Categorie: Bloggen

Persoonlijke Vrije Ruimte

Soms kom ik tot nieuwe inzichten. Hierbij weer een nieuw inzicht om te delen:
 
Een paar maanden geleden was er iemand erg boos op mij. Diegene vond dat ik een meeloper was, omdat ik veel goed vond in diegene zijn ogen. Ik snapte niet waarover diegene het had, echter inmiddels heb ik daarover nagedacht wat er nu precies aan de hand was en dat wil ik graag hier delen.
 
Ik lijk op mijn moeder.
Mijn moeder is van Indo-komaf. Ze is erg gastvrij en erg begripvol. En er is vrijwel altijd genoeg eten en je kan zo een bakje eten meekrijgen of iets anders. Ze is lief en een fijne moeder. Nu wil het zijn dat lieve mensen ook grenzen hebben, het duurt even voordat je er bent. Als het dan zover is, berg je dan maar.
Zo heeft in het verleden mijn moeder na een dure aankoop van mijn vader, waar ze het niet mee eens was, mijn vader 3 maanden niet gesproken en alles ging via ons, de kinderen. Dat had impact op mij, als kind. Kennelijk kan je ook te ver gaan en dan zijn de rapen gaar. Inmiddels zijn ze meer dan 40 jaar getrouwd en nog altijd houden ze van elkaar.
 
Terug naar mij:
Ik lijk dus op mijn moeder. Ik ben erg begripvol en probeer uit het (be/ver)oordelen te blijven. Ik heb geleerd dat er namelijk altijd wel een reden is, waarom de mensen handelen zoals ze handelen. Hell, er is ook een reden waarom ik handel zoals ik handel en dat is niet alleen omdat ik op mijn moeder lijk, maar vooral ook omdat mensen mij in het verleden weinig gunden. Ik ben jarenlang gepest en voelde mij lang niet begrepen en voelde weinig ruimte om te zijn zoals ik was, ik met al mijn kwetsbaarheden en fouten, zowel fysiek als geestelijk.
En als ik dan iemand trof, die mij accepteerde zoals ik was en ik kon zijn zoals ik was, dan kwam er vaak een moment in zo’n vriendschap dat diegene voor mij ging denken en besloot mij niet van feedback te voorzien. Terwijl ik dat juist nodig heb, ik ben intelligent en capabel genoeg om daarmee om te gaan.
Die vriendschappen hielden geen stand. Ik heb toen in al mijn kwetsbaarheid, besloten dat ik niet zou veranderen op het gebied van begripvol of gastvrij.
Wat ik in de tussentijd wel veranderd heb, is hoe flexibel ik kan zijn in mijn contacten en hoe ik contact maak. Ook heb ik ruimte gemaakt voor mensen, fysiek en mentaal, om ook dat zij fouten kunnen maken: een vrije ruimte. Natuurlijk kan ik boos zijn op ze, ergens van balen en andere emoties ook hebben in die situatie, maar juist door die vrije ruimte, kan ik ook begripvol zijn en zeggen dat ik verder dan die situatie kan kijken. En naargelang de hoogte van mijn commitment naar diegene toe, zo lang doe ik er ook over om daarvan te herstellen om daarna de vrije ruimte te kunnen zoeken.
 
Voor een buitenstaander kan dit overkomen als dat ik te begripvol ben en teveel dingen goed vind. Teveel dingen accepteer. Of een meeloper ben. Dat kan frustreren. Dat is het recht van diegene om dat te vinden en daarna te handelen.
Het feit dat diegene na ons gesprek mij op fb ontvriend en geblokkeerd heeft, vind ik jammer.
 
Ik heb namelijk ook rechten.
Ik heb het recht om in dialoog met iemand te (kunnen) gaan en blijven.
Ik heb het recht op fysieke en mentale vrije ruimte bij mezelf, maar ook bij een ander.
Ik heb het recht om mezelf te zijn.
Ik heb het recht om te handelen zoals ik handel. 
 
Ik wil daarom iedereen uitnodigen, die in het verleden besloot om ons contact te verbreken, om in gesprek te gaan.
 
Emoties zijn belangrijk, maar mensen ook. Laatste keer dat ik keek, was ik ook nog steeds een mens. Laat dat de basis zijn om elkaar te ontmoeten: mens tot mens.

Beste wensen voor 2019!

Spirit Of Three-family

wenst u allen een bijzonder, gelukkig en gezond 2019!

wishing you all a special, happy and healthy 2019!

wunscht euch allen ein besonderes, fröhliches und gesundes 2019!

Samenwerking

Met trots kan ik jullie melden, dat ik naast WOT Zuid Schiedam een nieuwe samenwerking ben aangegaan. Dit keer met Herstelacademie in Delft/Schiedam.

Herstelacademie in Delft/Schiedam kan je vinden in Delft Het Buitenhuis op de Buitenhofdreef 276 en in Schiedam MAC Brandersstad op de Spinhuispad 19. Beiden zijn voortvloeisels vanuit GGZ Delfland.

De bedoeling is dat ik mijn initiatief kan gaan uitbreiden en dat hoop ik in deze samenwerking te vinden.

Daarnaast ben ik ook creatief bezig geweest en heb een soort logo ontwikkeld waaraan je mij kan herkennen met peer support. Hierbij de onthulling:

ECVO/gonioscopie 2018

De uitslag van de ECVO en de gonioscopie-testen voor Hope, Freya en Nik.

Het was vandaag een spannende dag. Eentje waarvan ik hoopte dat alles met een goed en vrij terug zou komen.

Inmiddels weet ik het een en ander beter. Voor alledrie was de uitslag van de ECVO helemaal goed, echter de gonioscopie niet helemaal. Freya en Nik hadden goede uitslagen. Hope niet. Ik zal uitleggen wat er aan de hand is.

Hope heeft nl op 1 van de onderdelen van de gonioscopie, een minimale afwijking op het iridocorneale hoek (ICA). Er wordt gezegd dat als op 1 van de onderdelen van de gonioscopie dat gebeurd, er een hogere kans is dat de hond op latere leeftijd glaucoom, ook wel staar in de volksmond, kan ontwikkelen.

Ik ben opgelucht dat ik erop aandring om deze test te doen, want anders was mij dit echt ontgaan. Nu kunnen we haar in de komende jaren gaan monitoren hoe dit zich gaat ontwikkelen. Het kan nl 3 kanten op: het kan verergeren, het kan minder worden en het kan verdwijnen. Nog een andere optie is dat het hetzelfde blijft. Mw Verbruggen gaf aan dat ze niet verwacht dat het een enorme vererging gaat worden, maar het geeft wel te denken. Ook zei ze dat als je er een vrije partner tegenover zet, dat Hope prima in de fokkerij ingezet kan worden.

Dit nieuws heb ik met mijn Spirit-of-Three-family gedeeld. Wat het precies voor impact zal hebben op ons, weet ik niet. Dat ik er wat van ondersteboven ben, weet ik wel.

Hope heeft er op dit moment geen last van, ze had meer last van dat mw Verbruggen in haar ogen wilde kijken. Ze wrong zich in allerlei bochten, maar het 2e onderdeel van de sessie ging beter.

Het betekent iig voor mijn kennel en voor mij, dat ik graag het verloop wil weten voor Hope. Ook is het van belang wat de andere pups doen op dit gebied. Zowel Elena als Ice zijn ook op gonioscopie klinisch onderzocht en zijn beiden voor dat moment vrij bevonden. 

EDIT: Inmiddels heb ik Hope ook via de nieuwe DNA-test op het gebied van Goniodysgenesis en Glaucoom laten testen. Daarvan kreeg ik het resultaat drager terug.

