Categorie: Opleiding

Ik dacht dat ik het wist …

Ik weet hoe het zat, ten minste dat dacht ik…je weet wel met dat voelen. Binnenwereld ontdekken, woorden aan wat daar gebeurt leren geven, al dat wat ik met het leertraject begonnen was. Nou, die zeepbel werd doorgeprikt al in de eerste paar opleidingsdagen Systemisch en Energetisch Werken met Honden.

Welke leerstijl heb jij? Daar begon het mee. Ik las alles door, beredeneerde alles en kwam tot de conclusie: alles. Toen gingen we een oefening doen en daar kwam naar voren dat ik een denker ben, qua leerstijl.

Hm…

Het voelde voor dat moment alsof dat het verkeerde antwoord was. Over vol oordeel en perfectionisme gesproken. Dus zoals het altijd bij mij gaat: Ik besloot als leerdoel te nemen dat ik moest leren gaan voelen: Ik wil leren om in contact te staan met mijn gevoelens.

Een lange weg te gaan, dacht ik.

Ik zag tegen een aantal oefeningen op, het energetische gedeelte met name. Ik besloot om bij de HerstelAcademie Delft mindfullness-lessen te gaan volgen bij Inder.

Ik zag dus beren op de weg, allerlei soorten: grote, kleine, bruine, witte…

Inmiddels weet ik dat ik de goede richting opga. Het voelen spreidt zich, met hulp van Inder en met Danielle,  uit.

Dankzij het denker zijn, dacht ik dat het voelen iets eenvoudigs was en dat ik dat niet kon, daarvan dacht ik chips, wat een loser ben ik zeg. (Oordeel)

In de opleiding zit ik niet alleen, 6 prachtige dames doen ook mee. 1 van de prachtige dames, vertelde de eerste keer dat ze een puppy was, qua voelen. Ik voelde mij een prematuurtje.

Les 4 kreeg ze een groot compliment, net als de rest, dat ze prachtig gecommuniceerd hadden met honden via een foto en dat ze nu echt puppy af was.

Op dat moment voelde ik mij nog een puppy.

Een andere prachtige dame, een vrij heftige intens voelende dame, doet al zoveel voelen, dat ik mij nog meer een puppy voelde.

Zucht: ik heb mij altijd zo gevoeld en deels komt het ook omdat ik mij altijd spiegelde aan anderen. Als ik keek naar leeftijdsgenoten tijdens mijn tienerjaren, alsook tijdens mijn jongvolwassen periode, dan was als ik hun leven met mijn leven vergeleek, dat ik altijd een soort van achterliep. Hierdoor voelde ik mij altijd minder. Laatste tijd moet ik daarvan zuchten. Ook als ik op social media meelees, hoe anderen hun moment pakken en bij mij? Bij mij blijft het stil.

Niet stil stil, maar stil als in …

Mijn ademhaling veranderd, wordt hoger. Mijn bloed stroomt sneller. De druk neemt toe. Negatieve gedachten kloppen op mijn voorhoofd: ‘En wat heb jij bereikt?’ ‘Zie je wel dat er iemand anders weer je voor is’ ‘Tja, wat verwacht je nou? Dat iemand jou ziet staan’. Hoofdpijn bonkt op mijn hoofd, ik slik.

Tegenwoordig adem ik een paar keer diep in en doe een visualisatie-oefening. Adem in en adem uitttt.

Ik moet mezelf dwingen om af te remmen, niet alleen in mijn gedachtengang, mijn denkpatroon, maar ook om de focus te leggen waar het voor mij van belang is: nl op mijn eigen proces in het hier en nu.

Mijn proces is iets moois en kostbaars. Een dierbaar bezit! De weg die ik al heb afgelegd en wat er voor mij ligt is veelbelovend.

Het een en ander heb ik al mogen afsluiten en er is een reden waarom ik deze opleiding ben begonnen. De dingen die in de modules stonden, die spraken mij aan en dat deden ze niet voor niets.

Zoals ik al vorige week het nodig vond om te benoemen dat ik mezelf serieus neem, is dat ik mijn proces ook serieus neem.

Tijdens de oefening met communiceren met de hond, kreeg ik van mijn studiegenoot (die Zorro deed) en van de hond met wie ik communiceerde los van elkaar het woord loslaten door.

Door ergens in vast te bijten, heb ik mijn hele leven mij bepaalde vaardigheden eigen gemaakt, nu realiseer ik mij dat bij het voelen dat niet gaat werken.

Hoe erger ik wil voelen, hoe lastiger het is om daadwerkelijk te voelen. Ik ben nu aan het leren los te laten. Loslaten van gedachtes, oordelen over mezelf, oordelen van de ander, oordelen ten aanzien van wat ik nu aan het doen ben.

Hell, de laatste dagen laat ik Zorro zelfs weer loslopen tijdens het wandelen, terwijl ik weet dat hij niet zoveel ziet. Het voelt vreemd, maar het is ok.

Ook ik moet leren vertrouwen dat het goed komt en inmiddels heb ik dat wel.

Zorro doet wat nodig is in onze verbinding, zelfs als dat betekent dat hij soms een spurt neemt de verkeerde kant op en ik achter hem aan moet rennen om hem weer terug te halen naar waar we waren, en ik doe wat nodig is in onze verbinding.

De laatste les, bleek overigens dat ook ik geen prematuurtje meer was, zelfs geen puppy, maar eerder een puber (net als Hope).  Ik had mij niet gehouden aan de huiswerkopdracht (ook omdat ik elke keer de opdracht las en als ik klaar was, dan wist ik nog steeds niet wat ik nou gelezen had), maar ik had wel contact gehad met een hond van 1 van mijn sessies. En dat hielp mij door de sessie heen om begrip te hebben voor het gedrag van de hond en daarop fijn te tunen. Zo heb ik dus direct iets uitgeprobeerd, van nature, omdat het goed voelde intuïtief.

De beren zijn nog soms actief. Vooral als ik online weer iets lees, maar dan denk ik: Caro, das leuk. Maar focus op je eigen proces, je eigen toko. Jij komt er wel! Adem in, adem uit en hou dit plaatje voor je en draai dit muziekje erbij:

Persoonlijke Vrije Ruimte

Soms kom ik tot nieuwe inzichten. Hierbij weer een nieuw inzicht om te delen:
 
Een paar maanden geleden was er iemand erg boos op mij. Diegene vond dat ik een meeloper was, omdat ik veel goed vond in diegene zijn ogen. Ik snapte niet waarover diegene het had, echter inmiddels heb ik daarover nagedacht wat er nu precies aan de hand was en dat wil ik graag hier delen.
 
Ik lijk op mijn moeder.
Mijn moeder is van Indo-komaf. Ze is erg gastvrij en erg begripvol. En er is vrijwel altijd genoeg eten en je kan zo een bakje eten meekrijgen of iets anders. Ze is lief en een fijne moeder. Nu wil het zijn dat lieve mensen ook grenzen hebben, het duurt even voordat je er bent. Als het dan zover is, berg je dan maar.
Zo heeft in het verleden mijn moeder na een dure aankoop van mijn vader, waar ze het niet mee eens was, mijn vader 3 maanden niet gesproken en alles ging via ons, de kinderen. Dat had impact op mij, als kind. Kennelijk kan je ook te ver gaan en dan zijn de rapen gaar. Inmiddels zijn ze meer dan 40 jaar getrouwd en nog altijd houden ze van elkaar.
 
Terug naar mij:
Ik lijk dus op mijn moeder. Ik ben erg begripvol en probeer uit het (be/ver)oordelen te blijven. Ik heb geleerd dat er namelijk altijd wel een reden is, waarom de mensen handelen zoals ze handelen. Hell, er is ook een reden waarom ik handel zoals ik handel en dat is niet alleen omdat ik op mijn moeder lijk, maar vooral ook omdat mensen mij in het verleden weinig gunden. Ik ben jarenlang gepest en voelde mij lang niet begrepen en voelde weinig ruimte om te zijn zoals ik was, ik met al mijn kwetsbaarheden en fouten, zowel fysiek als geestelijk.
En als ik dan iemand trof, die mij accepteerde zoals ik was en ik kon zijn zoals ik was, dan kwam er vaak een moment in zo’n vriendschap dat diegene voor mij ging denken en besloot mij niet van feedback te voorzien. Terwijl ik dat juist nodig heb, ik ben intelligent en capabel genoeg om daarmee om te gaan.
Die vriendschappen hielden geen stand. Ik heb toen in al mijn kwetsbaarheid, besloten dat ik niet zou veranderen op het gebied van begripvol of gastvrij.
Wat ik in de tussentijd wel veranderd heb, is hoe flexibel ik kan zijn in mijn contacten en hoe ik contact maak. Ook heb ik ruimte gemaakt voor mensen, fysiek en mentaal, om ook dat zij fouten kunnen maken: een vrije ruimte. Natuurlijk kan ik boos zijn op ze, ergens van balen en andere emoties ook hebben in die situatie, maar juist door die vrije ruimte, kan ik ook begripvol zijn en zeggen dat ik verder dan die situatie kan kijken. En naargelang de hoogte van mijn commitment naar diegene toe, zo lang doe ik er ook over om daarvan te herstellen om daarna de vrije ruimte te kunnen zoeken.
 
Voor een buitenstaander kan dit overkomen als dat ik te begripvol ben en teveel dingen goed vind. Teveel dingen accepteer. Of een meeloper ben. Dat kan frustreren. Dat is het recht van diegene om dat te vinden en daarna te handelen.
Het feit dat diegene na ons gesprek mij op fb ontvriend en geblokkeerd heeft, vind ik jammer.
 
Ik heb namelijk ook rechten.
Ik heb het recht om in dialoog met iemand te (kunnen) gaan en blijven.
Ik heb het recht op fysieke en mentale vrije ruimte bij mezelf, maar ook bij een ander.
Ik heb het recht om mezelf te zijn.
Ik heb het recht om te handelen zoals ik handel. 
 
Ik wil daarom iedereen uitnodigen, die in het verleden besloot om ons contact te verbreken, om in gesprek te gaan.
 
Emoties zijn belangrijk, maar mensen ook. Laatste keer dat ik keek, was ik ook nog steeds een mens. Laat dat de basis zijn om elkaar te ontmoeten: mens tot mens.

Hoe keuzes kunnen resoneren :)

Danielle Spenner (mijn docent vanaf januari 2019) draait ook elke week kaarten, dan legt ze een wisselend aantal met de rug naar boven. Je mag dan een nummer zeggen, welke je aantrekt of ‘roept’. Binnen 2 dagen draait ze de kaarten dan om en dan zie je welke kaart(en) je getrokken hebt.

Ik doe zelf nu een tijdje mee en ik merk dat ik het blijf doen en zeggen, omdat ik merk dat ik daarmee toch de kaarten trek die resoneren in mij. Ze trekken mij aan. Ze ‘roepen’ mij. Ik neem er dan ook even de tijd voor, voordat ik er 1 of 2 kies.

Ik geloof dat er meer is en ook dat het is om jou zelf te helpen. Mijn schoonmoeder heeft ook een bepaald truukje met een opgeheven tot schouderhoogte arm. Jij moet proberen om het in de lucht te houden en zij duwt het na een vraag naar beneden. De vraag is altijd hetzelfde: Is … goed voor je? In de lucht blijven rond dezelfde hoogte is: Ja, het is goed voor mij. Naar beneden gaan is: Nee, het is niet goed voor mij.

Je lichaam geeft aan wat het nodig heeft en ik denk dat keuzes die je maakt (on)bewust, dat je hoofd en hart dat nodig hebben. Ik heb gemerkt dat hoe meer tijd ik ervoor neem, hoe diepere laag ik aanraak en daarmee de behoefte aanraak en stimuleert wat ik nodig hebt.

De enige manier die werkt voor mij is dat ik mijn hoofd ‘leegmaak’. En dat is met mijn hoofd niet zo makkelijk. Ik moet ‘landen’ en in dit geval is dat elke week dus die kaart(en).

Ik heb gemerkt dat als ik met aandacht ‘land’, ik ook sneller de keuze kan maken.

Deze manier van werken, dus het met aandacht ‘landen’, het resoneren, ergens de tijd voor nemen, dat het niet alleen mijzelf wat oplevert, maar anderen ook. In de huidige maatschappij, waarin het liefst gisteren aan behoeftes voldaan moeten worden en als een behoefte gevuld en vervuld is, direct naar de volgende behoefte, het rappe, het snelle, dat men vergeet om naar zichzelf te luisteren. Het verdragen van de spanning als een behoefte niet direct vervuld wordt of dat je een nee hoort als antwoord. Dat laatste is naar, lastig en moeilijk, zeker als je gewend bent dat het anders gaat. Ik vind dat het mij erg veel inzicht in mezelf geeft, als ik de spanning verdraag en luister naar wat het met mij doet.

Zo ook de laatste weken, vanaf mijn vakantie. In die periode maakte ik een keuze om een nieuwe opleiding op te pakken, vanaf januari, nl Systemisch en Energetisch Werken met Honden. Kreeg ik te horen dat ik iets mag afmaken, fase 3 van Leertraject Ervaringsdeskundigheid in de laatste maanden van dit jaar, vanaf september. En vandaag heb ik gehoord dat ik toegelaten ben tot leergang Maatschappelijk Ondernemerschap voor startende en “tweede generatie”-initiatiefnemers van zelfregie- en herstelinitiatieven vanaf oktober.

Ik hoor jullie denken: WTF? Zoveel? En daarnaast ook het bedrijf/in de WW? Hoe ga je dat doen?

Ja, zoveel! Wel met de nodige planning en overzicht, maar we gaan het doen! In mijn hart, hoofd en lichaam merk ik dat ik dit nodig heb om mijn droom van een bedrijf te gaan runnen of om in een organisatie te werken, waar ik mijn kwaliteiten en talenten kan inzetten. Tegelijkertijd spannend, maar het voelt zo damn goed! Deze keuzes resoneren in mij 🙂

Soms …

moet je jezelf kietelen. Ik ben al heel lang op zoek naar een manier wat een mooie aanvulling zou kunnen zijn op mijn peerwork. Nu heb ik al meerdere online-programma’s bij Danielle Spenner gevolgd en een tijdje geleden heb ik mij opgegeven om een webinar weer eens bij haar te volgen over ‘Systematisch en Energetisch Werken Met Honden’, een opleiding die nieuw is in Nederland en die zij ontwikkeld heeft.

Eerlijk gezegd twijfelde ik erover en neigde ik steeds meer naar niet. Dit is niet weggelegd voor mij, dacht ik (oud denkpatroon). Echter tijdens de webinar toen viel mij ineens de gedachte in…wat nou? Wat nou als ik eens de vraag stel om het toch te kunnen doen?

Gisteren kreeg ik haar antwoord en vandaag besloot ik het met mijn vriend te bespreken. In het gesprek kwamen wat vragen naar voren en ik besloot Danielle op te bellen. Uit haar antwoorden, maakte ik op dat het wel mogelijk voor mij is om dit te gaan doen. Niet meer twijfelen…

Vanaf 10 januari 2019, ga ik 8 maanden lang de opleiding ‘Systematisch en Energetisch Werken Met Honden’ volgen in Nijmegen. Dus DOEN!

Voor diegenen die dit ook zeer interessant vinden, HIER kan je meer vinden! Ik begreep dat er nog plekken zijn, zeker die start vanaf 10 januari!

Ik ben happy!!!