The Originals 1 jaar!

Vandaag is het dan echt waar.

De pups zijn 1 jaar!

Dus van harte proficiat, lieve Hope, Elijah, Freya, Snow (Enzo), Nik(laus) en Finn: Eindelijk mogen jullie 12 maanden-kaarsjes uitblazen 🙂

Dit zal de laatste keer zijn dat we maandelijks van elke pup wat laten horen, het weegmoment gaat nu naar elk half jaar, maar als er nieuws is, dan zullen we dat zeker hier delen.

Zodra elke pup is gewogen, zal deze toegevoegd worden in de tekst bij de foto’s.

Met dank aan Sylvia (eigenaresse Ice), die altijd weer op creatieve wijze de pups weer weet te vangen. Danke fur deine kreativitat, liebe Sylvie!

Yup…uitdaging

Ik hou van uitdagingen. Ik hou ervan, omdat ik daarmee mezelf uit mijn comfortzone plaats. Ok, soms is de werkelijkheid anders dan de verwachting. Het valt tegen, maar vaak valt het mee.

Zo heb ik al meerdere keren dat ik met Danielle Spenner’s Challenge of gratis cursus meedeed. Nu doe ik met haar een challenge, die 4 weken duurt. Elke week krijgen we via een filmpje een praatje met de opdracht. Erg leuk om te doen. Er zit een heel werkblad bij en we mogen de resultaten delen in de FB-groep.

Maar zij is niet de enige. Al eens eerder deed ik mee met Foto7daagse, vorig jaar niet, maar de jaren ervoor wel. Ik wilde mezelf leren hoe ik op een andere manier naar dingen kan kijken en dat aan de hand van een specifieke opdracht. FB-groep toegevoegd en ik keek mijn ogen uit. Wat een diversiteit en wat vooral een drukte.

En nu heb ik het tekenen opgepakt. Na enige twijfel, van zal ik het wel of niet doen. Dacht ik: o, waarom niet. Tekenen is iets wat ik vroeger heel vaak deed. Alleen dan ging ik voor alles en het moest perfect zijn ook.

Ik had ook best wel een portfolio opgebouwd, maar toen moest ik het gaan bewaren en het was te groot, te onhandig…en te nat…dus na een van mijn laatste verhuizingen moest ik het meeste wegdoen, wel met iets van een steek in mijn hart. Dat was IETS wat IK gecreĂ«erd had en wat leuk was en nu moest het weg.

Maar omdat ik al een tijdje op zoek ben naar een mooi hoofdlogo en een logo voor mijn bedrijf, was ik een beetje mijn motivatie alsook inspiratie kwijt.

Nu stuitte ik een kleine maand geleden op de Teken4Daagse. Ik schreef mij in, want er zou een symbolenboekje gemaakt moeten worden. Dat wekte mijn interesse. Ook hier werd ik toegevoegd aan een FB-groep, waar we van alles delen. 

Ik merk dat dat helpt, soms met enige jaloezie, maar grotendeels met bewondering en ook vooral inspirerend.  Ik mag het van mijzelf doen op mijn manier en kan ik het later gaan uitbreiden. Het minimale is ook ok. Ik zal als ik de tijd heb, hier mijn resultaten ook neerzetten.

Voor nu hou ik het ook erg simpel, want ik heb werkelijk nu al een waslijst 1 en 2 en vermoedelijk gaat daar nog een 3 en 4 aankomen, mezelf kennende.

Mocht je interesse hebben in bovenstaande onderwerpen:

 

 

Je hebt je diploma …

en dan …

In juli 2016 kreeg ik te horen dat ik mijn diploma zou krijgen. Mijn harde werken had zijn vruchten afgeworpen en nu kon ik even uitrusten…

Dat even uitrusten heeft welgeteld nog geen maand geduurd en toen ging ik aan de slag bij Lister. En daar kreeg ik nog meer ideeĂ«n…ik en die stomme ideeĂ«n ook van mij…want van het een kwam het ander…

Het leren stopt voor mij niet en zeker als ik de zogehete kolder in de kop krijg en van alles verzin. Hence mijn 3 studies nu.