 

De toekomstige partner van Hope zal dus zowel via de klinische weg gonioscopie en via dna-test met resultaat vrij in zijn testresultatenpakket moeten hebben.

The Originals 1 jaar!

Vandaag is het dan echt waar.

De pups zijn 1 jaar!

Dus van harte proficiat, lieve Hope, Elijah, Freya, Snow (Enzo), Nik(laus) en Finn: Eindelijk mogen jullie 12 maanden-kaarsjes uitblazen 🙂

Dit zal de laatste keer zijn dat we maandelijks van elke pup wat laten horen, het weegmoment gaat nu naar elk half jaar, maar als er nieuws is, dan zullen we dat zeker hier delen.

Zodra elke pup is gewogen, zal deze toegevoegd worden in de tekst bij de foto’s.

Met dank aan Sylvia (eigenaresse Ice), die altijd weer op creatieve wijze de pups weer weet te vangen. Danke fur deine kreativitat, liebe Sylvie!

Yup…uitdaging

Ik hou van uitdagingen. Ik hou ervan, omdat ik daarmee mezelf uit mijn comfortzone plaats. Ok, soms is de werkelijkheid anders dan de verwachting. Het valt tegen, maar vaak valt het mee.

Zo heb ik al meerdere keren dat ik met Danielle Spenner’s Challenge of gratis cursus meedeed. Nu doe ik met haar een challenge, die 4 weken duurt. Elke week krijgen we via een filmpje een praatje met de opdracht. Erg leuk om te doen. Er zit een heel werkblad bij en we mogen de resultaten delen in de FB-groep.

Maar zij is niet de enige. Al eens eerder deed ik mee met Foto7daagse, vorig jaar niet, maar de jaren ervoor wel. Ik wilde mezelf leren hoe ik op een andere manier naar dingen kan kijken en dat aan de hand van een specifieke opdracht. FB-groep toegevoegd en ik keek mijn ogen uit. Wat een diversiteit en wat vooral een drukte.

En nu heb ik het tekenen opgepakt. Na enige twijfel, van zal ik het wel of niet doen. Dacht ik: o, waarom niet. Tekenen is iets wat ik vroeger heel vaak deed. Alleen dan ging ik voor alles en het moest perfect zijn ook.

Ik had ook best wel een portfolio opgebouwd, maar toen moest ik het gaan bewaren en het was te groot, te onhandig…en te nat…dus na een van mijn laatste verhuizingen moest ik het meeste wegdoen, wel met iets van een steek in mijn hart. Dat was IETS wat IK gecreëerd had en wat leuk was en nu moest het weg.

Maar omdat ik al een tijdje op zoek ben naar een mooi hoofdlogo en een logo voor mijn bedrijf, was ik een beetje mijn motivatie alsook inspiratie kwijt.

Nu stuitte ik een kleine maand geleden op de Teken4Daagse. Ik schreef mij in, want er zou een symbolenboekje gemaakt moeten worden. Dat wekte mijn interesse. Ook hier werd ik toegevoegd aan een FB-groep, waar we van alles delen. 

Ik merk dat dat helpt, soms met enige jaloezie, maar grotendeels met bewondering en ook vooral inspirerend.  Ik mag het van mijzelf doen op mijn manier en kan ik het later gaan uitbreiden. Het minimale is ook ok. Ik zal als ik de tijd heb, hier mijn resultaten ook neerzetten.

Voor nu hou ik het ook erg simpel, want ik heb werkelijk nu al een waslijst 1 en 2 en vermoedelijk gaat daar nog een 3 en 4 aankomen, mezelf kennende.

Mocht je interesse hebben in bovenstaande onderwerpen:

 

 

Je hebt je diploma …

en dan …

In juli 2016 kreeg ik te horen dat ik mijn diploma zou krijgen. Mijn harde werken had zijn vruchten afgeworpen en nu kon ik even uitrusten…

Dat even uitrusten heeft welgeteld nog geen maand geduurd en toen ging ik aan de slag bij Lister. En daar kreeg ik nog meer ideeën…ik en die stomme ideeën ook van mij…want van het een kwam het ander…

Het leren stopt voor mij niet en zeker als ik de zogehete kolder in de kop krijg en van alles verzin. Hence mijn 3 studies nu.

Ook in de afgelopen 2 jaar heb ik niet stilgezeten, zoals een professional betaamt, heb ik mij doorontwikkeld. Ik vind het ook een must voor de ervaringsdeskundige.

Een diploma is ‘leuk’, staat goed op je cv, maar als je dat niet verder brengt, laten groeien, water geeft, dan sta je stil.

En stilstaan ben ik bekend mee. Dat is geen toffe modus.

Voor even kan het, maar de huidige markt, zowel in de GGZ als Sociaal Domein, gaat ook bepaalde eisen stellen. En dat vind ik logisch. Echter dan vind ik ook dat daar ook een gewoon salaris tegenover mag staan.

Het klopt dat net als iedere andere medewerker, ook de ervaringsdeskundige kan uitvallen. Daar heb ik zelf ook mee te maken gehad en ik zie het nog geregeld bij collega ervaringsdeskundigen.

Wat ik daarbij uit de wereld wil helpen, is het volgende. Wij hebben te maken met spanningsvelden en dimensies. We weerstaan die spanningen, omdat we graag, net als de zorgprofessional, de cliënten willen helpen. De triggers is ook niet de uitdaging, waardoor we uitvallen. Het is het bestaande systeem, waarin we ons bewegen, wat teveel van ons vergt. Als het bestaande systeem ons niet de steun en de veiligheid biedt, die wij nodig hebben, dan is het water dragen naar de zee en is er een verhoogde kans dat we uitvallen. Dit heb ik helaas aan den lijve mogen ondervinden.

Ik geef toe dat ik deze beide facetten schrijf vanuit mezelf, waar ik ook werk, dat is wat ik nodig heb. Het is namelijk onderdeel van mijn basis. Gevolg is ook dat als mijn basis in orde is, dat ik dan op zoek ga naar de deskundigheidsbevordering. Ok, het klopt dat ik daar zowiezo op zoek naar ga. Maar het is toch wel fijn als je gesteund voelt en erkent wordt, zeker door je leidinggevende.

Ik pleit daarom voor een leidinggevende op de werkvloer, die steun en erkenning geeft.

Zelf haal ik grotendeels mijn deskundigheidsbevordering uit Leertraject Ervaringsdeskundigheid en ik verwacht ook de studies (Leergang Maatschappelijk Ondernemen voor Herstelinitiatieven en Zelfregiecentra, alsook Opleiding Systemisch en Energetisch Werken met Honden) die er straks bijkomen. Ook ben ik aangesloten bij de Vereniging voor Ervaringsdeskundigheid en ik ben daarin erg actief.

Ik merk dat ik het fijn vind, als ik een afspraak binnen het ledennetwerk heb.  Het kunnen sparren met mijn peers, op welke plek dan ook binnen organisaties, ik zie dat als een groot rijkdom. Wat een schat aan ervaring en kennis is daar. En ik moet eerlijk bekennen dat ik eigenlijk iedereen wil aanraden, die als Ervaringsdeskundige of als Ervaringswerker aan de slag is, om daar lid te worden. Het is een jonge vereniging, die nog veel ‘moet’ leren, maar dat ook dolgraag wil. Net als ik 🙂

The Originals – 11 maanden!

De lieve pups uit het The-Originals-nest zijn alweer 11 maandjes oud. Nog 1 maandje en dan zijn ze alweer een jaar!

