Categorie: Peer Support

Opstaan

Soms heb ik momenten, periodes, dat het mij veel moeite kost om op te staan. Dat kan variëren van dat mijn lichaam mij niet uit bed laat opstaan tot dat mijn denken en voelen blokkeren door een allesomvattende gedachte, wat vaak ook nog vrij negatief is over alles en iedereen en met name mezelf, of juist overspoelt raken door een tsunami aan gevoelens en gedachtes.

Wat mij erin kan doen belanden, is verschillend en doordat het verschillend is, kan ik het niet ontwijken. Ik wil namelijk leven en allerlei keuzes maken om dat leven te kunnen leven.

Kennelijk is dit een onderdeel wat hoort bij mijn leven, want het is altijd bij mij geweest en gedurende mijn levenspad altijd gebleven. De intensiteit, de frequentie, de duur en de manier waarop ik het ervoer veranderde steeds.

Vroeger onderging ik het vaak gelaten, alsof ik gestraft of bestraft word. Ook een tijdje dat ik het ervoer als een last.  Ik kon niet de dingen doen, die ik graag wilde doen.

Dit patroon, dit systeem, is eigenlijk op een bepaalde manier mijn redding.  Ik ben namelijk iemand die erg makkelijk over haar eigen grenzen heen gaat. Alles voor de sfeer, de ander. Maar nooit mezelf.

Laatste tijd kom ik dat steeds vaker tegen. Afgelopen maanden, maar in het bijzonder afgelopen week, waarin het opstaan niet zo lekker ging. Ik ervoer het dit keer als een last, het kwam voort uit mijn negatief zelfbeeld, want alle negatieve gedachten tuimelden weer eens rond in dat hoofd van mij. Het stormde weer eens. 

Het kostte moeite om te gaan staan en naar mijn afspraken gisteren te gaan, maar ik deed het toch, met een hart wat niet als heel voelde.

Ik vertelde over mijn worstelingen en kwam ook met feiten aan. Wat ik terugkreeg was iets wat ik niet verwachtte, nl complimenten dat ik sterk was en dat wat ik aan het doen was, toch succesvol is.

Man, dat was echt het laatst wat ik op dit moment van mezelf dacht, nl dat ik sterk ben of dat ik succesvol ben. Het voelt nl niet zo.

Toen ik van het ene gesprek terug naar huis liep, toen merkte ik dat mijn hart een stukje geheeld was en dat ik weer de ruimte voelde dat het ok was.

Thuisgekomen viel ik te midden van mijn 4 hondjes in slaap op de bank. Na wat getrut en geteut van mezelf, toen ik wakker werd, toch de dingen kunnen doen die ik moest doen en vervolgens in de auto stappend, op weg naar mijn eetafspraak met Lenneke.

Ik kreeg van haar precies dezelfde dingen terug als eerder met mijn gesprek met Maarten Jan.

De terugrit naar huis voelde ik dat mijn hart met weer een stukje geheeld was en de ruimte die ik voelde was ineens 10x zo groot.

Hm, als ik van 2 mensen affirmatie krijg, waarom voel ik het dan nog steeds niet zo. Waarschijnlijk omdat ik het zelf nog steeds niet zo zag.

Vanmorgen was het anders, toen ik opstond. Ik voel mij eindelijk weer een beetje ok en meer Caro.

Dank je wel, Maarten Jan en Len.

Ik weet van mezelf dat het mij helpt, als het mij niet lukt om op te staan vanuit mezelf, dat anderen door met mij te praten, dat ik tot een werkelijkheid kom, die we samen creëren. Deze is vaak milder en meer realistischer dan wat ik mezelf vaak voorschotel in mindere tijden. Het is de mentale duw die ik nodig heb om uit een bepaalde denk-/gedrags-/gevoelspatroon te komen.

Het is voor nu wel weer allemaal goed …

Ik dacht dat ik het wist …

Ik weet hoe het zat, ten minste dat dacht ik…je weet wel met dat voelen. Binnenwereld ontdekken, woorden aan wat daar gebeurt leren geven, al dat wat ik met het leertraject begonnen was. Nou, die zeepbel werd doorgeprikt al in de eerste paar opleidingsdagen Systemisch en Energetisch Werken met Honden.

Welke leerstijl heb jij? Daar begon het mee. Ik las alles door, beredeneerde alles en kwam tot de conclusie: alles. Toen gingen we een oefening doen en daar kwam naar voren dat ik een denker ben, qua leerstijl.