Ook in de afgelopen 2 jaar heb ik niet stilgezeten, zoals een professional betaamt, heb ik mij doorontwikkeld. Ik vind het ook een must voor de ervaringsdeskundige.

Een diploma is ‘leuk’, staat goed op je cv, maar als je dat niet verder brengt, laten groeien, water geeft, dan sta je stil.

En stilstaan ben ik bekend mee. Dat is geen toffe modus.

Voor even kan het, maar de huidige markt, zowel in de GGZ als Sociaal Domein, gaat ook bepaalde eisen stellen. En dat vind ik logisch. Echter dan vind ik ook dat daar ook een gewoon salaris tegenover mag staan.

Het klopt dat net als iedere andere medewerker, ook de ervaringsdeskundige kan uitvallen. Daar heb ik zelf ook mee te maken gehad en ik zie het nog geregeld bij collega ervaringsdeskundigen.

Wat ik daarbij uit de wereld wil helpen, is het volgende. Wij hebben te maken met spanningsvelden en dimensies. We weerstaan die spanningen, omdat we graag, net als de zorgprofessional, de cliënten willen helpen. De triggers is ook niet de uitdaging, waardoor we uitvallen. Het is het bestaande systeem, waarin we ons bewegen, wat teveel van ons vergt. Als het bestaande systeem ons niet de steun en de veiligheid biedt, die wij nodig hebben, dan is het water dragen naar de zee en is er een verhoogde kans dat we uitvallen. Dit heb ik helaas aan den lijve mogen ondervinden.

Ik geef toe dat ik deze beide facetten schrijf vanuit mezelf, waar ik ook werk, dat is wat ik nodig heb. Het is namelijk onderdeel van mijn basis. Gevolg is ook dat als mijn basis in orde is, dat ik dan op zoek ga naar de deskundigheidsbevordering. Ok, het klopt dat ik daar zowiezo op zoek naar ga. Maar het is toch wel fijn als je gesteund voelt en erkent wordt, zeker door je leidinggevende.

Ik pleit daarom voor een leidinggevende op de werkvloer, die steun en erkenning geeft.

Zelf haal ik grotendeels mijn deskundigheidsbevordering uit Leertraject Ervaringsdeskundigheid en ik verwacht ook de studies (Leergang Maatschappelijk Ondernemen voor Herstelinitiatieven en Zelfregiecentra, alsook Opleiding Systemisch en Energetisch Werken met Honden) die er straks bijkomen. Ook ben ik aangesloten bij de Vereniging voor Ervaringsdeskundigheid en ik ben daarin erg actief.

Ik merk dat ik het fijn vind, als ik een afspraak binnen het ledennetwerk heb.  Het kunnen sparren met mijn peers, op welke plek dan ook binnen organisaties, ik zie dat als een groot rijkdom. Wat een schat aan ervaring en kennis is daar. En ik moet eerlijk bekennen dat ik eigenlijk iedereen wil aanraden, die als Ervaringsdeskundige of als Ervaringswerker aan de slag is, om daar lid te worden. Het is een jonge vereniging, die nog veel ‘moet’ leren, maar dat ook dolgraag wil. Net als ik 🙂

Peer Support Groep

Ik ben een peer support groep (PSG) gestart in Schiedam. Deze is voor een ieder toegankelijk, ongeacht de achtergrond.

Om de drempel zo laag mogelijk voor een ieder te houden, heb ik de samenwerking met WOT Zuid en Herstelacademie Delft/Schiedam opgezocht, zodat de kosten niet door deelnemers gedragen hoeven te worden.

Wat is een PSG?

In het leven, maakt iedereen wel eens ontwrichtingen mee. Het kan zijn door van alles waar je tegenaan kan lopen. In het verwerkingsproces van deze ontwrichtingen verloopt voor iedereen anders, de een gaat er anders mee om dan de ander, door de normen en waarden waarmee diegene is opgegroeid. Het verwerkingsproces wordt ook wel herstel genoemd, vanuit de psychiatrie. Het herstelproces kan jaren duren of juist heel kort.

Als peer support werker, heb ik gemerkt dat het delen van mijn verhaal, maar ook het horen van andere verhalen, dat het mij inspireert, ik kan woorden geven aan wat mijn ontwrichtingen zijn, ik kan herstellen ervan. Er gebeurt zoveel met mijn binnenwereld. Hoewel de huidige mens graag met oplossingen wil komen, is er weinig ruimte voor wat er werkelijk gebeurt in een ieders binnenwereld.

Ik hoop dat ik dat samen met de deelnemers mag ontdekken, aan de hand van peer waardes (herstel, empowerment, ervaringsdeskundigheid, wederkerigheid, eigen regie, stigma, steun, dromen en doelen) en actueel spelende situaties (zoals feestdagen) waarbij thema’s als eenzaamheid of overvraging door bepaalde bijeenkomsten kunnen lopen.

Het vergt een hoge mate van veiligheid om (kwetsbare) verhalen te delen, vandaar dat ik voor maximaal 10 vaste deelnemers hebben gekozen. Ook al ben ik de kartrekker, de initiatiefneemster, ik ben geen doorgeefluik! Alles wat in de groep besproken wordt, blijft in de groep.

Gegevens mbt de PSG Schiedam!

2 uur op de woensdagavond. 19:00-21:00.

Zaal is open vanaf 19:00.

Het Dock, Leliestraat 10, Schiedam

Maximaal 10 deelnemers per keer (vol is vol).

16/01 – 2/10 deelnemers 
30/01 – 4/10 deelnemers 
13/02 – 5/10 deelnemers 
27/02 – 5/10 deelnemers 
13/03 – 5/10 deelnemers 
27/03 – 5/10 deelnemers

Aangezien dit een pilot is, zullen er voor deelnemers geen kosten aan verbonden zijn. Dit zou in de toekomst kunnen veranderen.

Kan via: LINK.

Bij aanmelding, heb bewoners uit de wijk De Gorzen, Schiedam voorrang. Bewoners uit andere wijken van Schiedam zijn ook welkom. Net als bewoners, die niet uit Schiedam komen.

The Originals – 11 maanden!

De lieve pups uit het The-Originals-nest zijn alweer 11 maandjes oud. Nog 1 maandje en dan zijn ze alweer een jaar!

  • Hope gaat straks ingezet worden, samen met Freya als peerhond. Vooralsnog gaan ze naar de hondenschool voor de basislessen.
  • Elijah is met Annemarie al erg goed aan de gang met obedience, ook doggydance schuwen ze niet.
  • Snow zit op de hondenschool en vermaakt zich prima bij zijn baasjes.
  • Nik doet het ook goed in de basislessen op de hondenschool.
  • Finn doet samen met Petra de eerste voorzichtige stappen in de agility.

Peer Support

Een van de praktijkopdrachten tijdens het leertraject is om naar zoveel mogelijk initiatieven te gaan, op gebied van peer support en daar dan te gaan onderzoeken.

Vandaag kreeg ik in persoon het verhaal van PEPteam, het Pameijer Empowerment Promotion team, uit de eerste hand van Lenneke Elfers te horen.Gewoonweg wow! Hoe vanaf januari 2009 er keihard aan getrokken is om over herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid de juiste bagage mee te geven aan alle deelnemers van dat team.

Ik voel me erg vereerd dat Len voor mij de tijd heeft genomen om erover te vertellen.Ik vond het aan de ene kant jammer dat ik ‘te laat’ was, om het te zien. PEPteam bestaat namelijk niet meer…

Maar hoe mooi is het, als de behoefte veranderd en daardoor Howie The Harp in Rotterdam is ontstaan. Hoeveel Len ook erover kon vertellen, het was vooral over de beginperiode, ze kon mij niet vertellen…hoe het nu gaat.

Ik hoop dat ik ook te gast mag zijn, daar. Zodat we mogelijk een interactieve les kunnen vullen…Ik hou van elkaar inspireren, verhalen delen en steunen.

Het onderzoeksgedeelte is wb het Leertraject, de interactieve les is mijn eigen invulling. Ik hou van dit soort kruisbestuiving. Wie doet er mee op gebied van peer support? 

Zorro blaft …

Het is een hoge, dwingende kreet. Voor mij klinkt dit alsof hij mij zoekt. Hij is mij kwijt…

Zorro is een 12 jaar en 8 maanden oude gecastreerde border collie reu, die sinds een kleine 2 jaar van alles aan het mankeren is, waaronder erg last van zijn heupen en hij is compleet blind aan het worden, maar een enorme slimpieper. Maar ritsel met iets en hij staat naast je, als een ninjahond (dank aan Ronald Goedemondt voor het beeld). Vanaf een pup van 7,5 week kwam hij bij mij. Lief, eigen-wijs, maar vooral zorgzaam richting mij.

Mijn eerste eigen hond, een border collie. Hij paste precies bij mij. Ik was en ben nog steeds eigen-wijs, echter doordat ik niet zo goed wist hoe ik moest omgaan met mijn binnenwereld en daardoor ook niet met mijn buitenwereld, nam hij het op zich om mij te beschermen, liefdevol aanwezig te zijn.

Naarmate ik steeds beter wist hoe ik met deze twee werelden om moest gaan, op mijn eigen-wijze manier, besefte ik ook dat doordat hij dat deed, hij zichzelf voorbij liep. Hij was niet gelukkig. Toen ik mij dat realiseerde, brak mijn hart. Het kwam door onze relatie, dat hij niet gelukkig was.

Ik wilde dat hij wel gelukkig was, dus ging ik met hem in gesprek. ‘Je mag luisteren naar mijn frustraties, mijn verdriet, maar je hoeft er niets mee te doen. Vrouwtje wil alleen dat je er voor haar bent en niet dat je het gaat dragen voor haar. Jij met je mooie en lieve bruine ogen. Jij bent lief.’ Hij keek mij daarop aan op een vragende manier. ‘Nee, lieverd, je bent ook belangrijk en vrouwtje kan het zelf oplossen.’ Met een zucht ging hij liggen.

Daarna zijn er nog verschillende situaties geweest, waarin ik het ook tegen hem moest herhalen. En steeds ging hij met een zucht liggen.

Tegenwoordig hoeft dat niet meer, echter de laatste tijd merk ik steeds vaker dat hij mij roept. Hij is mij kwijt. Hij ‘ziet’ mij zoals het hoort, als zijn vrouwtje, zijn beschermster, maar hij ‘ziet’ mij soms echt niet staan. Elena, Hope en Freya ‘helpen’ hem mee, ze beschermen hem ook. Vaak komen ze mij halen, als ik niet snel genoeg ben of reageer met mijn stem.

Een dwingende poot, een blaf. Soms reageren mensen uit zijn omgeving geĂ«rgerd. ‘Stil, Zorro’ of ‘Nee, Zorro’. Ik reageer vooral met compassie: ‘Wat is er, Zorro? Wat wil jij? Hij laat mij weten wat hij wil…hij is erg goed daarin.

Je kan wel willen dat iemand stil is of iets niet doet wat je wil, maar als je in Zorro zijn geval niet hem voorziet in wat hij nodig heeft: veiligheid, iemand die naar hem luistert, iemand die hem knuffelt en liefheeft, iemand die nee zegt als hij weer om wat lekkers vraagt. Hoe kun je dan van hem verwachten dat hij ophoudt met het blaffen? Of pootjes geven?

Als ik dit meeneem naar andere kanten van mijn bestaan, dan merk ik dat ik ook met compassie kan reageren naar anderen. Wat maakt dat de ander zo reageert? Wat heeft de ander nodig? En wat mogelijk nog belangrijker is: Wat heeft de ander van mij nodig?

Soms is dat een vriendelijk woord, soms is dat gewoon luisteren, soms is dat feedback geven of tips, maar nooit dat ik voor de ander zijn of haar verhaal ga invullen of schrijven. Dat is niet aan mij.

