Categorie: Inspiratie

My road/Mijn levenspad

To live my life in this world

Where my road is paved with loss and bad experiences

Where I and my name is made irrelevant

To be just one of the caseload, just a number

When my lights are no longer shining bright or not at all

That’s when I need to find Hope, to play, be cool, feel the good experiences, to sing like a crow, to draw with all the colors in my box and make loads of goals, dreams and wishes

To not ask myself why these bad things always happen to me

But to reach within myself, like myself for who I am and what I can become

To follow my dreams and reach 100% potential of me!

Om mijn leven te leven in deze wereld

Waar mijn weg/pad bezaaid is met verlies en slechte ervaringen

Waar ik en mijn naam niet belangrijk zijn gemaakt

Om maar 1 van de caseload te zijn, een nummertje

Wanneer mijn lichten niet langer schitterend stralen of helemaal niet

Dat is wanneer ik op zoek ga naar Hope, om te spelen, cool te zijn, de goede ervaringen te beleven, om te zingen als een kraai, te kleuren met al de kleurtjes in mijn zeepkist en een hoop doelen, dromen en wensen te maken.

Niet meer mezelf afvraag waarom deze slechte dingen altijd mij overkomen

Maar om in mezelf te reiken, om mezelf lief te hebben om wie ik ben en wat ik ga worden

Om mijn dromen te volgen en om 100% potentieel van mezelf te bereiken!

Spreekt deze tekst je aan?

Dit is een gedicht van mij, die ik graag met jullie wil delen, omdat het omschrijft hoe mijn weg is geweest en hoe ik ben hersteld van wat mij is overkomen. Hoe ik zelf de regie weer heb (her/ge)vonden, maar ook weer het vertrouwen in mezelf en in anderen.

Door wat ik doe met mijn coachingsbedrijf, kan ik handen en voeten geven aan wat ik wil en dat is anderen laten ervaren, wat ik heb ervaren en nog steeds ervaar, namelijk steeds een stapje verder in mijn proces, mijn levenspad komen. Dieren zijn voor mij altijd belangrijk geweest, in mijn lijden, alsook in het herstelproces.

Mijn dieren zijn honden, van het ras border collie, inmiddels heb ik 5 kanjers, bijzondere dieren in mijn huidige leven: Zorro, Elena, Hope, Freya en Nik.

Nik woont in gastgezin, maar zie ik geregeld. Elena en Freya wonen bij mijn ouders en zie ik enorm vaak, gelukkig maar! En Zorro en Hope wonen bij mij.

Ik merk in het coachen, omdat ik niks vraag van mijn honden, dat ze graag aan het werk gaan, ook al vinden ze het woord werken niet passen wat ze doen. Ze helpen de mensen, die door mij gecoacht worden, op een bijzondere manier. De dimensie Energetisch geven ze op eigen wijze inhoud.

Ik noem mezelf een systemisch, energetische en ervaringsdeskundige coach met de peerhond als co-coach. Het omvat voor mij alles wat ik doe en wat ik inzet. Natuurlijk heb ik nog veel meer hulpbronnen in het gehele proces, waaronder peer support.

Zoals ik al begon: Spreekt deze tekst je aan? Zou je samen met mij het potentieel wat in jou zit eruit willen halen? Of wil je juist met mij kijken hoe we je slechte ervaringen en verlies van rollen/banen/vrienden of andere nare ervaringen kunnen vormgeven, zodat je een stap of meerdere stappen kan nemen in je herstelproces. Dit kan individueel, maar ik heb ook gemerkt dat het juist helpt als er meerdere deelnemers zijn. Dat is de reden waarom ik ook groepssessies/workshops aanbiedt. Treedt binnen in mijn coachingsbedrijf!

Mooie feedback

Soms is het echt thuiskomen, dat coachen en normaal geef ik daar niet op deze manier aan over, in verband met mijn eigen overprikkeling in drukke gelegenheden. Afgelopen dinsdag had ik een gesprek met iemand in een drukke omgeving en die gaf zoveel dingen aan, dat er al direct wat ging ontstaan. Ik kon mezelf niet bedwingen en gaf dit bij diegene aan. Op haar beurt stond diegene er ook voor open om zonder hond en ondanks de drukte om ons heen, een korte sessie te doen en dat ging verrassend goed.

Het mooie was naast de inzichten die ze meenam naar huis, was dat ze mij van feedback voorzag en dat ik zelf ook met mooie inzichten naar huis ging, helemaal glunderend.