  • Hope gaat straks ingezet worden, samen met Freya als peerhond. Vooralsnog gaan ze naar de hondenschool voor de basislessen.
  • Elijah is met Annemarie al erg goed aan de gang met obedience, ook doggydance schuwen ze niet.
  • Snow zit op de hondenschool en vermaakt zich prima bij zijn baasjes.
  • Nik doet het ook goed in de basislessen op de hondenschool.
  • Finn doet samen met Petra de eerste voorzichtige stappen in de agility.

Peer Support

Een van de praktijkopdrachten tijdens het leertraject is om naar zoveel mogelijk initiatieven te gaan, op gebied van peer support en daar dan te gaan onderzoeken.

Vandaag kreeg ik in persoon het verhaal van PEPteam, het Pameijer Empowerment Promotion team, uit de eerste hand van Lenneke Elfers te horen.Gewoonweg wow! Hoe vanaf januari 2009 er keihard aan getrokken is om over herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid de juiste bagage mee te geven aan alle deelnemers van dat team.

Ik voel me erg vereerd dat Len voor mij de tijd heeft genomen om erover te vertellen.Ik vond het aan de ene kant jammer dat ik ‘te laat’ was, om het te zien. PEPteam bestaat namelijk niet meer…

Maar hoe mooi is het, als de behoefte veranderd en daardoor Howie The Harp in Rotterdam is ontstaan. Hoeveel Len ook erover kon vertellen, het was vooral over de beginperiode, ze kon mij niet vertellen…hoe het nu gaat.

Ik hoop dat ik ook te gast mag zijn, daar. Zodat we mogelijk een interactieve les kunnen vullen…Ik hou van elkaar inspireren, verhalen delen en steunen.

Het onderzoeksgedeelte is wb het Leertraject, de interactieve les is mijn eigen invulling. Ik hou van dit soort kruisbestuiving. Wie doet er mee op gebied van peer support? 

Zorro blaft …

Het is een hoge, dwingende kreet. Voor mij klinkt dit alsof hij mij zoekt. Hij is mij kwijt…

Zorro is een 12 jaar en 8 maanden oude gecastreerde border collie reu, die sinds een kleine 2 jaar van alles aan het mankeren is, waaronder erg last van zijn heupen en hij is compleet blind aan het worden, maar een enorme slimpieper. Maar ritsel met iets en hij staat naast je, als een ninjahond (dank aan Ronald Goedemondt voor het beeld). Vanaf een pup van 7,5 week kwam hij bij mij. Lief, eigen-wijs, maar vooral zorgzaam richting mij.

Mijn eerste eigen hond, een border collie. Hij paste precies bij mij. Ik was en ben nog steeds eigen-wijs, echter doordat ik niet zo goed wist hoe ik moest omgaan met mijn binnenwereld en daardoor ook niet met mijn buitenwereld, nam hij het op zich om mij te beschermen, liefdevol aanwezig te zijn.

Naarmate ik steeds beter wist hoe ik met deze twee werelden om moest gaan, op mijn eigen-wijze manier, besefte ik ook dat doordat hij dat deed, hij zichzelf voorbij liep. Hij was niet gelukkig. Toen ik mij dat realiseerde, brak mijn hart. Het kwam door onze relatie, dat hij niet gelukkig was.

Ik wilde dat hij wel gelukkig was, dus ging ik met hem in gesprek. ‘Je mag luisteren naar mijn frustraties, mijn verdriet, maar je hoeft er niets mee te doen. Vrouwtje wil alleen dat je er voor haar bent en niet dat je het gaat dragen voor haar. Jij met je mooie en lieve bruine ogen. Jij bent lief.’ Hij keek mij daarop aan op een vragende manier. ‘Nee, lieverd, je bent ook belangrijk en vrouwtje kan het zelf oplossen.’ Met een zucht ging hij liggen.

Daarna zijn er nog verschillende situaties geweest, waarin ik het ook tegen hem moest herhalen. En steeds ging hij met een zucht liggen.

Tegenwoordig hoeft dat niet meer, echter de laatste tijd merk ik steeds vaker dat hij mij roept. Hij is mij kwijt. Hij ‘ziet’ mij zoals het hoort, als zijn vrouwtje, zijn beschermster, maar hij ‘ziet’ mij soms echt niet staan. Elena, Hope en Freya ‘helpen’ hem mee, ze beschermen hem ook. Vaak komen ze mij halen, als ik niet snel genoeg ben of reageer met mijn stem.

Een dwingende poot, een blaf. Soms reageren mensen uit zijn omgeving geërgerd. ‘Stil, Zorro’ of ‘Nee, Zorro’. Ik reageer vooral met compassie: ‘Wat is er, Zorro? Wat wil jij? Hij laat mij weten wat hij wil…hij is erg goed daarin.

Je kan wel willen dat iemand stil is of iets niet doet wat je wil, maar als je in Zorro zijn geval niet hem voorziet in wat hij nodig heeft: veiligheid, iemand die naar hem luistert, iemand die hem knuffelt en liefheeft, iemand die nee zegt als hij weer om wat lekkers vraagt. Hoe kun je dan van hem verwachten dat hij ophoudt met het blaffen? Of pootjes geven?

Als ik dit meeneem naar andere kanten van mijn bestaan, dan merk ik dat ik ook met compassie kan reageren naar anderen. Wat maakt dat de ander zo reageert? Wat heeft de ander nodig? En wat mogelijk nog belangrijker is: Wat heeft de ander van mij nodig?

Soms is dat een vriendelijk woord, soms is dat gewoon luisteren, soms is dat feedback geven of tips, maar nooit dat ik voor de ander zijn of haar verhaal ga invullen of schrijven. Dat is niet aan mij.

En soms is dat (in Zorro) zijn geval: een knuffel, een aai, een spelletje, eten, zin in wat lekkers of een pilletje voor de pijn. Of een combinatie van het voorgenoemde.

Ik noem Zorro mijn autismehond, maar hij is eigenlijk mijn allessie en ik hoop dat ik nog lang van ‘mijn allessie’ mag genieten. 

Autisme en Herstel

Als ik zeg dat ik hersteld ben van de ontwrichting die autisme heet, dan krijg ik felle kritiek over mij heen.

Van mensen met autisme, maar ook mensen zonder autisme.

Zo ook gisteren een hele discussie met iemand met autisme, boosheid kwam op tafel. En wat ben ik daar blij mee, het is goed om emoties te hebben op dit vlak. Zeker zo’n sterke en krachtige emotie als boosheid.

Waarom? Het woord herstel is een lastig woord. Ik had er in de beginperiode, toen ik er pas mee kennismaakte ook veel moeite mee. Eigenlijk iedereen die ik spreek heeft er moeite mee.

Herstellen doe je als je ziek bent en autisme is geen ziekte, echter ik praat over herstellen van ontwrichtingen die het krijgen van diagnose, een stempel, met zich meebrengt.

Het autisme heeft mijn leven behoorlijk beïnvloed. Mijn broertje heeft de diagnose gekregen en later ik ook. Ik merkte dat ik mij ging conformeren wat anderen zagen als waarheid, ik hospitaliseerde.

Ik accepteerde de diagnose, ik legde mij neer bij de diagnose, toen.

Echter nu niet meer. Ja, ik heb een diagnose, meerdere zelfs. Op sommige momenten ben ik blij dat ik het heb, want er zijn niet veel ervaringsdeskundige op het gebied van autisme, ik kan de brug zijn tussen autisme en herstellen van autisme. En soms ben ik niet zo blij, want dan kom ik mensen tegen die vasthouden dat je niet hiervan kan herstellen.

Zo ook gisteren en hoewel mijn hart steeds luider en sneller begon te kloppen en ik zinnen begon en weer weghaalde, ze weer begon en weer weghaalde, ging ik mij afvragen welke dimensies hier aan het werk zijn, welke kaders. Ik begon begrip te krijgen, want ook ik had moeite met de term Herstel, in het begin en af en toe nog steeds.