Hm…

Het voelde voor dat moment alsof dat het verkeerde antwoord was. Over vol oordeel en perfectionisme gesproken. Dus zoals het altijd bij mij gaat: Ik besloot als leerdoel te nemen dat ik moest leren gaan voelen: Ik wil leren om in contact te staan met mijn gevoelens.

Een lange weg te gaan, dacht ik.

Ik zag tegen een aantal oefeningen op, het energetische gedeelte met name. Ik besloot om bij de HerstelAcademie Delft mindfullness-lessen te gaan volgen bij Inder.

Ik zag dus beren op de weg, allerlei soorten: grote, kleine, bruine, witte…

Inmiddels weet ik dat ik de goede richting opga. Het voelen spreidt zich, met hulp van Inder en met Danielle,  uit.

Dankzij het denker zijn, dacht ik dat het voelen iets eenvoudigs was en dat ik dat niet kon, daarvan dacht ik chips, wat een loser ben ik zeg. (Oordeel)

In de opleiding zit ik niet alleen, 6 prachtige dames doen ook mee. 1 van de prachtige dames, vertelde de eerste keer dat ze een puppy was, qua voelen. Ik voelde mij een prematuurtje.

Les 4 kreeg ze een groot compliment, net als de rest, dat ze prachtig gecommuniceerd hadden met honden via een foto en dat ze nu echt puppy af was.

Op dat moment voelde ik mij nog een puppy.

Een andere prachtige dame, een vrij heftige intens voelende dame, doet al zoveel voelen, dat ik mij nog meer een puppy voelde.

Zucht: ik heb mij altijd zo gevoeld en deels komt het ook omdat ik mij altijd spiegelde aan anderen. Als ik keek naar leeftijdsgenoten tijdens mijn tienerjaren, alsook tijdens mijn jongvolwassen periode, dan was als ik hun leven met mijn leven vergeleek, dat ik altijd een soort van achterliep. Hierdoor voelde ik mij altijd minder. Laatste tijd moet ik daarvan zuchten. Ook als ik op social media meelees, hoe anderen hun moment pakken en bij mij? Bij mij blijft het stil.

Niet stil stil, maar stil als in …

Mijn ademhaling veranderd, wordt hoger. Mijn bloed stroomt sneller. De druk neemt toe. Negatieve gedachten kloppen op mijn voorhoofd: ‘En wat heb jij bereikt?’ ‘Zie je wel dat er iemand anders weer je voor is’ ‘Tja, wat verwacht je nou? Dat iemand jou ziet staan’. Hoofdpijn bonkt op mijn hoofd, ik slik.

Tegenwoordig adem ik een paar keer diep in en doe een visualisatie-oefening. Adem in en adem uitttt.

Ik moet mezelf dwingen om af te remmen, niet alleen in mijn gedachtengang, mijn denkpatroon, maar ook om de focus te leggen waar het voor mij van belang is: nl op mijn eigen proces in het hier en nu.

Mijn proces is iets moois en kostbaars. Een dierbaar bezit! De weg die ik al heb afgelegd en wat er voor mij ligt is veelbelovend.

Het een en ander heb ik al mogen afsluiten en er is een reden waarom ik deze opleiding ben begonnen. De dingen die in de modules stonden, die spraken mij aan en dat deden ze niet voor niets.

Zoals ik al vorige week het nodig vond om te benoemen dat ik mezelf serieus neem, is dat ik mijn proces ook serieus neem.

Tijdens de oefening met communiceren met de hond, kreeg ik van mijn studiegenoot (die Zorro deed) en van de hond met wie ik communiceerde los van elkaar het woord loslaten door.

Door ergens in vast te bijten, heb ik mijn hele leven mij bepaalde vaardigheden eigen gemaakt, nu realiseer ik mij dat bij het voelen dat niet gaat werken.

Hoe erger ik wil voelen, hoe lastiger het is om daadwerkelijk te voelen. Ik ben nu aan het leren los te laten. Loslaten van gedachtes, oordelen over mezelf, oordelen van de ander, oordelen ten aanzien van wat ik nu aan het doen ben.

Hell, de laatste dagen laat ik Zorro zelfs weer loslopen tijdens het wandelen, terwijl ik weet dat hij niet zoveel ziet. Het voelt vreemd, maar het is ok.

Ook ik moet leren vertrouwen dat het goed komt en inmiddels heb ik dat wel.

Zorro doet wat nodig is in onze verbinding, zelfs als dat betekent dat hij soms een spurt neemt de verkeerde kant op en ik achter hem aan moet rennen om hem weer terug te halen naar waar we waren, en ik doe wat nodig is in onze verbinding.

De laatste les, bleek overigens dat ook ik geen prematuurtje meer was, zelfs geen puppy, maar eerder een puber (net als Hope).  Ik had mij niet gehouden aan de huiswerkopdracht (ook omdat ik elke keer de opdracht las en als ik klaar was, dan wist ik nog steeds niet wat ik nou gelezen had), maar ik had wel contact gehad met een hond van 1 van mijn sessies. En dat hielp mij door de sessie heen om begrip te hebben voor het gedrag van de hond en daarop fijn te tunen. Zo heb ik dus direct iets uitgeprobeerd, van nature, omdat het goed voelde intuïtief.

De beren zijn nog soms actief. Vooral als ik online weer iets lees, maar dan denk ik: Caro, das leuk. Maar focus op je eigen proces, je eigen toko. Jij komt er wel! Adem in, adem uit en hou dit plaatje voor je en draai dit muziekje erbij:

Serieus nemen

Vandaag had ik een eindgesprek voor het leertraject ervaringsdeskundigheid.

In dat onderdeel van mijn portfolio kan je lezen dat het eigenlijk niet de bedoeling was om die laatste fase te doen. Ik zou ten slotte niet meer in dienst van Lister zijn, gedurende die periode.

Tijdens het gesprek wat ik had, kreeg ik veel waardering en respect van mijn gesprekspartners Martijn Kole en Joop Kools.

Het was namelijk niet makkelijk, de weg naar dit afrondende gesprek.

We spraken over het leertraject, de bijdrage daarvan tot mijn leven en ook het toekomstbeeld.

1 ding blijft bij mij hangen (wel meer dingen hoor) en dat ging over het feit dat ik zo doorgezet heb, ik vertelde al eerder over het ‘serieus nemen’.

Ik heb gedurende het gehele traject het traject serieus genomen, omdat ik voelde dat het zou bijdragen aan mijn (leer/herstel)proces en daarmee gaf ik ook aan dat ik mijzelf en dat proces serieus nam. Doordat dat zo was, begonnen mijn mede-trajecters en mijn docenten mij ook serieus te nemen. Ze gaven op hun beurt ook waarde aan mijn aanwezigheid tijdens het traject.

Toen ik onzeker was over het vervolg naar de 3e fase, zette mijn mede-trajecters mij aan om door te zetten en de 3e fase ook te gaan doen. Hier kreeg ik een instemmend antwoord op: ik mocht inderdaad meedoen.

Op de terugweg in de auto, zat ik over het hele serieus nemen na te denken. Het gaat om betrokkenheid, over met je hart iets voelen, willen en doen. Het raakt ook de systemen aan, je plek innemen, je senang voelen met wie en wat je bent en wat je droomt.

Ook de mindset is belangrijk geweest in het hele proces, ondanks in de eerste instantie het bewustzijn niet daar was. Het gevoel dat ik dit moest doen, omdat het mij uiteindelijk wat zou gaan opleveren, dat was van het moment dat ik van dit leertraject hoorde, aanwezig en dat heeft gedurende dit 13-maanden-durende avontuur mij steeds gegeven.

Wat ik nu ook van dit gesprek en deze ervaring meeneem is dat als ik betrokken raak met mijn hart, geraakt wordt in al mijn systemen, ik mezelf serieus neem en het proces (welk proces dan ook), dat ik de kracht, de invloed heb om anderen daarin mee te nemen, dat ze zien/merken dat ik dat doe en dat ze dat zelf ook gaan geloven.

Als ik mijzelf niet serieus neem of in mezelf geloof of het proces niet serieus neem, waarom zouden anderen dat dan gaan doen?

Waardevolle les, dank je Martijn en Joop, voor mijn eindgesprek. Het is tijd dat mensen mij mogen ontmoeten om alles wat ik ben en doe.

Mijn naam is Caro(lien) Jansen en ik neem mezelf serieus!

Persoonlijke Vrije Ruimte

Soms kom ik tot nieuwe inzichten. Hierbij weer een nieuw inzicht om te delen:
 
Een paar maanden geleden was er iemand erg boos op mij. Diegene vond dat ik een meeloper was, omdat ik veel goed vond in diegene zijn ogen. Ik snapte niet waarover diegene het had, echter inmiddels heb ik daarover nagedacht wat er nu precies aan de hand was en dat wil ik graag hier delen.
 
Ik lijk op mijn moeder.
Mijn moeder is van Indo-komaf. Ze is erg gastvrij en erg begripvol. En er is vrijwel altijd genoeg eten en je kan zo een bakje eten meekrijgen of iets anders. Ze is lief en een fijne moeder. Nu wil het zijn dat lieve mensen ook grenzen hebben, het duurt even voordat je er bent. Als het dan zover is, berg je dan maar.
Zo heeft in het verleden mijn moeder na een dure aankoop van mijn vader, waar ze het niet mee eens was, mijn vader 3 maanden niet gesproken en alles ging via ons, de kinderen. Dat had impact op mij, als kind. Kennelijk kan je ook te ver gaan en dan zijn de rapen gaar. Inmiddels zijn ze meer dan 40 jaar getrouwd en nog altijd houden ze van elkaar.
 
Terug naar mij:
Ik lijk dus op mijn moeder. Ik ben erg begripvol en probeer uit het (be/ver)oordelen te blijven. Ik heb geleerd dat er namelijk altijd wel een reden is, waarom de mensen handelen zoals ze handelen. Hell, er is ook een reden waarom ik handel zoals ik handel en dat is niet alleen omdat ik op mijn moeder lijk, maar vooral ook omdat mensen mij in het verleden weinig gunden. Ik ben jarenlang gepest en voelde mij lang niet begrepen en voelde weinig ruimte om te zijn zoals ik was, ik met al mijn kwetsbaarheden en fouten, zowel fysiek als geestelijk.
En als ik dan iemand trof, die mij accepteerde zoals ik was en ik kon zijn zoals ik was, dan kwam er vaak een moment in zo’n vriendschap dat diegene voor mij ging denken en besloot mij niet van feedback te voorzien. Terwijl ik dat juist nodig heb, ik ben intelligent en capabel genoeg om daarmee om te gaan.
Die vriendschappen hielden geen stand. Ik heb toen in al mijn kwetsbaarheid, besloten dat ik niet zou veranderen op het gebied van begripvol of gastvrij.
Wat ik in de tussentijd wel veranderd heb, is hoe flexibel ik kan zijn in mijn contacten en hoe ik contact maak. Ook heb ik ruimte gemaakt voor mensen, fysiek en mentaal, om ook dat zij fouten kunnen maken: een vrije ruimte. Natuurlijk kan ik boos zijn op ze, ergens van balen en andere emoties ook hebben in die situatie, maar juist door die vrije ruimte, kan ik ook begripvol zijn en zeggen dat ik verder dan die situatie kan kijken. En naargelang de hoogte van mijn commitment naar diegene toe, zo lang doe ik er ook over om daarvan te herstellen om daarna de vrije ruimte te kunnen zoeken.
 
Voor een buitenstaander kan dit overkomen als dat ik te begripvol ben en teveel dingen goed vind. Teveel dingen accepteer. Of een meeloper ben. Dat kan frustreren. Dat is het recht van diegene om dat te vinden en daarna te handelen.
Het feit dat diegene na ons gesprek mij op fb ontvriend en geblokkeerd heeft, vind ik jammer.
 
Ik heb namelijk ook rechten.
Ik heb het recht om in dialoog met iemand te (kunnen) gaan en blijven.
Ik heb het recht op fysieke en mentale vrije ruimte bij mezelf, maar ook bij een ander.
Ik heb het recht om mezelf te zijn.
Ik heb het recht om te handelen zoals ik handel. 
 
Ik wil daarom iedereen uitnodigen, die in het verleden besloot om ons contact te verbreken, om in gesprek te gaan.
 
Emoties zijn belangrijk, maar mensen ook. Laatste keer dat ik keek, was ik ook nog steeds een mens. Laat dat de basis zijn om elkaar te ontmoeten: mens tot mens.

Samenwerking

Met trots kan ik jullie melden, dat ik naast WOT Zuid Schiedam een nieuwe samenwerking ben aangegaan. Dit keer met Herstelacademie in Delft/Schiedam.

Herstelacademie in Delft/Schiedam kan je vinden in Delft Het Buitenhuis op de Buitenhofdreef 276 en in Schiedam MAC Brandersstad op de Spinhuispad 19. Beiden zijn voortvloeisels vanuit GGZ Delfland.

De bedoeling is dat ik mijn initiatief kan gaan uitbreiden en dat hoop ik in deze samenwerking te vinden.

Daarnaast ben ik ook creatief bezig geweest en heb een soort logo ontwikkeld waaraan je mij kan herkennen met peer support. Hierbij de onthulling:

Je hebt je diploma …

en dan …

In juli 2016 kreeg ik te horen dat ik mijn diploma zou krijgen. Mijn harde werken had zijn vruchten afgeworpen en nu kon ik even uitrusten…

Dat even uitrusten heeft welgeteld nog geen maand geduurd en toen ging ik aan de slag bij Lister. En daar kreeg ik nog meer ideeën…ik en die stomme ideeën ook van mij…want van het een kwam het ander…

Het leren stopt voor mij niet en zeker als ik de zogehete kolder in de kop krijg en van alles verzin. Hence mijn 3 studies nu.

Ook in de afgelopen 2 jaar heb ik niet stilgezeten, zoals een professional betaamt, heb ik mij doorontwikkeld. Ik vind het ook een must voor de ervaringsdeskundige.

Een diploma is ‘leuk’, staat goed op je cv, maar als je dat niet verder brengt, laten groeien, water geeft, dan sta je stil.

En stilstaan ben ik bekend mee. Dat is geen toffe modus.

Voor even kan het, maar de huidige markt, zowel in de GGZ als Sociaal Domein, gaat ook bepaalde eisen stellen. En dat vind ik logisch. Echter dan vind ik ook dat daar ook een gewoon salaris tegenover mag staan.

Het klopt dat net als iedere andere medewerker, ook de ervaringsdeskundige kan uitvallen. Daar heb ik zelf ook mee te maken gehad en ik zie het nog geregeld bij collega ervaringsdeskundigen.

Wat ik daarbij uit de wereld wil helpen, is het volgende. Wij hebben te maken met spanningsvelden en dimensies. We weerstaan die spanningen, omdat we graag, net als de zorgprofessional, de cliënten willen helpen. De triggers is ook niet de uitdaging, waardoor we uitvallen. Het is het bestaande systeem, waarin we ons bewegen, wat teveel van ons vergt. Als het bestaande systeem ons niet de steun en de veiligheid biedt, die wij nodig hebben, dan is het water dragen naar de zee en is er een verhoogde kans dat we uitvallen. Dit heb ik helaas aan den lijve mogen ondervinden.

Ik geef toe dat ik deze beide facetten schrijf vanuit mezelf, waar ik ook werk, dat is wat ik nodig heb. Het is namelijk onderdeel van mijn basis. Gevolg is ook dat als mijn basis in orde is, dat ik dan op zoek ga naar de deskundigheidsbevordering. Ok, het klopt dat ik daar zowiezo op zoek naar ga. Maar het is toch wel fijn als je gesteund voelt en erkent wordt, zeker door je leidinggevende.

Ik pleit daarom voor een leidinggevende op de werkvloer, die steun en erkenning geeft.

Zelf haal ik grotendeels mijn deskundigheidsbevordering uit Leertraject Ervaringsdeskundigheid en ik verwacht ook de studies (Leergang Maatschappelijk Ondernemen voor Herstelinitiatieven en Zelfregiecentra, alsook Opleiding Systemisch en Energetisch Werken met Honden) die er straks bijkomen. Ook ben ik aangesloten bij de Vereniging voor Ervaringsdeskundigheid en ik ben daarin erg actief.

Ik merk dat ik het fijn vind, als ik een afspraak binnen het ledennetwerk heb.  Het kunnen sparren met mijn peers, op welke plek dan ook binnen organisaties, ik zie dat als een groot rijkdom. Wat een schat aan ervaring en kennis is daar. En ik moet eerlijk bekennen dat ik eigenlijk iedereen wil aanraden, die als Ervaringsdeskundige of als Ervaringswerker aan de slag is, om daar lid te worden. Het is een jonge vereniging, die nog veel ‘moet’ leren, maar dat ook dolgraag wil. Net als ik 🙂

Peer Support Groep

Ik ben een peer support groep (PSG) gestart in Schiedam. Deze is voor een ieder toegankelijk, ongeacht de achtergrond.

Om de drempel zo laag mogelijk voor een ieder te houden, heb ik de samenwerking met WOT Zuid en Herstelacademie Delft/Schiedam opgezocht, zodat de kosten niet door deelnemers gedragen hoeven te worden.

Wat is een PSG?

In het leven, maakt iedereen wel eens ontwrichtingen mee. Het kan zijn door van alles waar je tegenaan kan lopen. In het verwerkingsproces van deze ontwrichtingen verloopt voor iedereen anders, de een gaat er anders mee om dan de ander, door de normen en waarden waarmee diegene is opgegroeid. Het verwerkingsproces wordt ook wel herstel genoemd, vanuit de psychiatrie. Het herstelproces kan jaren duren of juist heel kort.

Als peer support werker, heb ik gemerkt dat het delen van mijn verhaal, maar ook het horen van andere verhalen, dat het mij inspireert, ik kan woorden geven aan wat mijn ontwrichtingen zijn, ik kan herstellen ervan. Er gebeurt zoveel met mijn binnenwereld. Hoewel de huidige mens graag met oplossingen wil komen, is er weinig ruimte voor wat er werkelijk gebeurt in een ieders binnenwereld.

Ik hoop dat ik dat samen met de deelnemers mag ontdekken, aan de hand van peer waardes (herstel, empowerment, ervaringsdeskundigheid, wederkerigheid, eigen regie, stigma, steun, dromen en doelen) en actueel spelende situaties (zoals feestdagen) waarbij thema’s als eenzaamheid of overvraging door bepaalde bijeenkomsten kunnen lopen.

Het vergt een hoge mate van veiligheid om (kwetsbare) verhalen te delen, vandaar dat ik voor maximaal 10 vaste deelnemers hebben gekozen. Ook al ben ik de kartrekker, de initiatiefneemster, ik ben geen doorgeefluik! Alles wat in de groep besproken wordt, blijft in de groep.

Gegevens mbt de PSG Schiedam!

2 uur op de woensdagavond. 19:00-21:00.

Zaal is open vanaf 19:00.

Het Dock, Leliestraat 10, Schiedam

Maximaal 10 deelnemers per keer (vol is vol).

16/01 – 2/10 deelnemers 
30/01 – 4/10 deelnemers 
13/02 – 5/10 deelnemers 
27/02 – 5/10 deelnemers 
13/03 – 5/10 deelnemers 
27/03 – 5/10 deelnemers

Aangezien dit een pilot is, zullen er voor deelnemers geen kosten aan verbonden zijn. Dit zou in de toekomst kunnen veranderen.

Kan via: LINK.

Bij aanmelding, heb bewoners uit de wijk De Gorzen, Schiedam voorrang. Bewoners uit andere wijken van Schiedam zijn ook welkom. Net als bewoners, die niet uit Schiedam komen.

Peer Support

Een van de praktijkopdrachten tijdens het leertraject is om naar zoveel mogelijk initiatieven te gaan, op gebied van peer support en daar dan te gaan onderzoeken.

Vandaag kreeg ik in persoon het verhaal van PEPteam, het Pameijer Empowerment Promotion team, uit de eerste hand van Lenneke Elfers te horen.Gewoonweg wow! Hoe vanaf januari 2009 er keihard aan getrokken is om over herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid de juiste bagage mee te geven aan alle deelnemers van dat team.

Ik voel me erg vereerd dat Len voor mij de tijd heeft genomen om erover te vertellen.Ik vond het aan de ene kant jammer dat ik ‘te laat’ was, om het te zien. PEPteam bestaat namelijk niet meer…

Maar hoe mooi is het, als de behoefte veranderd en daardoor Howie The Harp in Rotterdam is ontstaan. Hoeveel Len ook erover kon vertellen, het was vooral over de beginperiode, ze kon mij niet vertellen…hoe het nu gaat.

Ik hoop dat ik ook te gast mag zijn, daar. Zodat we mogelijk een interactieve les kunnen vullen…Ik hou van elkaar inspireren, verhalen delen en steunen.

Het onderzoeksgedeelte is wb het Leertraject, de interactieve les is mijn eigen invulling. Ik hou van dit soort kruisbestuiving. Wie doet er mee op gebied van peer support?