Diegene gaf aan dat ik een hele rustige, basishouding heb, waarbij ik een neutrale (maar met nieuwsgierige blik) gezichtsuitdrukking heb. Ik vraag door en ik bespreek ook dingen die opvallen, confrontatiepunten, welke mogelijk als een aanval gezien kunnen worden, maar door de manier waarop ik het bespreekbaar maak, is er ruimte om erover in gesprek te gaan. Ze ziet aan mij dat hier een passie van mij ligt (ten minste volgens mij stond die voor haar neus te springen, dat die er was) en dat ik voor deze vorm van coachen erg geschikt ben.

Wauw! Dankjewel voor deze feedback, want het komt overeen met hoe ik mij voel als ik zo aan het coachen ben: enthousiast, nieuwsgierig en heb vertrouwen in mezelf, de ander en wat er kan ontstaan. Die laatste dingetjes zijn niet altijd vanzelfsprekend en daar moet ik mezelf geregeld aan herinneren.

Zelf ben ik met het volgende inzicht naar huis gegaan, namelijk dat op het moment dat de situatie erom vraagt, ik mij kan focussen op wat ik doe en dat wat betreft de overprikkeling aangaat, ik mij daarvoor kan afsluiten. Een recente ontwikkeling dat mij dat op eigen kracht lukt. Voorheen had ik de hulp van anderen daarbij nodig en heb in het verleden daar door middel van Sensorische Informatieverwerking-therapie handvatten voor gekregen. Die helpen echter tot op zekere hoogte en dit is van een heel ander categorie. Voor mijn gevoel ligt dit op een veel diepere, fundamenteler niveau.

Voor wie hier ook tegenaan loopt en graag meer wil weten over hoe dit mij lukt, ik ben coach (in opleiding) en binnen enkele sessies kan ik jou leren hoe dit mij gelukt is.

Ik dacht dat ik het wist …

Ik weet hoe het zat, ten minste dat dacht ik…je weet wel met dat voelen. Binnenwereld ontdekken, woorden aan wat daar gebeurt leren geven, al dat wat ik met het leertraject begonnen was. Nou, die zeepbel werd doorgeprikt al in de eerste paar opleidingsdagen Systemisch en Energetisch Werken met Honden.

Welke leerstijl heb jij? Daar begon het mee. Ik las alles door, beredeneerde alles en kwam tot de conclusie: alles. Toen gingen we een oefening doen en daar kwam naar voren dat ik een denker ben, qua leerstijl.

Hm…

Het voelde voor dat moment alsof dat het verkeerde antwoord was. Over vol oordeel en perfectionisme gesproken. Dus zoals het altijd bij mij gaat: Ik besloot als leerdoel te nemen dat ik moest leren gaan voelen: Ik wil leren om in contact te staan met mijn gevoelens.

Een lange weg te gaan, dacht ik.

Ik zag tegen een aantal oefeningen op, het energetische gedeelte met name. Ik besloot om bij de HerstelAcademie Delft mindfullness-lessen te gaan volgen bij Inder.

Ik zag dus beren op de weg, allerlei soorten: grote, kleine, bruine, witte…

Inmiddels weet ik dat ik de goede richting opga. Het voelen spreidt zich, met hulp van Inder en met Danielle,  uit.

Dankzij het denker zijn, dacht ik dat het voelen iets eenvoudigs was en dat ik dat niet kon, daarvan dacht ik chips, wat een loser ben ik zeg. (Oordeel)

In de opleiding zit ik niet alleen, 6 prachtige dames doen ook mee. 1 van de prachtige dames, vertelde de eerste keer dat ze een puppy was, qua voelen. Ik voelde mij een prematuurtje.

Les 4 kreeg ze een groot compliment, net als de rest, dat ze prachtig gecommuniceerd hadden met honden via een foto en dat ze nu echt puppy af was.

Op dat moment voelde ik mij nog een puppy.

Een andere prachtige dame, een vrij heftige intens voelende dame, doet al zoveel voelen, dat ik mij nog meer een puppy voelde.

Zucht: ik heb mij altijd zo gevoeld en deels komt het ook omdat ik mij altijd spiegelde aan anderen. Als ik keek naar leeftijdsgenoten tijdens mijn tienerjaren, alsook tijdens mijn jongvolwassen periode, dan was als ik hun leven met mijn leven vergeleek, dat ik altijd een soort van achterliep. Hierdoor voelde ik mij altijd minder. Laatste tijd moet ik daarvan zuchten. Ook als ik op social media meelees, hoe anderen hun moment pakken en bij mij? Bij mij blijft het stil.