En soms is dat (in Zorro) zijn geval: een knuffel, een aai, een spelletje, eten, zin in wat lekkers of een pilletje voor de pijn. Of een combinatie van het voorgenoemde.

Ik noem Zorro mijn autismehond, maar hij is eigenlijk mijn allessie en ik hoop dat ik nog lang van ‘mijn allessie’ mag genieten. 

Autisme en Herstel

Als ik zeg dat ik hersteld ben van de ontwrichting die autisme heet, dan krijg ik felle kritiek over mij heen.

Van mensen met autisme, maar ook mensen zonder autisme.

Zo ook gisteren een hele discussie met iemand met autisme, boosheid kwam op tafel. En wat ben ik daar blij mee, het is goed om emoties te hebben op dit vlak. Zeker zo’n sterke en krachtige emotie als boosheid.

Waarom? Het woord herstel is een lastig woord. Ik had er in de beginperiode, toen ik er pas mee kennismaakte ook veel moeite mee. Eigenlijk iedereen die ik spreek heeft er moeite mee.

Herstellen doe je als je ziek bent en autisme is geen ziekte, echter ik praat over herstellen van ontwrichtingen die het krijgen van diagnose, een stempel, met zich meebrengt.

Het autisme heeft mijn leven behoorlijk beïnvloed. Mijn broertje heeft de diagnose gekregen en later ik ook. Ik merkte dat ik mij ging conformeren wat anderen zagen als waarheid, ik hospitaliseerde.

Ik accepteerde de diagnose, ik legde mij neer bij de diagnose, toen.

Echter nu niet meer. Ja, ik heb een diagnose, meerdere zelfs. Op sommige momenten ben ik blij dat ik het heb, want er zijn niet veel ervaringsdeskundige op het gebied van autisme, ik kan de brug zijn tussen autisme en herstellen van autisme. En soms ben ik niet zo blij, want dan kom ik mensen tegen die vasthouden dat je niet hiervan kan herstellen.

Zo ook gisteren en hoewel mijn hart steeds luider en sneller begon te kloppen en ik zinnen begon en weer weghaalde, ze weer begon en weer weghaalde, ging ik mij afvragen welke dimensies hier aan het werk zijn, welke kaders. Ik begon begrip te krijgen, want ook ik had moeite met de term Herstel, in het begin en af en toe nog steeds.

Dezelfde discussie voeren we ook binnen de vereniging, sinds dat we ook ervaringsdeskundige vanuit andere hoeken mogen verwelkommen. Wat een rijkdom! Want zij kijken vanuit een ander perspectief naar herstel en schoppen er ook tegenaan.

In herstel, praat men over herstelprocessen. Iemand met ervaringsdeskundigheid, weet wat deze herstelprocessen inhouden, vanuit eigen ervaring, maar leert en neemt de kenniservaring van anderen hierin mee.

Mijn mening is dat iemand met autisme kan herstellen ervan, echter soms teruggeworpen wordt in zijn of haar herstelproces. Dat mag en kan. Er zullen altijd situaties komen op het levenspad, waardoor het weer een prominente rol krijgt. Het mooie aan een herstelproces is dat het na, in mijn geval, een herstelmoment (wat verschillend kan duren) de rol weer minder prominent wordt. Iedereen op zijn of haar manier kan herstellen. En ik bedoel ook werkelijk iedereen.

Ik ben het levende bewijs, dat het kan.

Ik vind het altijd fijn om te praten over bovenstaande, dus mocht je vragen/opmerkingen hebben, dan nodig ik je uit om met mij hierover in gesprek te gaan.

Hoe keuzes kunnen resoneren :)

Danielle Spenner (mijn docent vanaf januari 2019) draait ook elke week kaarten, dan legt ze een wisselend aantal met de rug naar boven. Je mag dan een nummer zeggen, welke je aantrekt of ‘roept’. Binnen 2 dagen draait ze de kaarten dan om en dan zie je welke kaart(en) je getrokken hebt.

Ik doe zelf nu een tijdje mee en ik merk dat ik het blijf doen en zeggen, omdat ik merk dat ik daarmee toch de kaarten trek die resoneren in mij. Ze trekken mij aan. Ze ‘roepen’ mij. Ik neem er dan ook even de tijd voor, voordat ik er 1 of 2 kies.

