len ook erover kon vertellen, het was vooral over de beginperiode, ze kon mij niet vertellen…hoe het nu gaat.

Ik hoop dat ik ook te gast mag zijn, daar. Zodat we mogelijk een interactieve les kunnen vullen…Ik hou van elkaar inspireren, verhalen delen en steunen.

Het onderzoeksgedeelte is wb het Leertraject, de interactieve les is mijn eigen invulling. Ik hou van dit soort kruisbestuiving. Wie doet er mee op gebied van peer support? 

Zorro blaft …

Het is een hoge, dwingende kreet. Voor mij klinkt dit alsof hij mij zoekt. Hij is mij kwijt…

Zorro is een 12 jaar en 8 maanden oude gecastreerde border collie reu, die sinds een kleine 2 jaar van alles aan het mankeren is, waaronder erg last van zijn heupen en hij is compleet blind aan het worden, maar een enorme slimpieper. Maar ritsel met iets en hij staat naast je, als een ninjahond (dank aan Ronald Goedemondt voor het beeld). Vanaf een pup van 7,5 week kwam hij bij mij. Lief, eigen-wijs, maar vooral zorgzaam richting mij.

Mijn eerste eigen hond, een border collie. Hij paste precies bij mij. Ik was en ben nog steeds eigen-wijs, echter doordat ik niet zo goed wist hoe ik moest omgaan met mijn binnenwereld en daardoor ook niet met mijn buitenwereld, nam hij het op zich om mij te beschermen, liefdevol aanwezig te zijn.

Naarmate ik steeds beter wist hoe ik met deze twee werelden om moest gaan, op mijn eigen-wijze manier, besefte ik ook dat doordat hij dat deed, hij zichzelf voorbij liep. Hij was niet gelukkig. Toen ik mij dat realiseerde, brak mijn hart. Het kwam door onze relatie, dat hij niet gelukkig was.

Ik wilde dat hij wel gelukkig was, dus ging ik met hem in gesprek. ‘Je mag luisteren naar mijn frustraties, mijn verdriet, maar je hoeft er niets mee te doen. Vrouwtje wil alleen dat je er voor haar bent en niet dat je het gaat dragen voor haar. Jij met je mooie en lieve bruine ogen. Jij bent lief.’ Hij keek mij daarop aan op een vragende manier. ‘Nee, lieverd, je bent ook belangrijk en vrouwtje kan het zelf oplossen.’ Met een zucht ging hij liggen.

Daarna zijn er nog verschillende situaties geweest, waarin ik het ook tegen hem moest herhalen. En steeds ging hij met een zucht liggen.

Tegenwoordig hoeft dat niet meer, echter de laatste tijd merk ik steeds vaker dat hij mij roept. Hij is mij kwijt. Hij ‘ziet’ mij zoals het hoort, als zijn vrouwtje, zijn beschermster, maar hij ‘ziet’ mij soms echt niet staan. Elena, Hope en Freya ‘helpen’ hem mee, ze beschermen hem ook. Vaak komen ze mij halen, als ik niet snel genoeg ben of reageer met mijn stem.

Een dwingende poot, een blaf. Soms reageren mensen uit zijn omgeving geërgerd. ‘Stil, Zorro’ of ‘Nee, Zorro’. Ik reageer vooral met compassie: ‘Wat is er, Zorro? Wat wil jij? Hij laat mij weten wat hij wil…hij is erg goed daarin.

Je kan wel willen dat iemand stil is of iets niet doet wat je wil, maar als je in Zorro zijn geval niet hem voorziet in wat hij nodig heeft: veiligheid, iemand die naar hem luistert, iemand die hem knuffelt en liefheeft, iemand die nee zegt als hij weer om wat lekkers vraagt. Hoe kun je dan van hem verwachten dat hij ophoudt met het blaffen? Of pootjes geven?

Als ik dit meeneem naar andere kanten van mijn bestaan, dan merk ik dat ik ook met compassie kan reageren naar anderen. Wat maakt dat de ander zo reageert? Wat heeft de ander nodig? En wat mogelijk nog belangrijker is: Wat heeft de ander van mij nodig?

Soms is dat een vriendelijk woord, soms is dat gewoon luisteren, soms is dat feedback geven of tips, maar nooit dat ik voor de ander zijn of haar verhaal ga invullen of schrijven. Dat is niet aan mij.

En soms is dat (in Zorro) zijn geval: een knuffel, een aai, een spelletje, eten, zin in wat lekkers of een pilletje voor de pijn. Of een combinatie van het voorgenoemde.

Ik noem Zorro mijn autismehond, maar hij is eigenlijk mijn allessie en ik hoop dat ik nog lang van ‘mijn allessie’ mag genieten. 

Autisme en Herstel

Als ik zeg dat ik hersteld ben van de ontwrichting die autisme heet, dan krijg ik felle kritiek over mij heen.

Van mensen met autisme, maar ook mensen zonder autisme.

Zo ook gisteren een hele discussie met iemand met autisme, boosheid kwam op tafel. En wat ben ik daar blij mee, het is goed om emoties te hebben op dit vlak. Zeker zo’n sterke en krachtige emotie als boosheid.

Waarom? Het woord herstel is een lastig woord. Ik had er in de beginperiode, toen ik er pas mee kennismaakte ook veel moeite mee. Eigenlijk iedereen die ik spreek heeft er moeite mee.

Herstellen doe je als je ziek bent en autisme is geen ziekte, echter ik praat over herstellen van ontwrichtingen die het krijgen van diagnose, een stempel, met zich meebrengt.

Het autisme heeft mijn leven behoorlijk beïnvloed. Mijn broertje heeft de diagnose gekregen en later ik ook. Ik merkte dat ik mij ging conformeren wat anderen zagen als waarheid, ik hospitaliseerde.

Ik accepteerde de diagnose, ik legde mij neer bij de diagnose, toen.

Echter nu niet meer. Ja, ik heb een diagnose, meerdere zelfs. Op sommige momenten ben ik blij dat ik het heb, want er zijn niet veel ervaringsdeskundige op het gebied van autisme, ik kan de brug zijn tussen autisme en herstellen van autisme. En soms ben ik niet zo blij, want dan kom ik mensen tegen die vasthouden dat je niet hiervan kan herstellen.

Zo ook gisteren en hoewel mijn hart steeds luider en sneller begon te kloppen en ik zinnen begon en weer weghaalde, ze weer begon en weer weghaalde, ging ik mij afvragen welke dimensies hier aan het werk zijn, welke kaders. Ik begon begrip te krijgen, want ook ik had moeite met de term Herstel, in het begin en af en toe nog steeds.

Dezelfde discussie voeren we ook binnen de vereniging, sinds dat we ook ervaringsdeskundige vanuit andere hoeken mogen verwelkommen. Wat een rijkdom! Want zij kijken vanuit een ander perspectief naar herstel en schoppen er ook tegenaan.

In herstel, praat men over herstelprocessen. Iemand met ervaringsdeskundigheid, weet wat deze herstelprocessen inhouden, vanuit eigen ervaring, maar leert en neemt de kenniservaring van anderen hierin mee.

Mijn mening is dat iemand met autisme kan herstellen ervan, echter soms teruggeworpen wordt in zijn of haar herstelproces. Dat mag en kan. Er zullen altijd situaties komen op het levenspad, waardoor het weer een prominente rol krijgt. Het mooie aan een herstelproces is dat het na, in mijn geval, een herstelmoment (wat verschillend kan duren) de rol weer minder prominent wordt. Iedereen op zijn of haar manier kan herstellen. En ik bedoel ook werkelijk iedereen.

Ik ben het levende bewijs, dat het kan.

Ik vind het altijd fijn om te praten over bovenstaande, dus mocht je vragen/opmerkingen hebben, dan nodig ik je uit om met mij hierover in gesprek te gaan.

Hoe keuzes kunnen resoneren :)

Danielle Spenner (mijn docent vanaf januari 2019) draait ook elke week kaarten, dan legt ze een wisselend aantal met de rug naar boven. Je mag dan een nummer zeggen, welke je aantrekt of ‘roept’. Binnen 2 dagen draait ze de kaarten dan om en dan zie je welke kaart(en) je getrokken hebt.

Ik doe zelf nu een tijdje mee en ik merk dat ik het blijf doen en zeggen, omdat ik merk dat ik daarmee toch de kaarten trek die resoneren in mij. Ze trekken mij aan. Ze ‘roepen’ mij. Ik neem er dan ook even de tijd voor, voordat ik er 1 of 2 kies.

Ik geloof dat er meer is en ook dat het is om jou zelf te helpen. Mijn schoonmoeder heeft ook een bepaald truukje met een opgeheven tot schouderhoogte arm. Jij moet proberen om het in de lucht te houden en zij duwt het na een vraag naar beneden. De vraag is altijd hetzelfde: Is … goed voor je? In de lucht blijven rond dezelfde hoogte is: Ja, het is goed voor mij. Naar beneden gaan is: Nee, het is niet goed voor mij.

Je lichaam geeft aan wat het nodig heeft en ik denk dat keuzes die je maakt (on)bewust, dat je hoofd en hart dat nodig hebben. Ik heb gemerkt dat hoe meer tijd ik ervoor neem, hoe diepere laag ik aanraak en daarmee de behoefte aanraak en stimuleert wat ik nodig hebt.

De enige manier die werkt voor mij is dat ik mijn hoofd ‘leegmaak’. En dat is met mijn hoofd niet zo makkelijk. Ik moet ‘landen’ en in dit geval is dat elke week dus die kaart(en).

Ik heb gemerkt dat als ik met aandacht ‘land’, ik ook sneller de keuze kan maken.

Deze manier van werken, dus het met aandacht ‘landen’, het resoneren, ergens de tijd voor nemen, dat het niet alleen mijzelf wat oplevert, maar anderen ook. In de huidige maatschappij, waarin het liefst gisteren aan behoeftes voldaan moeten worden en als een behoefte gevuld en vervuld is, direct naar de volgende behoefte, het rappe, het snelle, dat men vergeet om naar zichzelf te luisteren. Het verdragen van de spanning als een behoefte niet direct vervuld wordt of dat je een nee hoort als antwoord. Dat laatste is naar, lastig en moeilijk, zeker als je gewend bent dat het anders gaat. Ik vind dat het mij erg veel inzicht in mezelf geeft, als ik de spanning verdraag en luister naar wat het met mij doet.

Zo ook de laatste weken, vanaf mijn vakantie. In die periode maakte ik een keuze om een nieuwe opleiding op te pakken, vanaf januari, nl Systemisch en Energetisch Werken met Honden. Kreeg ik te horen dat ik iets mag afmaken, fase 3 van Leertraject Ervaringsdeskundigheid in de laatste maanden van dit jaar, vanaf september. En vandaag heb ik gehoord dat ik toegelaten ben tot leergang Maatschappelijk Ondernemerschap voor startende en “tweede generatie”-initiatiefnemers van zelfregie- en herstelinitiatieven vanaf oktober.

Ik hoor jullie denken: WTF? Zoveel? En daarnaast ook het bedrijf/in de WW? Hoe ga je dat doen?

Ja, zoveel! Wel met de nodige planning en overzicht, maar we gaan het doen! In mijn hart, hoofd en lichaam merk ik dat ik dit nodig heb om mijn droom van een bedrijf te gaan runnen of om in een organisatie te werken, waar ik mijn kwaliteiten en talenten kan inzetten. Tegelijkertijd spannend, maar het voelt zo damn goed! Deze keuzes resoneren in mij 🙂

Spirit Of Three – KennelDag 2018

Spannend voor iedereen, maar vooral voor mij. Ik was vaak wel naar een kenneldag geweest, maar nog nooit had ik daarvan de touwtjes in handen gehad. Van alles in mijn hoofd en bepaalde verwachtingen ervan.

Echter deze werden overtroffen. Door omstandigheden heb ik KC Pampus in Almere last minute kunnen regelen, op aanraden van Marjoleine Roosendaal. Wat een mooie locatie!

Helaas kon niet iedereen van het TheOrginals-nest aanwezig zijn, alsook de dekreu-eigenaresse. Dat mocht echter de pret niet drukken. 13 Deelnemers en 9 honden sterk, naast Marjoleine en Rene, de voorzitter van KC Pampus en een vrijwilliger.

In het eerste gedeelte was er een lunch met een knuffel, een klets en broodjes, waarna in het tweede gedeelte Marjoleine de do’s en don’t-s uitlegde aan alle mensen met betrekking op het keuren/showen aan de hand van de hondjes die later werden gekeurd. Ze moesten eerst gaan staan en daarna een rondje lopen. Na een pauze, werden alle hondjes op Zorro na, gekeurd. Na de keuring, waarin iedereen zich van zijn goede kant liet zien, alhoewel sommige het erg spannend vonden, was het tijd voor vragen stellen wat Marjoleine bedoelde in het keurverslag.

In plaats van een bingo, had ik een quiz met 3 vragen en 1 bonusvraag gemaakt. Iedereen die meedeed,  hadden allemaal goede antwoorden, dus iedereen kreeg een klein prijsje mee. Vanwege de hevige regenval op dat moment, hebben we geen wandeling gedaan.

Ter afsluiting gingen we, in het derde gedeelte, een pannenkoek eten bij Pannenkoekenrestaurant Smullen en Spelen in Almere. De aanwezige kinderen hebben zich daar prima vermaakt en ook de pannenkoeken waren erg lekker!

Om een jaar na thuiskomst van een korte week in Duitsland, dit te mogen organiseren is natuurlijk een groot voorrecht. Dus op naar dat de pups uit dit nest hun 1e verjaardag mogen vieren en op naar het volgende jaar! We kijken er al naar uit!

Er zullen snel foto’s en video’s volgen.

Soms …

moet je jezelf kietelen. Ik ben al heel lang op zoek naar een manier wat een mooie aanvulling zou kunnen zijn op mijn peerwork. Nu heb ik al meerdere online-programma’s bij Danielle Spenner gevolgd en een tijdje geleden heb ik mij opgegeven om een webinar weer eens bij haar te volgen over ‘Systematisch en Energetisch Werken Met Honden’, een opleiding die nieuw is in Nederland en die zij ontwikkeld heeft.

Eerlijk gezegd twijfelde ik erover en neigde ik steeds meer naar niet. Dit is niet weggelegd voor mij, dacht ik (oud denkpatroon). Echter tijdens de webinar toen viel mij ineens de gedachte in…wat nou? Wat nou als ik eens de vraag stel om het toch te kunnen doen?

Gisteren kreeg ik haar antwoord en vandaag besloot ik het met mijn vriend te bespreken. In het gesprek kwamen wat vragen naar voren en ik besloot Danielle op te bellen. Uit haar antwoorden, maakte ik op dat het wel mogelijk voor mij is om dit te gaan doen. Niet meer twijfelen…

Vanaf 10 januari 2019, ga ik 8 maanden lang de opleiding ‘Systematisch en Energetisch Werken Met Honden’ volgen in Nijmegen. Dus DOEN!

Voor diegenen die dit ook zeer interessant vinden, HIER kan je meer vinden! Ik begreep dat er nog plekken zijn, zeker die start vanaf 10 januari!

Ik ben happy!!!

The Originals – 10 maanden!

10 maandjes oud en het zijn al echte hondjes!

PupNaamGewicht – Schofthoogte
1.Hope16,6 kg – 48 cm
2.Elijah19,5 kg – 53 cm
3.Freya16,7 kg – 48 cm
4.Enzo-Snow20,4 kg – 53 cm
5.Niklaus-Nik17,1 kg – 50 cm
6.Finn16,5 kg – 52 cm

Loops!

Bijna op de dag af dat vorig jaar Elena loops werd voor The Originals-nestje, is haar eerstgeborene en dochter Spirit Of Three Hope To Fly With Ice “Hope” voor de eerste maal loops geworden.

Dit is fantastisch nieuws! Elena zelf is namelijk op de leeftijd van 13 maanden voor de eerste keer loops geworden, nu is het wachten op Freya, die ook al een tijdje aan het rommelen al is. Elena zelf is na haar eigen loopsheid, toen de pups een half jaar oud waren, dus na 8 maanden, ook weer loops geworden. Precies op schema!

The Originals – 9 maanden!

Vandaag is het 6-tal alweer 9 maandjes oud. Wat gaat de tijd toch rap! Natuurlijk zijn ze allemaal gewogen, ons maandelijks ritueel. Ook heb ik wat leuke foto’s ontvangen, die ik graag met jullie wil delen.

Onze dametjes en heertjes:

Dagboek Nijmeegse 4Daagse

Maandagavond leerden we 2 zussen kennen, Tjitske en Sanne. Nadat ik aangaf dat ik langs de route van Martin in ieder geval zou staan en het leuk zou vinden om hun ook te volgen, wisselden we elkaar telefoonnummers uit en wenste elkaar welterusten.

17.07.2018: De 1e dag: 01:30 Meneer stond naast zijn stretcher te stuiteren, dus die was de hele tent al overhoop aan het halen. Ik ‘lag’ nog…dat heb ik volgehouden tot 02:00 en daarna heb ik mezelf uit de tent getorpedeerd om vervolgens op een drafje naar de wc’s te rennen. Na terugkomst, de laatste dingetjes door besproken en hij zei dat ik wel weer kon gaan liggen. Ik zou nl ong bij 12,5 km, 25 km en 37,5 km staan. Het zou per keer ong 2,5 uur duren. Dus 4:00 starten, zou ong half 7/7 uur zijn. 03:00 stond de bus te wachten en dankzij de goede zorgen door Alwin, met een kop koffie in de mik, gingen ze op pad. 7x 50 km lopers en 1x 40 km veteraan Ronald, in rolstoel.

Dat terug naar bed, kwam er niet van. Nog een berg afwas, wilde nog een wasje met de hand doen, moest zelf nog onder de douche en in de tent opruimen. Meneer was nl weer teruggelopen, omdat hij wat kaartjes vergeten was.

Ik bleek op bijna 15 km te staan in Valburg. 2e stop was zo rond de 28 km in Arnhem. Ik had mooi zicht op de brug en de langsrazende verkeer van de A325. Daar stond ik te ver van de route, dus volgend jaar gaan we dat mooi anders doen. En op 38,0 km als laatste.

Ik kwam op de camping aan, ik ging het badje oppompen, water sjouwen…en toen ik klaar was, toen dacht ik…ik ga eventjes op de grond liggen…zo lekker in het gras…slippers uit en gewoon…

Een uur later werd ik wakker, met de afdruk van grassprieten overal en pijn in mijn rug bij het opstaan.

Tijdens het eten, zag ik een aantal mensen zitten met rode bandjes en in mijn hoofd begon er zich een ideeetje tot iets groters te ontwikkelen.

Durf ik om ze aan te spreken? Echter het moment ging voorbij en we taaide af naar onze tent. Slapen…

18.07.2018: De 2e dag: 02:00 Opstaan, stervenskoud…dus lange broek aan en mijn nieuwe met logo bedrukte vest. Nadat ik de eerste groep mensen had uitgezwaaid en aan Martin had gevraagd of als er nog mensen interesse hadden, om ze dan toe te voegen aan de groepsapp, die ik ging aanmaken. Ik vind nl dat als ik toch voor 1 iemand sta, dat ik dan net zo goed voor anderen ook kan gaan staan. Eerst Jeroen en daarna Jeffrey kwamen erbij.

06:15 toch maar in de auto gaan zitten, verwarming aan en terwijl de ramen steeds beter door te kijken zijn, af en toe in slaap vallen en opschrikken. Een klein half uur later stond ik op de 1e stop op de groep te wachten. 4 Mannen kwamen eraan. Allemaal inmiddels toegevoegd aan de app.

De eerste stop was in Alverna, op 13 km. Tweede was Maasbandijk in de lus. Dus ik dacht, laat ik ff boodschappen tussendoor gaan doen. Toen ik net klaar was, toen werd ik opgebeld: Schatje, ik stop ermee. Mijn knie wil niet meer. Ik: Wacht, ik kom eraan. Ik heb nog tape. Heel gedoe, vanwege drukte en niet toegankelijke wegen en toen ik uiteindelijk in Balgoij aankwam, toen was meneer al verder gelopen. Hij ging toch niet opgeven. Ook nog ergens een tas opgepikt, die daar was blijven liggen. Helaas, niemand tegengekomen die een tas zocht. Dus meegenomen, foto gemaakt en op fb-pagina van de 4daagse geplaatst, en volgende ochtend is door Martin de tas afgegeven op de wedren. Op naar de 3e stop, maar eerst had mijn auto ook nog dorst. In de tussentijd, hoorde ik dat Tjitske nog bij de 1e EHBO-post zat. We maakte ons zorgen of ze het wel ging halen. Dus nadat de mannen langs kwamen, toen belde ik haar op. Ze liep helemaal alleen, achteraan, mensen gingen opruimen, mensen riepen tegen haar dat ze het toch niet ging halen…ik snap dat niet, want ik ervaar dat als demotiverend en verdrietig. Ze had 3 uur lang gewacht, totdat ze werd geholpen. Ik wilde op haar wachten, maar zij zei dat ze toch alleen maar langs kwam stiefelen, dus dat ik daar niks aan had, dus ik heb mijn spullen ingepakt en ben na een halfuur weggereden. Bij de camping aangekomen, weer eenzelfde ritueel als de dag ervoor, zonder het water dragen. Gewoon even op de grond zijn, het gras voelen … en weer werd ik een uur later wakker. Net op tijd om de laatste bus te horen aankomen. Wat bleek, Tjitske was iemand tegengekomen die tegen haar gezegd had, toen je aan het bellen was, toen liep je veel beter. Ik ga met jou verder lopen. Ze heeft daarna een topprestatie geleverd, door nog voor 17:00 uur binnen te komen. Wat een enorme mentaliteit en (veer)kracht! Halverwege kregen we het nieuws dat Martin zijn moeder was uitgevallen. Was letterlijk gevallen en had haar knie en elleboog flink gekneusd. Dat was wel flink balen even. Na het eten, ging iedereen bijna direct naar bed. Op naar de 3e dag.

19.07.2018: De 3e dag: 02:10. Het opstaan ging lastig, maar moest. Ik was er eerder uit dan Martin en heb hem ff van zijn stretcher gelicht. Na het uitzwaaien van de kanjers! Boeltje opgepakt en in de auto gedaan. En gaan rijden.

Stop 1 was op ong 8 km afstand, in Malden. Heren waren goed op dreef, om 06:05 kwamen ze aangelopen. Nadat ze waren doorgelopen, ging ik wachten op de dames. Op een gegeven ogenblik, na een dik uur, ging ik vragen waar ze waren…liepen ze een stuk verder. Hm, zomaar mij gemist…Er was nl in de tussentijd een auto ertussen komen te staan en die blokkeerde mij. Maar goed, snel alles ingeladen en op naar stop 2: Plasmolen, naast een dj, die flink stond los te gaan om 08:00. Fantastisch overigens dat gevoel wat erbij komt kijken. Stond gewoon, terwijl ik wachtte op de lopers, te dansen en mee te zingen. Ik voelde mij ineens vol leven en energiek. Jeroen kwam als eerste en die was ook snel weer doorgelopen, daarna de andere mannen. Sanne kwam aangelopen en na een korte stop is zij ook doorgelopen. Tegen die tijd, moest ik erg nodig naar de wc…(hoe toepasselijk in Plasmolen)…dus ik appte dat ik dat ging doen en in ene lag ik op de grond: wilde de grond wel eens van dichtbij weer bekijken. Handen open, zere knie. Gelukkig liepen er ambulancepersoneel rond en die tilden mij van de grond op mijn voeten. Ze keken naar mijn wonden en zeiden goed ff schoonmaken en daarna drogen aan de lucht…leuk als je dan mensen moet verzorgen. Teruglopend vanaf de toiletten naar de auto, had ik contact met Tjitske en ze is mij voorbij gelopen. Op naar stop 3, maar eerst langs de supermarkt. Stop 3 was op 34 km ong. Ik kon niet dichterbij de Zevenheuvelenrug bij Groesbeek komen. Ik kruis liever niet de lopers. Het is namelijk erg lastig om na een bepaald tempo ineens stil te moeten staan of af te remmen. Je moet namelijk dan weer opstarten en dat, is als je al het een en ander onder weg te verduren hebt, bijna niet te doen.

Jeroen kwam als eerste, samen met een bekend gezicht: Marnix. Die was al eens eerder langs geweest en na telefoonnummer uitwisselen, ook toegevoegd tot de groepsapp. Na een kwartier, liepen ze door. Ook Roberto, die alle dagen al met Jeffrey mee liep, werd toegevoegd tot de whatsapp-groep. Rond 13:00 waren ook Martin, Roberto, Jeffrey en een onbekende jongen aangekomen. De jongen had niks bij zich, heel erg goed voorbereid, maar niet heus. Dan toch ook knap dat hij het tot dat punt al had gelopen. Kwart over vertrokken ze naar de Zevenheuvelenrug. Dit hebben ze continue gelopen, waarna ze rond kwart voor 4 tot 16:00 allemaal langs kwamen lopen. Voor allemaal een flesje water in de handen gedrukt. Toen ik daar moest wachten, heb ik langs de kant van alles lopen aanmoedigen. Daarna terug naar de camping, even een detour voor een laatste dag boodschappen doen. Aangezien ik last had van mijn knie en rug, gevraagd of ik dit keer niet al teveel hoefde te sjouwen en de auto bij de tent mocht laten staan. Dat mocht gelukkig.

20.07.2018: De 4e en laatste dag: 02:00 kreunend van mijn matras de tent uitgerold, gespeedstrompeld naar de wc’s. Snel aangekleed en auto gereden naar de vriezer om de boodschappentas eruit te vissen en toen naar de receptie. Daar stond Alwin al met koffie klaar. Koffie in de mik en gaan.

Ik werd ge-apped: ‘Schatje, kun je dat meenemen? Ben dat vergeten’. Ik werd gebeld: ‘Caro, kun je mijn ah-tas meenemen en o ja, mijn oplader ligt ook ergens in mijn tent…kun je die zoeken?’. Dus ik zoeken, geen oplader. Word ik ge-apped…we zijn er bijna, nog 900 meter…WTF!!! Ik alles in mijn auto getieft en gaspedaal werd stevig ingeduwd om op tijd bij de 1e stop aan te komen. ‘We lopen door, want we gaan wel bij mijn moeder stoppen.’ Ok, dus ik ving de 2 mannen die daar vrij kort achteraan liepen. Nadat die vertrokken, ben ik naar de 2e stop gereden. Daar stond een echtpaar klaar voor de mensen. Superlief. Brachten koffie en thee etc. Ik raakte met hen in gesprek. Woonde daar al bijna 50 jaar, naar alle tevredenheid en ze vonden het supergezellig om 1 dag in het jaar, zoveel ‘bezoek’, ook wel aanloop te krijgen. Ze deden het verzorgen met veel plezier. Ik ging weer in de auto zitten, wachten…en toen kwam er een peloton soldaten aangelopen, rechtstreeks waar ik stond…het enige wat ik kon voortdenken was Ja maar, ja maar…Commandant die de orders schreeuwde, riep in het voorbijgaan: Kwartier pauze, we gaan zo weer verder. Ik ging uit mijn auto, om het schouwspel te aanschouwen. Ik heb daar een foto van gemaakt en verstuurd via de groepsapp:

Ook is Martin gefotografeerd met ons t-shirt: HIER! En de ANDERE! Op de ene foto is ook Jeffrey te zien.

Zonder al teveel gedoe, naar de 3e stop: vlakbij Vianen. En nee, niet het Vianen bij Utrecht. Heerlijk rustige plek, waar iedereen, eerst Jeroen voorop en daarna de andere 3 mannen volgden. Na een kwartiertje, kwam er in ene in sneltreinvaart een ambulance, vanuit de verte op ons afgestoven. We drukten ons zelf snel tegen de zijden van de weg, maar die minderde niet eens zoveel vaart. Hopelijk is alles in orde gekomen met diegene waarnaar de ambulance onderweg was. Op naar de 4e stop, in Malden, naast de Hema. Ik dacht, laat ik eens de Hema binnenlopen…dicht natuurlijk. In ieder geval had ik een goede stek. De dames waren al verder gelopen, helaas net gemist. De heren na een korte stop, gingen verder. Op naar de laatste kilometers.

Natuurlijk ook nog eentje van ons samen!

De 5e stop, bij Irado, vlakbij het UMC Radboud. Daar waren de ouders van Martin. Zijn moeder was gelukkig opgeknapt en wilde graag nog de laatste kilometers meelopen.

Na een laatste foto, ging het illustere viertal op de finish af en ik ben naar de camping teruggereden. Wat was ik trots! Al mijn lopers hadden de finishlijn gehaald. Samen hadden we dat gedaan!

Bij terugkomst zag ik dat de dames al bijna klaar waren om te vertrekken. Na kennis gemaakt te hebben met hun familie, heb ik aan Tjitske haar een van mijn bandjes gegeven: Het SocialRun-bandje, waarop staat #meedoeniswinnen.

Ik heb de hele week ook dat bandje bij mij gehad. Voor mij was dat namelijk ook zo. Ik voelde mij onderdeel van het grote geheel, verbonden met iedereen. Echter het maakt voor mij niet uit in welke rol je de 4Daagse hebt meegemaakt: degenen die gelopen hebben, degenen die hebben moeten opgeven, degenen die verzorgt hebben, degenen die van de organisatie waren, degenen die de stad eo hebben ontvlucht, degenen die gefeest hebben tot in de late uurtjes, degene die thuis zijn gebleven etc etc: allemaal hebben ze hun steentje op hun manier bijgedragen en allemaal hebben ze meegedaan!

Dus … volgend jaar weer!

Dit keer ga ik de organisatie doen van alle afstanden. Iedereen is welkom om de gehele week verzorgt te worden door ons. Je kan ook doneren, zodat ook andere lopers ook kunnen meedoen als ze op dat moment dat nodig hebben. Ik zal nog een pagina aanmaken hoe of wat.

Ik heb er zin in. Jij ook?

Dagboek Nijmeegse 4Daagse – Voorbereiding

Mijn vriend Martin deed voor de 4e keer mee met de Nijmeegse 4Daagse. Sinds ik hem ken, heb ik hem 2x binnengehaald op de laatste dag.

Ik kende hem net een maand en toen belde ik hem om half 3 om te vragen of hij al wakker was. Dat was de 98ste 4daagse. Zo ging het ook de 99ste. De 100ste was hij uitgeloot en daar had hij flink het zuur van. Zo zuur, dat hij toen besloot om nooit meer te lopen. Dat hield hij welgeteld 1 jaar vol, de 101ste liep hij ook niet.

Wel gingen we elk jaar op de laatste dag zijn moeder ‘binnen halen’. Zijn moeder liep wel steeds en we wilden haar graag op deze manier steunen. Vorig jaar keken we samen naar het Nijmeegse journaal en toen vroeg ik aan hem van: is toch wel een apart sfeertje daar. Ja, kreeg ik als reactie. Mis je dat niet? Ja. Wil je dan weer gaan lopen en zal ik dan meegaan als ondersteuning? Ja.

Ik ben nl niet iemand die ff wat kilometers gaat lopen, wil liever zorgen dat anderen kunnen lopen. Heeft voor mij ook met mijn overprikkeling te maken, vandaar dat ik ook altijd een beetje achteraf sta en stond.

Dus na wat regelwerk en de nodige voorbereiding, kwamen we op zaterdag 14 juli aan bij de camping De Eikelaar. We waren in mei al een keer wezen proefkamperen bij Alwin en Bernadette en dat was toendertijd hard nodig, want we kwamen erachter dat we niet de juiste stekkers hadden en dat het nogal onhandig was om honden mee te nemen en nog veel meer. Elk jaar is het nl stervensheet en dit jaar zou geen uitzondering worden. Mijn ouders waren zo lief om allevier de hondjes op te vangen. Dit keer waren we beter voorbereid.

Na de tent opzetten, welke binnen een kwartier stond. De partytent neerzetten, ging bijna 2 uur overheen (eerste keer opzetten en het was dus uitzoeken). Daarna kon ik eindelijk de tent gaan indelen. Na een korte boodschap bij de plaatselijke supermarkt en avondeten, besloten we naar bed te gaan…ten minste ons wurmen in de binnentent, deze ook sluiten ivm de vele vliegen en muggen, goed liggen op een luchtbed is niet eenvoudig…

De volgende dag rolden we ons bed uit, sprinten naar de wc’s en bij terugkomst een broodje met koffie…ff zitten, ff bijkomen. Vermoeiend hoor, opstaan vanuit een tent en dan naar de wc gaan. Om 12:00 wilde Martin op de wedren zijn om zich aan te melden, dus in de auto en op weg. De wedren begon al vol te lopen met allerlei mensen. Er waren kraampjes, waar bovenop stond aantal kilometers en bij 40 km lopers een afbeelding van een wandelschoen of een gladiool. Om 13:00 ging alles open en wij stonden gelukkig in de schaduw, maar de welbekende goodybag met allerlei leuke dingetjes erin was toch wel gauw in bezit van Martin. Aangemeld, dus nu relaxen.

Per dag heb ik een stukje geschreven, hoe het ons verging!

Ok, wat Nijmeegse 4Daagse feitjes.

  • ‘Binnenhalen’ = In Nijmegen staan op de Via Gladiola. Druk druk druk x3. Lopers krijgen een gladiool, er is veel spektakel (zoals veel muziek, een dansende agent bij een verkeersovergang).
  • Nijmeegse 4Daagse bestaat al sinds 1916. Het is 4 dagen lopen met 3 verschillende afstanden, nl 30, 40 en 50 km. Vanaf 12 jaar is deelname mogelijk. De afstand waar een R bijstaat, is de afstand waarvoor er minimaal moet worden inschrijven en wordt bepaald aan de hand van de leeftijd en geslacht. De minimale afstand wordt de Reglementaire afstand genoemd. Het is NIET mogelijk minder dan de reglementaire afstand te lopen.Kiezen voor een hogere afstand dan uw reglementaire afstand is wel mogelijk. De afstand waar een K bijstaat, is de afstand waar u ook voor mag inschrijven. Maar die afstand is gezien uw leeftijd en geslacht dus niet verplicht. Die afstand noemen we daarom Keuzeafstand.Let op: als de Vierdaagse eenmaal begonnen is, kunt u niet meer van afstand wisselen. U dient dan alle vier de dagen de afstand te lopen waarvoor u zich heeft ingeschreven.Mannen met geboortejaar:
    2003-2006 30km R 40km K 50km K
    2000-2002 40km R 50km K
    1969-1999 50km R*
    1959-1968 40km R 50km K
    1958 of eerder 30km R 40km K 50km K

    * Voor mannelijke militairen geldt als reglementaire afstand tevens de 40 km indien zij ten minste tien kilogram aan bepakking meedragen.

    Vrouwen met geboortejaar:

    2003-2006 30km R 40km K 50km K
    1959-2002 40km R 50km K
    1958 of eerder 30km R 40km K 50km K

     

Ruimte

Op de een of andere manier is ruimte een terugkerend item in mijn leven, dus hoog tijd om daar een blog aan te wijden.

Bij de eerste bijeenkomst van de 2e fase leertraject had ik een kaartje getrokken waarop stond: Als ik een winkel zou hebben, dan zou ik …

Continue Reading