Niet stil stil, maar stil als in …

Mijn ademhaling veranderd, wordt hoger. Mijn bloed stroomt sneller. De druk neemt toe. Negatieve gedachten kloppen op mijn voorhoofd: ‘En wat heb jij bereikt?’ ‘Zie je wel dat er iemand anders weer je voor is’ ‘Tja, wat verwacht je nou? Dat iemand jou ziet staan’. Hoofdpijn bonkt op mijn hoofd, ik slik.

Tegenwoordig adem ik een paar keer diep in en doe een visualisatie-oefening. Adem in en adem uitttt.

Ik moet mezelf dwingen om af te remmen, niet alleen in mijn gedachtengang, mijn denkpatroon, maar ook om de focus te leggen waar het voor mij van belang is: nl op mijn eigen proces in het hier en nu.

Mijn proces is iets moois en kostbaars. Een dierbaar bezit! De weg die ik al heb afgelegd en wat er voor mij ligt is veelbelovend.

Het een en ander heb ik al mogen afsluiten en er is een reden waarom ik deze opleiding ben begonnen. De dingen die in de modules stonden, die spraken mij aan en dat deden ze niet voor niets.

Zoals ik al vorige week het nodig vond om te benoemen dat ik mezelf serieus neem, is dat ik mijn proces ook serieus neem.

Tijdens de oefening met communiceren met de hond, kreeg ik van mijn studiegenoot (die Zorro deed) en van de hond met wie ik communiceerde los van elkaar het woord loslaten door.

Door ergens in vast te bijten, heb ik mijn hele leven mij bepaalde vaardigheden eigen gemaakt, nu realiseer ik mij dat bij het voelen dat niet gaat werken.

Hoe erger ik wil voelen, hoe lastiger het is om daadwerkelijk te voelen. Ik ben nu aan het leren los te laten. Loslaten van gedachtes, oordelen over mezelf, oordelen van de ander, oordelen ten aanzien van wat ik nu aan het doen ben.

Hell, de laatste dagen laat ik Zorro zelfs weer loslopen tijdens het wandelen, terwijl ik weet dat hij niet zoveel ziet. Het voelt vreemd, maar het is ok.

Ook ik moet leren vertrouwen dat het goed komt en inmiddels heb ik dat wel.

Zorro doet wat nodig is in onze verbinding, zelfs als dat betekent dat hij soms een spurt neemt de verkeerde kant op en ik achter hem aan moet rennen om hem weer terug te halen naar waar we waren, en ik doe wat nodig is in onze verbinding.

De laatste les, bleek overigens dat ook ik geen prematuurtje meer was, zelfs geen puppy, maar eerder een puber (net als Hope).  Ik had mij niet gehouden aan de huiswerkopdracht (ook omdat ik elke keer de opdracht las en als ik klaar was, dan wist ik nog steeds niet wat ik nou gelezen had), maar ik had wel contact gehad met een hond van 1 van mijn sessies. En dat hielp mij door de sessie heen om begrip te hebben voor het gedrag van de hond en daarop fijn te tunen. Zo heb ik dus direct iets uitgeprobeerd, van nature, omdat het goed voelde intuïtief.

De beren zijn nog soms actief. Vooral als ik online weer iets lees, maar dan denk ik: Caro, das leuk. Maar focus op je eigen proces, je eigen toko. Jij komt er wel! Adem in, adem uit en hou dit plaatje voor je en draai dit muziekje erbij:

Serieus nemen

Vandaag had ik een eindgesprek voor het leertraject ervaringsdeskundigheid.

In dat onderdeel van mijn portfolio kan je lezen dat het eigenlijk niet de bedoeling was om die laatste fase te doen. Ik zou ten slotte niet meer in dienst van Lister zijn, gedurende die periode.

Tijdens het gesprek wat ik had, kreeg ik veel waardering en respect van mijn gesprekspartners Martijn Kole en Joop Kools.

Het was namelijk niet makkelijk, de weg naar dit afrondende gesprek.

We spraken over het leertraject, de bijdrage daarvan tot mijn leven en ook het toekomstbeeld.

1 ding blijft bij mij hangen (wel meer dingen hoor) en dat ging over het feit dat ik zo doorgezet heb, ik vertelde al eerder over het ‘serieus nemen’.

Ik heb gedurende het gehele traject het traject serieus genomen, omdat ik voelde dat het zou bijdragen aan mijn (leer/herstel)proces en daarmee gaf ik ook aan dat ik mijzelf en dat proces serieus nam. Doordat dat zo was, begonnen mijn mede-trajecters en mijn docenten mij ook serieus te nemen. Ze gaven op hun beurt ook waarde aan mijn aanwezigheid tijdens het traject.