Dezelfde discussie voeren we ook binnen de vereniging, sinds dat we ook ervaringsdeskundige vanuit andere hoeken mogen verwelkommen. Wat een rijkdom! Want zij kijken vanuit een ander perspectief naar herstel en schoppen er ook tegenaan.

In herstel, praat men over herstelprocessen. Iemand met ervaringsdeskundigheid, weet wat deze herstelprocessen inhouden, vanuit eigen ervaring, maar leert en neemt de kenniservaring van anderen hierin mee.

Mijn mening is dat iemand met autisme kan herstellen ervan, echter soms teruggeworpen wordt in zijn of haar herstelproces. Dat mag en kan. Er zullen altijd situaties komen op het levenspad, waardoor het weer een prominente rol krijgt. Het mooie aan een herstelproces is dat het na, in mijn geval, een herstelmoment (wat verschillend kan duren) de rol weer minder prominent wordt. Iedereen op zijn of haar manier kan herstellen. En ik bedoel ook werkelijk iedereen.

Ik ben het levende bewijs, dat het kan.

Ik vind het altijd fijn om te praten over bovenstaande, dus mocht je vragen/opmerkingen hebben, dan nodig ik je uit om met mij hierover in gesprek te gaan.

Hoe keuzes kunnen resoneren :)

Danielle Spenner (mijn docent vanaf januari 2019) draait ook elke week kaarten, dan legt ze een wisselend aantal met de rug naar boven. Je mag dan een nummer zeggen, welke je aantrekt of ‘roept’. Binnen 2 dagen draait ze de kaarten dan om en dan zie je welke kaart(en) je getrokken hebt.

Ik doe zelf nu een tijdje mee en ik merk dat ik het blijf doen en zeggen, omdat ik merk dat ik daarmee toch de kaarten trek die resoneren in mij. Ze trekken mij aan. Ze ‘roepen’ mij. Ik neem er dan ook even de tijd voor, voordat ik er 1 of 2 kies.

Ik geloof dat er meer is en ook dat het is om jou zelf te helpen. Mijn schoonmoeder heeft ook een bepaald truukje met een opgeheven tot schouderhoogte arm. Jij moet proberen om het in de lucht te houden en zij duwt het na een vraag naar beneden. De vraag is altijd hetzelfde: Is … goed voor je? In de lucht blijven rond dezelfde hoogte is: Ja, het is goed voor mij. Naar beneden gaan is: Nee, het is niet goed voor mij.

Je lichaam geeft aan wat het nodig heeft en ik denk dat keuzes die je maakt (on)bewust, dat je hoofd en hart dat nodig hebben. Ik heb gemerkt dat hoe meer tijd ik ervoor neem, hoe diepere laag ik aanraak en daarmee de behoefte aanraak en stimuleert wat ik nodig hebt.

De enige manier die werkt voor mij is dat ik mijn hoofd ‘leegmaak’. En dat is met mijn hoofd niet zo makkelijk. Ik moet ‘landen’ en in dit geval is dat elke week dus die kaart(en).

Ik heb gemerkt dat als ik met aandacht ‘land’, ik ook sneller de keuze kan maken.

Deze manier van werken, dus het met aandacht ‘landen’, het resoneren, ergens de tijd voor nemen, dat het niet alleen mijzelf wat oplevert, maar anderen ook. In de huidige maatschappij, waarin het liefst gisteren aan behoeftes voldaan moeten worden en als een behoefte gevuld en vervuld is, direct naar de volgende behoefte, het rappe, het snelle, dat men vergeet om naar zichzelf te luisteren. Het verdragen van de spanning als een behoefte niet direct vervuld wordt of dat je een nee hoort als antwoord. Dat laatste is naar, lastig en moeilijk, zeker als je gewend bent dat het anders gaat. Ik vind dat het mij erg veel inzicht in mezelf geeft, als ik de spanning verdraag en luister naar wat het met mij doet.

Zo ook de laatste weken, vanaf mijn vakantie. In die periode maakte ik een keuze om een nieuwe opleiding op te pakken, vanaf januari, nl Systemisch en Energetisch Werken met Honden. Kreeg ik te horen dat ik iets mag afmaken, fase 3 van Leertraject Ervaringsdeskundigheid in de laatste maanden van dit jaar, vanaf september. En vandaag heb ik gehoord dat ik toegelaten ben tot leergang Maatschappelijk Ondernemerschap voor startende en “tweede generatie”-initiatiefnemers van zelfregie- en herstelinitiatieven vanaf oktober.

Ik hoor jullie denken: WTF? Zoveel? En daarnaast ook het bedrijf/in de WW? Hoe ga je dat doen?

Ja, zoveel! Wel met de nodige planning en overzicht, maar we gaan het doen! In mijn hart, hoofd en lichaam merk ik dat ik dit nodig heb om mijn droom van een bedrijf te gaan runnen of om in een organisatie te werken, waar ik mijn kwaliteiten en talenten kan inzetten. Tegelijkertijd spannend, maar het voelt zo damn goed! Deze keuzes resoneren in mij 🙂

Spirit Of Three – KennelDag 2018

Spannend voor iedereen, maar vooral voor mij. Ik was vaak wel naar een kenneldag geweest, maar nog nooit had ik daarvan de touwtjes in handen gehad. Van alles in mijn hoofd en bepaalde verwachtingen ervan.

Echter deze werden overtroffen. Door omstandigheden heb ik KC Pampus in Almere last minute kunnen regelen, op aanraden van Marjoleine Roosendaal. Wat een mooie locatie!

Helaas kon niet iedereen van het TheOrginals-nest aanwezig zijn, alsook de dekreu-eigenaresse. Dat mocht echter de pret niet drukken. 13 Deelnemers en 9 honden sterk, naast Marjoleine en Rene, de voorzitter van KC Pampus en een vrijwilliger.

In het eerste gedeelte was er een lunch met een knuffel, een klets en broodjes, waarna in het tweede gedeelte Marjoleine de do’s en don’t-s uitlegde aan alle mensen met betrekking op het keuren/showen aan de hand van de hondjes die later werden gekeurd. Ze moesten eerst gaan staan en daarna een rondje lopen. Na een pauze, werden alle hondjes op Zorro na, gekeurd. Na de keuring, waarin iedereen zich van zijn goede kant liet zien, alhoewel sommige het erg spannend vonden, was het tijd voor vragen stellen wat Marjoleine bedoelde in het keurverslag.

In plaats van een bingo, had ik een quiz met 3 vragen en 1 bonusvraag gemaakt. Iedereen die meedeed,  hadden allemaal goede antwoorden, dus iedereen kreeg een klein prijsje mee. Vanwege de hevige regenval op dat moment, hebben we geen wandeling gedaan.

Ter afsluiting gingen we, in het derde gedeelte, een pannenkoek eten bij Pannenkoekenrestaurant Smullen en Spelen in Almere. De aanwezige kinderen hebben zich daar prima vermaakt en ook de pannenkoeken waren erg lekker!

Om een jaar na thuiskomst van een korte week in Duitsland, dit te mogen organiseren is natuurlijk een groot voorrecht. Dus op naar dat de pups uit dit nest hun 1e verjaardag mogen vieren en op naar het volgende jaar! We kijken er al naar uit!

Er zullen snel foto’s en video’s volgen.

Soms …

moet je jezelf kietelen. Ik ben al heel lang op zoek naar een manier wat een mooie aanvulling zou kunnen zijn op mijn peerwork. Nu heb ik al meerdere online-programma’s bij Danielle Spenner gevolgd en een tijdje geleden heb ik mij opgegeven om een webinar weer eens bij haar te volgen over ‘Systematisch en Energetisch Werken Met Honden’, een opleiding die nieuw is in Nederland en die zij ontwikkeld heeft.

Eerlijk gezegd twijfelde ik erover en neigde ik steeds meer naar niet. Dit is niet weggelegd voor mij, dacht ik (oud denkpatroon). Echter tijdens de webinar toen viel mij ineens de gedachte in…wat nou? Wat nou als ik eens de vraag stel om het toch te kunnen doen?

Gisteren kreeg ik haar antwoord en vandaag besloot ik het met mijn vriend te bespreken. In het gesprek kwamen wat vragen naar voren en ik besloot Danielle op te bellen. Uit haar antwoorden, maakte ik op dat het wel mogelijk voor mij is om dit te gaan doen. Niet meer twijfelen…

Vanaf 10 januari 2019, ga ik 8 maanden lang de opleiding ‘Systematisch en Energetisch Werken Met Honden’ volgen in Nijmegen. Dus DOEN!

Voor diegenen die dit ook zeer interessant vinden, HIER kan je meer vinden! Ik begreep dat er nog plekken zijn, zeker die start vanaf 10 januari!

Ik ben happy!!!

Dagboek Nijmeegse 4Daagse

Maandagavond leerden we 2 zussen kennen, Tjitske en Sanne. Nadat ik aangaf dat ik langs de route van Martin in ieder geval zou staan en het leuk zou vinden om hun ook te volgen, wisselden we elkaar telefoonnummers uit en wenste elkaar welterusten.

17.07.2018: De 1e dag: 01:30 Meneer stond naast zijn stretcher te stuiteren, dus die was de hele tent al overhoop aan het halen. Ik ‘lag’ nog…dat heb ik volgehouden tot 02:00 en daarna heb ik mezelf uit de tent getorpedeerd om vervolgens op een drafje naar de wc’s te rennen. Na terugkomst, de laatste dingetjes door besproken en hij zei dat ik wel weer kon gaan liggen. Ik zou nl ong bij 12,5 km, 25 km en 37,5 km staan. Het zou per keer ong 2,5 uur duren. Dus 4:00 starten, zou ong half 7/7 uur zijn. 03:00 stond de bus te wachten en dankzij de goede zorgen door Alwin, met een kop koffie in de mik, gingen ze op pad. 7x 50 km lopers en 1x 40 km veteraan Ronald, in rolstoel.

Dat terug naar bed, kwam er niet van. Nog een berg afwas, wilde nog een wasje met de hand doen, moest zelf nog onder de douche en in de tent opruimen. Meneer was nl weer teruggelopen, omdat hij wat kaartjes vergeten was.

Ik bleek op bijna 15 km te staan in Valburg. 2e stop was zo rond de 28 km in Arnhem. Ik had mooi zicht op de brug en de langsrazende verkeer van de A325. Daar stond ik te ver van de route, dus volgend jaar gaan we dat mooi anders doen. En op 38,0 km als laatste.

Ik kwam op de camping aan, ik ging het badje oppompen, water sjouwen…en toen ik klaar was, toen dacht ik…ik ga eventjes op de grond liggen…zo lekker in het gras…slippers uit en gewoon…

Een uur later werd ik wakker, met de afdruk van grassprieten overal en pijn in mijn rug bij het opstaan.

Tijdens het eten, zag ik een aantal mensen zitten met rode bandjes en in mijn hoofd begon er zich een ideeetje tot iets groters te ontwikkelen.

Durf ik om ze aan te spreken? Echter het moment ging voorbij en we taaide af naar onze tent. Slapen…

18.07.2018: De 2e dag: 02:00 Opstaan, stervenskoud…dus lange broek aan en mijn nieuwe met logo bedrukte vest. Nadat ik de eerste groep mensen had uitgezwaaid en aan Martin had gevraagd of als er nog mensen interesse hadden, om ze dan toe te voegen aan de groepsapp, die ik ging aanmaken. Ik vind nl dat als ik toch voor 1 iemand sta, dat ik dan net zo goed voor anderen ook kan gaan staan. Eerst Jeroen en daarna Jeffrey kwamen erbij.

06:15 toch maar in de auto gaan zitten, verwarming aan en terwijl de ramen steeds beter door te kijken zijn, af en toe in slaap vallen en opschrikken. Een klein half uur later stond ik op de 1e stop op de groep te wachten. 4 Mannen kwamen eraan. Allemaal inmiddels toegevoegd aan de app.

De eerste stop was in Alverna, op 13 km. Tweede was Maasbandijk in de lus. Dus ik dacht, laat ik ff boodschappen tussendoor gaan doen. Toen ik net klaar was, toen werd ik opgebeld: Schatje, ik stop ermee. Mijn knie wil niet meer. Ik: Wacht, ik kom eraan. Ik heb nog tape. Heel gedoe, vanwege drukte en niet toegankelijke wegen en toen ik uiteindelijk in Balgoij aankwam, toen was meneer al verder gelopen. Hij ging toch niet opgeven. Ook nog ergens een tas opgepikt, die daar was blijven liggen. Helaas, niemand tegengekomen die een tas zocht. Dus meegenomen, foto gemaakt en op fb-pagina van de 4daagse geplaatst, en volgende ochtend is door Martin de tas afgegeven op de wedren. Op naar de 3e stop, maar eerst had mijn auto ook nog dorst. In de tussentijd, hoorde ik dat Tjitske nog bij de 1e EHBO-post zat. We maakte ons zorgen of ze het wel ging halen. Dus nadat de mannen langs kwamen, toen belde ik haar op. Ze liep helemaal alleen, achteraan, mensen gingen opruimen, mensen riepen tegen haar dat ze het toch niet ging halen…ik snap dat niet, want ik ervaar dat als demotiverend en verdrietig. Ze had 3 uur lang gewacht, totdat ze werd geholpen. Ik wilde op haar wachten, maar zij zei dat ze toch alleen maar langs kwam stiefelen, dus dat ik daar niks aan had, dus ik heb mijn spullen ingepakt en ben na een halfuur weggereden. Bij de camping aangekomen, weer eenzelfde ritueel als de dag ervoor, zonder het water dragen. Gewoon even op de grond zijn, het gras voelen … en weer werd ik een uur later wakker. Net op tijd om de laatste bus te horen aankomen. Wat bleek, Tjitske was iemand tegengekomen die tegen haar gezegd had, toen je aan het bellen was, toen liep je veel beter. Ik ga met jou verder lopen. Ze heeft daarna een topprestatie geleverd, door nog voor 17:00 uur binnen te komen. Wat een enorme mentaliteit en (veer)kracht! Halverwege kregen we het nieuws dat Martin zijn moeder was uitgevallen. Was letterlijk gevallen en had haar knie en elleboog flink gekneusd. Dat was wel flink balen even. Na het eten, ging iedereen bijna direct naar bed. Op naar de 3e dag.

19.07.2018: De 3e dag: 02:10. Het opstaan ging lastig, maar moest. Ik was er eerder uit dan Martin en heb hem ff van zijn stretcher gelicht. Na het uitzwaaien van de kanjers! Boeltje opgepakt en in de auto gedaan. En gaan rijden.

Stop 1 was op ong 8 km afstand, in Malden. Heren waren goed op dreef, om 06:05 kwamen ze aangelopen. Nadat ze waren doorgelopen, ging ik wachten op de dames. Op een gegeven ogenblik, na een dik uur, ging ik vragen waar ze waren…liepen ze een stuk verder. Hm, zomaar mij gemist…Er was nl in de tussentijd een auto ertussen komen te staan en die blokkeerde mij. Maar goed, snel alles ingeladen en op naar stop 2: Plasmolen, naast een dj, die flink stond los te gaan om 08:00. Fantastisch overigens dat gevoel wat erbij komt kijken. Stond gewoon, terwijl ik wachtte op de lopers, te dansen en mee te zingen. Ik voelde mij ineens vol leven en energiek. Jeroen kwam als eerste en die was ook snel weer doorgelopen, daarna de andere mannen. Sanne kwam aangelopen en na een korte stop is zij ook doorgelopen. Tegen die tijd, moest ik erg nodig naar de wc…(hoe toepasselijk in Plasmolen)…dus ik appte dat ik dat ging doen en in ene lag ik op de grond: wilde de grond wel eens van dichtbij weer bekijken. Handen open, zere knie. Gelukkig liepen er ambulancepersoneel rond en die tilden mij van de grond op mijn voeten. Ze keken naar mijn wonden en zeiden goed ff schoonmaken en daarna drogen aan de lucht…leuk als je dan mensen moet verzorgen. Teruglopend vanaf de toiletten naar de auto, had ik contact met Tjitske en ze is mij voorbij gelopen. Op naar stop 3, maar eerst langs de supermarkt. Stop 3 was op 34 km ong. Ik kon niet dichterbij de Zevenheuvelenrug bij Groesbeek komen. Ik kruis liever niet de lopers. Het is namelijk erg lastig om na een bepaald tempo ineens stil te moeten staan of af te remmen. Je moet namelijk dan weer opstarten en dat, is als je al het een en ander onder weg te verduren hebt, bijna niet te doen.

Jeroen kwam als eerste, samen met een bekend gezicht: Marnix. Die was al eens eerder langs geweest en na telefoonnummer uitwisselen, ook toegevoegd tot de groepsapp. Na een kwartier, liepen ze door. Ook Roberto, die alle dagen al met Jeffrey mee liep, werd toegevoegd tot de whatsapp-groep. Rond 13:00 waren ook Martin, Roberto, Jeffrey en een onbekende jongen aangekomen. De jongen had niks bij zich, heel erg goed voorbereid, maar niet heus. Dan toch ook knap dat hij het tot dat punt al had gelopen. Kwart over vertrokken ze naar de Zevenheuvelenrug. Dit hebben ze continue gelopen, waarna ze rond kwart voor 4 tot 16:00 allemaal langs kwamen lopen. Voor allemaal een flesje water in de handen gedrukt. Toen ik daar moest wachten, heb ik langs de kant van alles lopen aanmoedigen. Daarna terug naar de camping, even een detour voor een laatste dag boodschappen doen. Aangezien ik last had van mijn knie en rug, gevraagd of ik dit keer niet al teveel hoefde te sjouwen en de auto bij de tent mocht laten staan. Dat mocht gelukkig.

20.07.2018: De 4e en laatste dag: 02:00 kreunend van mijn matras de tent uitgerold, gespeedstrompeld naar de wc’s. Snel aangekleed en auto gereden naar de vriezer om de boodschappentas eruit te vissen en toen naar de receptie. Daar stond Alwin al met koffie klaar. Koffie in de mik en gaan.

Ik werd ge-apped: ‘Schatje, kun je dat meenemen? Ben dat vergeten’. Ik werd gebeld: ‘Caro, kun je mijn ah-tas meenemen en o ja, mijn oplader ligt ook ergens in mijn tent…kun je die zoeken?’. Dus ik zoeken, geen oplader. Word ik ge-apped…we zijn er bijna, nog 900 meter…WTF!!! Ik alles in mijn auto getieft en gaspedaal werd stevig ingeduwd om op tijd bij de 1e stop aan te komen. ‘We lopen door, want we gaan wel bij mijn moeder stoppen.’ Ok, dus ik ving de 2 mannen die daar vrij kort achteraan liepen. Nadat die vertrokken, ben ik naar de 2e stop gereden. Daar stond een echtpaar klaar voor de mensen. Superlief. Brachten koffie en thee etc. Ik raakte met hen in gesprek. Woonde daar al bijna 50 jaar, naar alle tevredenheid en ze vonden het supergezellig om 1 dag in het jaar, zoveel ‘bezoek’, ook wel aanloop te krijgen. Ze deden het verzorgen met veel plezier. Ik ging weer in de auto zitten, wachten…en toen kwam er een peloton soldaten aangelopen, rechtstreeks waar ik stond…het enige wat ik kon voortdenken was Ja maar, ja maar…Commandant die de orders schreeuwde, riep in het voorbijgaan: Kwartier pauze, we gaan zo weer verder. Ik ging uit mijn auto, om het schouwspel te aanschouwen. Ik heb daar een foto van gemaakt en verstuurd via de groepsapp:

Ook is Martin gefotografeerd met ons t-shirt: HIER! En de ANDERE! Op de ene foto is ook Jeffrey te zien.

Zonder al teveel gedoe, naar de 3e stop: vlakbij Vianen. En nee, niet het Vianen bij Utrecht. Heerlijk rustige plek, waar iedereen, eerst Jeroen voorop en daarna de andere 3 mannen volgden. Na een kwartiertje, kwam er in ene in sneltreinvaart een ambulance, vanuit de verte op ons afgestoven. We drukten ons zelf snel tegen de zijden van de weg, maar die minderde niet eens zoveel vaart. Hopelijk is alles in orde gekomen met diegene waarnaar de ambulance onderweg was. Op naar de 4e stop, in Malden, naast de Hema. Ik dacht, laat ik eens de Hema binnenlopen…dicht natuurlijk. In ieder geval had ik een goede stek. De dames waren al verder gelopen, helaas net gemist. De heren na een korte stop, gingen verder. Op naar de laatste kilometers.

Natuurlijk ook nog eentje van ons samen!

De 5e stop, bij Irado, vlakbij het UMC Radboud. Daar waren de ouders van Martin. Zijn moeder was gelukkig opgeknapt en wilde graag nog de laatste kilometers meelopen.

Na een laatste foto, ging het illustere viertal op de finish af en ik ben naar de camping teruggereden. Wat was ik trots! Al mijn lopers hadden de finishlijn gehaald. Samen hadden we dat gedaan!

Bij terugkomst zag ik dat de dames al bijna klaar waren om te vertrekken. Na kennis gemaakt te hebben met hun familie, heb ik aan Tjitske haar een van mijn bandjes gegeven: Het SocialRun-bandje, waarop staat #meedoeniswinnen.

Ik heb de hele week ook dat bandje bij mij gehad. Voor mij was dat namelijk ook zo. Ik voelde mij onderdeel van het grote geheel, verbonden met iedereen. Echter het maakt voor mij niet uit in welke rol je de 4Daagse hebt meegemaakt: degenen die gelopen hebben, degenen die hebben moeten opgeven, degenen die verzorgt hebben, degenen die van de organisatie waren, degenen die de stad eo hebben ontvlucht, degenen die gefeest hebben tot in de late uurtjes, degene die thuis zijn gebleven etc etc: allemaal hebben ze hun steentje op hun manier bijgedragen en allemaal hebben ze meegedaan!

Dus … volgend jaar weer!

Dit keer ga ik de organisatie doen van alle afstanden. Iedereen is welkom om de gehele week verzorgt te worden door ons. Je kan ook doneren, zodat ook andere lopers ook kunnen meedoen als ze op dat moment dat nodig hebben. Ik zal nog een pagina aanmaken hoe of wat.

Ik heb er zin in. Jij ook?

Dagboek Nijmeegse 4Daagse – Voorbereiding

Mijn vriend Martin deed voor de 4e keer mee met de Nijmeegse 4Daagse. Sinds ik hem ken, heb ik hem 2x binnengehaald op de laatste dag.

Ik kende hem net een maand en toen belde ik hem om half 3 om te vragen of hij al wakker was. Dat was de 98ste 4daagse. Zo ging het ook de 99ste. De 100ste was hij uitgeloot en daar had hij flink het zuur van. Zo zuur, dat hij toen besloot om nooit meer te lopen. Dat hield hij welgeteld 1 jaar vol, de 101ste liep hij ook niet.

Wel gingen we elk jaar op de laatste dag zijn moeder ‘binnen halen’. Zijn moeder liep wel steeds en we wilden haar graag op deze manier steunen. Vorig jaar keken we samen naar het Nijmeegse journaal en toen vroeg ik aan hem van: is toch wel een apart sfeertje daar. Ja, kreeg ik als reactie. Mis je dat niet? Ja. Wil je dan weer gaan lopen en zal ik dan meegaan als ondersteuning? Ja.

Ik ben nl niet iemand die ff wat kilometers gaat lopen, wil liever zorgen dat anderen kunnen lopen. Heeft voor mij ook met mijn overprikkeling te maken, vandaar dat ik ook altijd een beetje achteraf sta en stond.

Dus na wat regelwerk en de nodige voorbereiding, kwamen we op zaterdag 14 juli aan bij de camping De Eikelaar. We waren in mei al een keer wezen proefkamperen bij Alwin en Bernadette en dat was toendertijd hard nodig, want we kwamen erachter dat we niet de juiste stekkers hadden en dat het nogal onhandig was om honden mee te nemen en nog veel meer. Elk jaar is het nl stervensheet en dit jaar zou geen uitzondering worden. Mijn ouders waren zo lief om allevier de hondjes op te vangen. Dit keer waren we beter voorbereid.

Na de tent opzetten, welke binnen een kwartier stond. De partytent neerzetten, ging bijna 2 uur overheen (eerste keer opzetten en het was dus uitzoeken). Daarna kon ik eindelijk de tent gaan indelen. Na een korte boodschap bij de plaatselijke supermarkt en avondeten, besloten we naar bed te gaan…ten minste ons wurmen in de binnentent, deze ook sluiten ivm de vele vliegen en muggen, goed liggen op een luchtbed is niet eenvoudig…

De volgende dag rolden we ons bed uit, sprinten naar de wc’s en bij terugkomst een broodje met koffie…ff zitten, ff bijkomen. Vermoeiend hoor, opstaan vanuit een tent en dan naar de wc gaan. Om 12:00 wilde Martin op de wedren zijn om zich aan te melden, dus in de auto en op weg. De wedren begon al vol te lopen met allerlei mensen. Er waren kraampjes, waar bovenop stond aantal kilometers en bij 40 km lopers een afbeelding van een wandelschoen of een gladiool. Om 13:00 ging alles open en wij stonden gelukkig in de schaduw, maar de welbekende goodybag met allerlei leuke dingetjes erin was toch wel gauw in bezit van Martin. Aangemeld, dus nu relaxen.

Per dag heb ik een stukje geschreven, hoe het ons verging!

Ok, wat Nijmeegse 4Daagse feitjes.

  • ‘Binnenhalen’ = In Nijmegen staan op de Via Gladiola. Druk druk druk x3. Lopers krijgen een gladiool, er is veel spektakel (zoals veel muziek, een dansende agent bij een verkeersovergang).
  • Nijmeegse 4Daagse bestaat al sinds 1916. Het is 4 dagen lopen met 3 verschillende afstanden, nl 30, 40 en 50 km. Vanaf 12 jaar is deelname mogelijk. De afstand waar een R bijstaat, is de afstand waarvoor er minimaal moet worden inschrijven en wordt bepaald aan de hand van de leeftijd en geslacht. De minimale afstand wordt de Reglementaire afstand genoemd. Het is NIET mogelijk minder dan de reglementaire afstand te lopen.Kiezen voor een hogere afstand dan uw reglementaire afstand is wel mogelijk. De afstand waar een K bijstaat, is de afstand waar u ook voor mag inschrijven. Maar die afstand is gezien uw leeftijd en geslacht dus niet verplicht. Die afstand noemen we daarom Keuzeafstand.Let op: als de Vierdaagse eenmaal begonnen is, kunt u niet meer van afstand wisselen. U dient dan alle vier de dagen de afstand te lopen waarvoor u zich heeft ingeschreven.Mannen met geboortejaar:
    2003-2006 30km R 40km K 50km K
    2000-2002 40km R 50km K
    1969-1999 50km R*
    1959-1968 40km R 50km K
    1958 of eerder 30km R 40km K 50km K

    * Voor mannelijke militairen geldt als reglementaire afstand tevens de 40 km indien zij ten minste tien kilogram aan bepakking meedragen.

    Vrouwen met geboortejaar:

    2003-2006 30km R 40km K 50km K
    1959-2002 40km R 50km K
    1958 of eerder 30km R 40km K 50km K

     

Ruimte

Op de een of andere manier is ruimte een terugkerend item in mijn leven, dus hoog tijd om daar een blog aan te wijden.

Bij de eerste bijeenkomst van de 2e fase leertraject had ik een kaartje getrokken waarop stond: Als ik een winkel zou hebben, dan zou ik …

Continue Reading

Geen land mee te bezeilen

Gisteravond toen had ik een contact met iemand en toen gebruikte diegene de woorden: ‘… met die persoon valt af en toe geen land mee te bezeilen’.

Ik had twee reacties, die ik zelf wel mooi vond dat ik ze had, moet er ook nog steeds een beetje om grinniken, vooral om de tweede reactie.

Continue Reading

God(in), je bent ook maar een mens…

Die woorden zeg ik nu letterlijk in mijn hoofd en ik besluit direct een blog te schrijven. Heerlijk als dat zo kan.

Iig ik zeg het dus letterlijk in mijn hoofd en dat komt eigenlijk nav een contact, wat mij heel erg raakte.

In de wereld van de goden en godinnen, heb je voor elke zaak/taak een god of godin die daarvoor is en een god of godin heeft meerdere zaken/taken. In de Noorse mythologie heb je de godin Freya en zij is een vechtersbaas, een Walkure (een strijdgodin, een lelijke heks die ten strijde trekt met wapens en al), de godin van vruchtbaarheid, liefde en schoonheid en met haar 2 boskatten, een zwarte en een witte, stond zij ook voor magie.

Continue Reading

Huilen

Verdriet overmand mij, niet alleen qua gedachten, maar ook de emoties die daarbij horen.

Ik moest gisteravond huilen, heel hard. Eerst in mezelf, uit onmacht. Later bij mijn vriend.

Continue Reading

Verlies

Jaren geleden, het jaar 2013, eerste week van november, toen zweefde ik met mijn poezelige voetjes in hogere sferen.

Ik vloog toen met een select gezelschap van 13 naar New York, op studiereis. Een onbewuste droom buiten mijn comfortzone, die ik graag nogmaals nu bewust als doel heb.

Maar daarover gaat deze blog dit keer niet.

Continue Reading

Over leven

14 juni 2017 deelde ik deze foto met onderstaande tekst:
Hm…
Ik wilde jullie niet deze foto onthouden, waar ik vanaf maandag al naar aan het kijken ben.
Ik heb in de ambulance infuus gehad en ook later is daar bloed vandaan getapt.Ik wilde dat dat het enige was waar ik tegenaan loop, niet dus.
De vermoeidheid houdt me momenteel gegijzeld, het toilet ook trouwens.
Continue word ik overvallen door overprikkeling en dat is niet tof.
Mijn ogen dichtknijpen, de situatie uitgaan, veel slapen, steeds vragen om iets te herhalen (omdat ik het niet hoor, ineens overvallen wordt door overprikkeling), dicht ook op het randje lopen van uitbarstingen van laat me met rust als er over in mijn ogen onbenulligheden wordt gesproken en over mijn grenzen wordt gegaan en ik het niet kan benoemen dat het zo is. Waar is mijn ruimte gebleven om na te denken?

Continue Reading

Zicht op Diagnose

Een diagnose is een term, een omschrijving van het lijden op psychisch gebied, die wordt gebruikt in met name de psychiatrie. Hierdoor kunnen alle zorgprofessionals met elkaar praten en weten ze bijna precies waar ze het over het met elkaar hebben. Een diagnose is, samen met andere diagnoses, opgenomen in de DSM, een handboek geschreven in het Engels. Inmiddels zijn daar meerdere versies van en zijn we aanbeland bij versie 5.

Continue Reading

De magie van een oriënterend gesprek

Toen ik zo’n kleine 2 jaar geleden in de laatste loodjes van mijn opleiding zat, overspoeld door alle zaken die daarbij horen en onzekerheid ten top, besloot ik de vacaturebank voor de zorg op te gaan zoeken en deze met ogen als haviken te gaan volgen. Ik wist namelijk, dat ondanks een poging van mijn kant om van mijn stageplek tijdens mijn laatste studiejaar, een werkplek na mijn studie ervan te maken, dat het op mijn stageplek ging eindigen. Ik weet nog dat op dat moment ik zeer vermoeid was door alles wat op mijn bordje lag, met een vooruitzicht waarbij ik geen inkomen na mijn studie had.

Continue Reading

Veranderingen

Aan de vooravond van het 1-jarig bestaan van mijn bedrijf, merk ik dat ik bezig ben om allerlei veranderingen door te voeren. Beslissingen waar ik heel lang tegenaan heb lopen hikken, tegenhouden, doorloop ik nu, alsof ik er geen enkele moeite mee heb. Ik snap soms niet waarom dat zo is. Ik weet dat het nodig is, maar toch kan ik het dan op de een of andere manier niet. Pas als de tijd, de deadline zeer dichtbij is, dan kan het pas, gaat het pas. De blokkade is dan weg.

Ik ben geloof ik dan ook op mijn best. Als ik eerder het doe, dan ‘klopt’ het niet. Zo’n onderbuikgevoel, zeg maar.

A leap of faith, een sprong van vertrouwen…en een hoop hoop en een hoop kansen.

 

Er komen dus veranderingen aan … hou de website in de gaten, want voordat je het weet … dus hierbij even een klein woordspelletje:

De nieuwe website komt eraan …

Tot die tijd, blijft deze bestaan 🙂

Een nadenker …

Soms heb je dat wel eens. Ineens iemand die iets zegt of doet…of een film of in mijn geval een documentaire.

De film Crazywise, is een film die heel erg veel goede kritieken krijgt en ik stond er eerlijk gezegd wat ambivalent tegenover. Zeker als de kritieken zo goed zijn, dan krijg ik het gevoel dat het ergens niet klopt.

Continue Reading

Perspectieven en Honden

Vandaag de volgende situatie meegemaakt:
Op mijn werk, mogen er honden mee. 1 van de honden lag aangelijnd aan een paal, terwijl zijn vrouwtje aan het werk was. De hond lag in een loopgebied, onbeheerd.
Er lopen ook andere mensen met hun honden, ik ook oa.
Ik ben de baas over mijn roedel honden en als ik vanuit hun perspectief kijk, dan beinvloed dat de keuzes die ik maak.
Ik zal nooit de keuze hebben gemaakt om de hond daar neer te leggen. Ik zou zorgen voor iemand van mijn collegavrienden om ff op te letten of de honden in de bench (1 van mijn benches staat daar) te doen. Maar dat terzijde.

Continue Reading

Heb jij dat ook wel eens?

Heb je dat ook wel eens?
Dat je iets bedenkt, het uitvoert en het vervolgens ‘vergeet’.
Daar heb ik dus iig last van.

Ik had vandaag ineens een helder moment: Een neus voor herstel. Dus ik snel kijken op kvk.nl. Wassie verdorrie al ingepikt.

Het mooie was: door mezelf geregistreerd.

Was ik dus ff opgelucht …

Geraakt

Aan de avond of eigenlijk nacht van morgen, merk ik dat ik geraakt word.

Morgen na morgen zal er voor diegene niet meer zijn, echter ik merk dat er mensen zijn die dat niet willen.
Het is ook zo ontzettend tegenstrijdig, over het algemeen strijd je om te overleven, alleen deze bijzonder dappere persoon strijd tegen het leven.
Wat is dan mooier dan om op dat moment zelfregie te krijgen en je eigen dood te regisseren?
Hoeveel mensen krijgen die kans niet.
Zij wel.

Continue Reading

Triggers en depressies

Engels woord wat staat voor een prikkel (frequentie, maar ook grootte) wat ervoor zorgt dat je in het midden van je herstel weer komt te staan of zelfs teruggeworpen naar het begin.

Ik las daarnet bij iemand een stuk over hoe vakantie voor diegene een trigger is om juist in verkeerde patronen te komen. Ik kan me wel wat erbij voorstellen, alhoewel mij het meer gaat om de agenda, zowel een te lege agenda of juist een te volle. Beiden zorgen dat mijn adem stokt.

Continue Reading

Veiligheid

Ik heb er nooit erg bij stilgestaan en het leek voor mij ook niet van toepassing, maar het laatste jaar is voor mij het thema veiligheid wel een belangrijk onderdeel geworden van mijn leven, zowel werkend als privé.

Continue Reading

Spanningen weerstaan

Om een mooi, niet aan de zorg gerelateerd, voorbeeld te noemen. In de wereld van het fokken, een andere passie van mij, is de grootste investering die je moet doen: wachten, geduld hebben, de spanning van of alles wel lukt, weerstaan.

Continue Reading

Authentiek

Ik moest om de een of andere reden terugdenken aan deze lezing.
Authentiek komt in mijn hoofd op:
Er zijn, het vastpakken, het in de ogen kijken, het kunnen bereiken van soms het onmogelijke wat ik wel mogelijk acht, de ruimte geven en (durven en kunnen) innemen.
Mooie lezing, waarbij ik bij aanwezig mocht zijn, wat een mooi en bijzonder mens, die Dirk de Wachter.

https://www.youtube.com/watch?t=968s&v=zswzh4fiPwU&app=desktop

Stress

Stress is wel een dingetje voor mij, heb ik de afgelopen periode weer eens erg duidelijk gemerkt.
En niet een klein dingetje, maar best wel een behoorlijk groot dingetje en aangezien het steeds maar terug komt in mijn leven, ben ik de afgelopen weken/maanden het gaan onderzoeken wat de betekenis daarvan is voor mij.

Wat heel opvallend is, dat men direct stress linkt aan het autisme wat ik heb, wat bij mij tot ergernissen leidt. Ik ontken het niet, echter wat ik zie gebeuren is dat men dat continue dan naar boven laat drijven. Het autisme lijkt dan leidend alsook lijdend, echter het autisme moet in mijn ogen niet leidend zijn, ik ben volgens mij nog altijd de enige die hierdoor lijd en daardoor ben ik diegene die leid.

Continue Reading

Wauw

Vandaag precies een week geleden, liep ik te stuiteren. Het was een langgekoesterde droom, steeds maar uitgesteld, maar nu dan toch werkelijkheid: Mijn eigen bedrijf.

Mijn streven is om laagdrempelig te zijn, geen wachtlijsten te hebben en benaderbaar voor allerlei opdrachten, mits ze passen in mijn bedrijf.

Het plan is om regelmatig een uurtje online te zijn om in gesprek te zijn. Dit is een gratis uurtje.