Ik geloof dat er meer is en ook dat het is om jou zelf te helpen. Mijn schoonmoeder heeft ook een bepaald truukje met een opgeheven tot schouderhoogte arm. Jij moet proberen om het in de lucht te houden en zij duwt het na een vraag naar beneden. De vraag is altijd hetzelfde: Is … goed voor je? In de lucht blijven rond dezelfde hoogte is: Ja, het is goed voor mij. Naar beneden gaan is: Nee, het is niet goed voor mij.

Je lichaam geeft aan wat het nodig heeft en ik denk dat keuzes die je maakt (on)bewust, dat je hoofd en hart dat nodig hebben. Ik heb gemerkt dat hoe meer tijd ik ervoor neem, hoe diepere laag ik aanraak en daarmee de behoefte aanraak en stimuleert wat ik nodig hebt.

De enige manier die werkt voor mij is dat ik mijn hoofd ‘leegmaak’. En dat is met mijn hoofd niet zo makkelijk. Ik moet ‘landen’ en in dit geval is dat elke week dus die kaart(en).

Ik heb gemerkt dat als ik met aandacht ‘land’, ik ook sneller de keuze kan maken.

Deze manier van werken, dus het met aandacht ‘landen’, het resoneren, ergens de tijd voor nemen, dat het niet alleen mijzelf wat oplevert, maar anderen ook. In de huidige maatschappij, waarin het liefst gisteren aan behoeftes voldaan moeten worden en als een behoefte gevuld en vervuld is, direct naar de volgende behoefte, het rappe, het snelle, dat men vergeet om naar zichzelf te luisteren. Het verdragen van de spanning als een behoefte niet direct vervuld wordt of dat je een nee hoort als antwoord. Dat laatste is naar, lastig en moeilijk, zeker als je gewend bent dat het anders gaat. Ik vind dat het mij erg veel inzicht in mezelf geeft, als ik de spanning verdraag en luister naar wat het met mij doet.

Zo ook de laatste weken, vanaf mijn vakantie. In die periode maakte ik een keuze om een nieuwe opleiding op te pakken, vanaf januari, nl Systemisch en Energetisch Werken met Honden. Kreeg ik te horen dat ik iets mag afmaken, fase 3 van Leertraject Ervaringsdeskundigheid in de laatste maanden van dit jaar, vanaf september. En vandaag heb ik gehoord dat ik toegelaten ben tot leergang Maatschappelijk Ondernemerschap voor startende en “tweede generatie”-initiatiefnemers van zelfregie- en herstelinitiatieven vanaf oktober.

Ik hoor jullie denken: WTF? Zoveel? En daarnaast ook het bedrijf/in de WW? Hoe ga je dat doen?

Ja, zoveel! Wel met de nodige planning en overzicht, maar we gaan het doen! In mijn hart, hoofd en lichaam merk ik dat ik dit nodig heb om mijn droom van een bedrijf te gaan runnen of om in een organisatie te werken, waar ik mijn kwaliteiten en talenten kan inzetten. Tegelijkertijd spannend, maar het voelt zo damn goed! Deze keuzes resoneren in mij 🙂

Spirit Of Three – KennelDag 2018

Spannend voor iedereen, maar vooral voor mij. Ik was vaak wel naar een kenneldag geweest, maar nog nooit had ik daarvan de touwtjes in handen gehad. Van alles in mijn hoofd en bepaalde verwachtingen ervan.

Echter deze werden overtroffen. Door omstandigheden heb ik KC Pampus in Almere last minute kunnen regelen, op aanraden van Marjoleine Roosendaal. Wat een mooie locatie!

Helaas kon niet iedereen van het TheOrginals-nest aanwezig zijn, alsook de dekreu-eigenaresse. Dat mocht echter de pret niet drukken. 13 Deelnemers en 9 honden sterk, naast Marjoleine en Rene, de voorzitter van KC Pampus en een vrijwilliger.

In het eerste gedeelte was er een lunch met een knuffel, een klets en broodjes, waarna in het tweede gedeelte Marjoleine de do’s en don’t-s uitlegde aan alle mensen met betrekking op het keuren/showen aan de hand van de hondjes die later werden gekeurd. Ze moesten eerst gaan staan en daarna een rondje lopen. Na een pauze, werden alle hondjes op Zorro na, gekeurd. Na de keuring, waarin iedereen zich van zijn goede kant liet zien, alhoewel sommige het erg spannend vonden, was het tijd voor vragen stellen wat Marjoleine bedoelde in het keurverslag.

In plaats van een bingo, had ik een quiz met 3 vragen en 1 bonusvraag gemaakt. Iedereen die meedeed,  hadden allemaal goede antwoorden, dus iedereen kreeg een klein prijsje mee. Vanwege de hevige regenval op dat moment, hebben we geen wandeling gedaan.

Ter afsluiting gingen we, in het derde gedeelte, een pannenkoek eten bij Pannenkoekenrestaurant Smullen en Spelen in Almere. De aanwezige kinderen hebben zich daar prima vermaakt en ook de pannenkoeken waren erg lekker!

Om een jaar na thuiskomst van een korte week in Duitsland, dit te mogen organiseren is natuurlijk een groot voorrecht. Dus op naar dat de pups uit dit nest hun 1e verjaardag mogen vieren en op naar het volgende jaar! We kijken er al naar uit!

Er zullen snel foto’s en video’s volgen.

Soms …

moet je jezelf kietelen. Ik ben al heel lang op zoek naar een manier wat een mooie aanvulling zou kunnen zijn op mijn peerwork. Nu heb ik al meerdere online-programma’s bij Danielle Spenner gevolgd en een tijdje geleden heb ik mij opgegeven om een webinar weer eens bij haar te volgen over ‘Systematisch en Energetisch Werken Met Honden’, een opleiding die nieuw is in Nederland en die zij ontwikkeld heeft.

Eerlijk gezegd twijfelde ik erover en neigde ik steeds meer naar niet. Dit is niet weggelegd voor mij, dacht ik (oud denkpatroon). Echter tijdens de webinar toen viel mij ineens de gedachte in…wat nou? Wat nou als ik eens de vraag stel om het toch te kunnen doen?

Gisteren kreeg ik haar antwoord en vandaag besloot ik het met mijn vriend te bespreken. In het gesprek kwamen wat vragen naar voren en ik besloot Danielle op te bellen. Uit haar antwoorden, maakte ik op dat het wel mogelijk voor mij is om dit te gaan doen. Niet meer twijfelen…

Vanaf 10 januari 2019, ga ik 8 maanden lang de opleiding ‘Systematisch en Energetisch Werken Met Honden’ volgen in Nijmegen. Dus DOEN!

Voor diegenen die dit ook zeer interessant vinden, HIER kan je meer vinden! Ik begreep dat er nog plekken zijn, zeker die start vanaf 10 januari!

Ik ben happy!!!

The Originals – 10 maanden!

10 maandjes oud en het zijn al echte hondjes!

PupNaamGewicht – Schofthoogte
1.Hope16,6 kg – 48 cm
2.Elijah19,5 kg – 53 cm
3.Freya16,7 kg – 48 cm
4.Enzo-Snow20,4 kg – 53 cm
5.Niklaus-Nik17,1 kg – 50 cm
6.Finn16,5 kg – 52 cm

Loops!

Bijna op de dag af dat vorig jaar Elena loops werd voor The Originals-nestje, is haar eerstgeborene en dochter Spirit Of Three Hope To Fly With Ice “Hope” voor de eerste maal loops geworden.

Dit is fantastisch nieuws! Elena zelf is namelijk op de leeftijd van 13 maanden voor de eerste keer loops geworden, nu is het wachten op Freya, die ook al een tijdje aan het rommelen al is. Elena zelf is na haar eigen loopsheid, toen de pups een half jaar oud waren, dus na 8 maanden, ook weer loops geworden. Precies op schema!