Toen ik onzeker was over het vervolg naar de 3e fase, zette mijn mede-trajecters mij aan om door te zetten en de 3e fase ook te gaan doen. Hier kreeg ik een instemmend antwoord op: ik mocht inderdaad meedoen.

Op de terugweg in de auto, zat ik over het hele serieus nemen na te denken. Het gaat om betrokkenheid, over met je hart iets voelen, willen en doen. Het raakt ook de systemen aan, je plek innemen, je senang voelen met wie en wat je bent en wat je droomt.

Ook de mindset is belangrijk geweest in het hele proces, ondanks in de eerste instantie het bewustzijn niet daar was. Het gevoel dat ik dit moest doen, omdat het mij uiteindelijk wat zou gaan opleveren, dat was van het moment dat ik van dit leertraject hoorde, aanwezig en dat heeft gedurende dit 13-maanden-durende avontuur mij steeds gegeven.

Wat ik nu ook van dit gesprek en deze ervaring meeneem is dat als ik betrokken raak met mijn hart, geraakt wordt in al mijn systemen, ik mezelf serieus neem en het proces (welk proces dan ook), dat ik de kracht, de invloed heb om anderen daarin mee te nemen, dat ze zien/merken dat ik dat doe en dat ze dat zelf ook gaan geloven.

Als ik mijzelf niet serieus neem of in mezelf geloof of het proces niet serieus neem, waarom zouden anderen dat dan gaan doen?

Waardevolle les, dank je Martijn en Joop, voor mijn eindgesprek. Het is tijd dat mensen mij mogen ontmoeten om alles wat ik ben en doe.

Mijn naam is Caro(lien) Jansen en ik neem mezelf serieus!

Yup…uitdaging

Ik hou van uitdagingen. Ik hou ervan, omdat ik daarmee mezelf uit mijn comfortzone plaats. Ok, soms is de werkelijkheid anders dan de verwachting. Het valt tegen, maar vaak valt het mee.

Zo heb ik al meerdere keren dat ik met Danielle Spenner’s Challenge of gratis cursus meedeed. Nu doe ik met haar een challenge, die 4 weken duurt. Elke week krijgen we via een filmpje een praatje met de opdracht. Erg leuk om te doen. Er zit een heel werkblad bij en we mogen de resultaten delen in de FB-groep.

Maar zij is niet de enige. Al eens eerder deed ik mee met Foto7daagse, vorig jaar niet, maar de jaren ervoor wel. Ik wilde mezelf leren hoe ik op een andere manier naar dingen kan kijken en dat aan de hand van een specifieke opdracht. FB-groep toegevoegd en ik keek mijn ogen uit. Wat een diversiteit en wat vooral een drukte.

En nu heb ik het tekenen opgepakt. Na enige twijfel, van zal ik het wel of niet doen. Dacht ik: o, waarom niet. Tekenen is iets wat ik vroeger heel vaak deed. Alleen dan ging ik voor alles en het moest perfect zijn ook.

Ik had ook best wel een portfolio opgebouwd, maar toen moest ik het gaan bewaren en het was te groot, te onhandig…en te nat…dus na een van mijn laatste verhuizingen moest ik het meeste wegdoen, wel met iets van een steek in mijn hart. Dat was IETS wat IK gecreëerd had en wat leuk was en nu moest het weg.

Maar omdat ik al een tijdje op zoek ben naar een mooi hoofdlogo en een logo voor mijn bedrijf, was ik een beetje mijn motivatie alsook inspiratie kwijt.

Nu stuitte ik een kleine maand geleden op de Teken4Daagse. Ik schreef mij in, want er zou een symbolenboekje gemaakt moeten worden. Dat wekte mijn interesse. Ook hier werd ik toegevoegd aan een FB-groep, waar we van alles delen. 

Ik merk dat dat helpt, soms met enige jaloezie, maar grotendeels met bewondering en ook vooral inspirerend.  Ik mag het van mijzelf doen op mijn manier en kan ik het later gaan uitbreiden. Het minimale is ook ok. Ik zal als ik de tijd heb, hier mijn resultaten ook neerzetten.

Voor nu hou ik het ook erg simpel, want ik heb werkelijk nu al een waslijst 1 en 2 en vermoedelijk gaat daar nog een 3 en 4 aankomen, mezelf kennende.

Mocht je interesse hebben in bovenstaande onderwerpen: